Μολύβι και Χαρτί

Jour fixe

Το ταξίδι ενός φλιτζανιού | Jour Fixe

—I.—

2014 − Χειμώνας

Έκλεισε το παράθυρο και τράβηξε τις κουρτίνες. Το ψυχρό βοριαδάκι που φυσούσε από το πρωί είχε δυναμώσει κι όσο κι αν αγαπούσε το χάδι του, είχε πια μιαν ηλικία απαγορευτική για κάθε είδους παρασπονδίαॱ ένας μακρύς κατάλογος περιορισμών και απαγορεύσεων είχε αναρτηθεί σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού, ως συναγερμός. Ζωή ήταν αυτή;
Όχι. Ζωή ήταν άλλη. Κι ευτυχώς, πρόλαβε να τρυγήσει κάτι από ‘κείνη, όχι βέβαια με το κουτάλι όπως εκείνοι, μα και το κουταλάκι του γλυκού την έκανε τη δουλειά του.

Εκείνοι, θα έρχονταν σε λίγες ώρες.
Όταν τους τηλεφώνησε για να τους προσκαλέσει, σ’ όλων τη φωνή είχε διακρίνει οπωσδήποτε έκπληξη, υποψία έξαψης αλλά και δυσφορίαॱ συγκεκαλυμμένη μεν, αφού η ευγένεια ήταν έμφυτη στην τάξη τους, μα εύγλωττη.
Σαν να ήταν συνεννοημένοι δε, καθένας χωριστά προέβαλε ως πρόφαση το προκεχωρημένον της ηλικίας σε συνδυασμό με την απόσταση και τη δυσχέρεια των μετακινήσεων.
Φθηνές δικαιολογίες προϊδέαζαν ένα σαθρό άλλοθι για την απουσία τους. Δυστυχώς για τους ίδιους, οι ανοιχτοί λογαριασμοί με το παρελθόν έκαμψαν τις όποιες –και δήθεν– αντιρρήσεις και ενστάσεις τους.
Έτσι μπράβο…
Ήταν προφανές, πως άλλου είδους απόσταση προξένησε τη δυσφορία τουςॱ κατά βάθος, άλλωστε, το ήξερε: η εισβολή στα στεγανά είναι πάντα δυσάρεστη και ουδέποτε ευπρόσδεκτη. Ειδικά στην τάξη τους.

Το τσάι άχνιζε ακόμη, ευτυχώς. Μύρισε το άρωμά του, το γεύτηκε με δύο γουλιές και συνέχισε να διαβάζει από το σημείο που είχε μαρκάρει στο βιβλίο αποβραδίς.

Συνέχεια →

Ο Σάντα παραστράτησε!

Σοκ και δέος! Ο Σάντα παραστράτησε!

Αφορμή για το σημερινό κείμενο, στάθηκε το άρθρο της Μαρίνας «Xmas δελτίο ειδήσεων». Φιλαλήθης ως είναι, δεν μπόρεσε να κρατήσει κρυφή τη συνταρακτική είδηση που έφτασε στην Αίθουσα Σύνταξης του ιστο–καναλιού: «Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή».

Από πλευράς μου, έκανα την αποκοτιά κι αποκάλυψα στο σχόλιό μου ότι γνώριζα πολλά για την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω. Ανύποπτη η μικρή Μαρίνα, ανύποπτη/ος κι εσύ, έλα όμως που από ‘κείνη την ώρα έσπασαν τα τηλέφωνα από τα ξωτικά που, επ’ ευκαιρία της απεργίας που εξήγγειλαν, αφορμή γύρευαν κι αφορμή βρήκαν να στήσουν τον Σάντα στα πέντε μέτρα, καταγγέλλοντας τον εργοδότη τους και για διαφθορά!

— «Βγάλ’ τα στη φόρα! Ήρθε η στιγμή να μάθει ο κόσμος το πραγματικό πρόσωπο του δυνάστη!»
— «Παιδιά, να λογικευτούμε. Το ότι ο Σάντα ξενοπηδάεικοιτάζει, είναι άσχετο με τις συνθήκες εργασίας σας και τα δικαιώματά σας…»
— «…Που έχουν καταστρατηγηθεί και τα οποία μας ροκανίζει μέχρι τελευταίο ψίχουλο, σαν τους κουραμπιέδες που του αφήνουν οι αθώοι πολίτες του κόσμου για–να–βάλει–μια–μπουκιά–στο–στόμα–του–που–’χει–ο–καημένος–ταξίδι, μα όλο το χαμαλίκι το τραβάμε εμείς! Τ΄αγγέλου του (και του ξωτικού του) νερό δεν δίνει, ο γύφτος!
»Συν τοις άλλοις, προμοτάρει με χίλια την Coca-Cola…»
— «Α, όλα κι όλα! Δεν πίνω Coca-Cola! Ούτε γουλιά!»
— «Α, να γεια σου! Λοιπόν, θ’ αποκαλύψεις τι ξέρεις για την κρυφή ζωή του; Ίσως, μπροστά στη γενική κατακραυγή…»
— «Εντάξει. Αλλά “η γενική κατακραυγή” θα κοπάσει με τα πρώτα δώρα… να το ξέρετε. Ο κόσμος έχει μάθει να χαίρεται μόλις του πετάξουν μερικά ψίχουλα από το ψωμί που, λίγο πριν, του βούτηξαν απ’ τα χέρια.»
«Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω…», άρχισαν να τραγουδούν ἐν χορῷ τα ξωτικά κι έφυγαν τρέχοντας να πουν τα νέα στους ταράνδους.

Συνέχεια →

Μήνυμα χωρίς χρέωση #2

Χριστουγεννιάτικα μπαλάδιαΤο παρόν ιστολόγιο και η γράφουσα, στην προσπάθειά τους να σταθούν στο ύφος των ημερών και το ύψος των περιστάσεων, αναδημοσίευσαν χθες, στην κατηγορία «Αφιερώματα», τα «Έθιμα του Δωδεκαημέρου», από το παλαιόν ιστολόγιον Roula the Cat • C’est la vie!…

Κατά τα άλλα, διατελούσα εν πλήρει συγχύσει, η γράφουσα ακροβατεί μεταξύ της 6ης συνέχειας της λαοφιλούς Βιολέτας,  χιουμοριστικού κειμένου και δραματικής ιστορίας. [Εν ολίγοις: τα έχω  βάλει όλα κάτω και πηγαινοέρχομαι, από κείμενο σε κείμενο, από ιδέα σε ιδέα, από διάθεση σε διάθεση].
Ως εκ τούτου, δεν δύναμαι να δώσω στίγμα για την επόμενη δημοσίευση ή/και το περιεχόμενο αυτής.

Δεν θα σου ευχηθώ ακόμη, έχουμε 11 (ένδεκα) ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα.
Θέλω να πιστεύω ότι σήμερα απεργείς και διεκδικείς τα δικαιώματά σου, που σου τα αφαιρούν ένα–ένα (ή πολλά μαζί, σε «πακέτο») με νύχια αρπακτικού.

ΥΓ.  Θα μπορούσα να αφιερώσω ένα ολόκληρο «Δελτίον Θυέλλης» σε αυτή την είδηση:
McArthurGlen «εκπτωτικό χωριό»: Boxing Day στις πλάτες των εργαζομένων; Καμιά έκπτωση στα δικαιώματά μας!

ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ