Κανένας γάμος. Μόνο μία κηδεία.

kanenas-gamos_mono-mia-kidia

Πρώτη δημοσίευση: στο παλιό, ανενεργό πλέον, ιστολόγιό μου: Roula the Cat • C’est la Vie!
Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 24 Οκτωβρίου 2014
Συμμετοχή στο δρώμενο:

Εσύ, έχεις σκεφτεί ποιο τραγούδι θα ήθελες στην κηδεία σου;
[…] Εκτός από το μουσικό κομμάτι της επιθυμίας σας θα περιμένω να δω και την επιλογή της φωτογραφίας, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον επίσης!
Προσθήκη: Για να…ελαφρύνω το κλίμα, όποιος θελήσει να συμμετάσχει, μπορεί να γράψει ένα κείμενο φανταστικό ή χιουμοριστικό ή μελό! Αφήστε τη φαντασία σας να δημιουργήσει! Εξάλλου, όλα μέσα στη ζωή είναι! […]

— Στα… λημέρια της Πέτρας | Ιστολόγιο: Οι σκέψεις μου κάνουν Θόρυβο

[Η δική μου φαντασία «κάλυψε το γεγονός» (του θανάτου και της κηδείας μου) με τον τρόπο που θα ‘θελα να το αντιμετωπίσει η κόρη μου.]

• • •

Κανένας γάμος. Μόνο μία κηδεία.

Α, ρε μάνα!…

Κοιτάζω την τεφροδόχο σου και σου μιλάω, λες και σ’ έχω μπροστά μου… Για να ακριβολογώ, μπροστά μου σ’ έχω… αλλά για λίγες μόνο ώρες. Αύριο θα πάω στην κορυφή του βουνού και θα σε σκορπίσω, όπως μου ζήτησες. «Να μη μείνει τίποτα, ακούς;»

Δε θα μείνει. Ούτε και τώρα έχουν μείνει σπουδαία πράγματα… Πιο πολλή στάχτη μαζευόταν στα τασάκια κάθε μέρα (πολύ τσιγάρο, όμως, ρε μάνα!)

Όλα έγιναν όπως τα ήθελες. Όπως τα φανταζόσουν. Κράτησα και την υπόσχεση που σου ‘χα δώσει σε ανύποπτη στιγμήॱ μου την είχες αποσπάσει με το ζόρι, βέβαια, γιατί εγώ τότε νόμιζα ότι δε θα πεθάνεις ποτέ. Αλήθεια σου λέω, μού ήταν αδιανόητο να πιστέψω ότι θα ‘ρθει μια στιγμή που μετά, δε θα ‘χει άλλο. «Στον επόμενο τόνο… το ρολόι θα σταματήσει», μου ‘χες πει.

«Η μητέρα σας…», παύση, χαμήλωμα του κεφαλιού, «κατέληξε».

Και τότε εγώ, άνοιξα το YouTube κι έβαλα να παίζει La vita è bella… όπως μου είχες ζητήσει να σου υποσχεθώ. Με κοίταξε επιτιμητικά –ακούς;…– κι έφυγε.

«Να μη σε νοιάξει τι θα πει ο ένας κι ο άλλος», μου ‘χες πει. «Προσπάθησα να ζήσω τη ζωή μου όπως ήθελα, μερικές φορές τα κατάφερα κι άλλες, πάλι, ήταν δύσκολο. Πολλές οι ανατροπές. Κι έπρεπε να τις αντιμετωπίζω κάθε τόσο…
»Ξέρω πως ούτε το θάνατό μου θα μπορέσω να κουμαντάρω –όταν ήμουν πολύ νέα, πίστευα ότι θα πάω από βίαιο θάνατο, ότι θα προλάβω να τη σκαπουλάρω από αρρώστιες κι άλλα δεινά που ταλαιπωρούν τις γηραιές ηλικίες. Όταν σ’ έφερα στον κόσμο, δεν ήθελα πια να πεθάνω από τίποτα, ποτέ.
»Αντί για νανούρισμα, πολλές φορές σου ‘λεγα το ίδιο ποίημα (το αγαπημένο μου, του Εγγονόπουλου), το Λίκνο Φως

Πάντοτε αγαπούσα με πάθος
κάθε εκδήλωση της ζωής
όμως δε μ’ ένοιαζε ο θάνατος.
Τώρα, που μ’ άφησες να ξαποσταίνω
πλάι στο λαμπρό φως
των ωραίων ματιών σου,
Τώρα, αγαπώ ακόμη περισσότερο τη ζωή
και δε θα ‘θελα
να πεθάνω πια
ποτέ.

«Μπορεί να ‘ταν από φόβο. Επειδή ήξερα πως αυτό ήταν αναπόφευκτο. Θυμάσαι που σου έλεγα πως, ‘το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος’; Ε, αυτό.»

Κι όμως, βρε μάνα. Εμένα γιατί μου έδινες πάντα την εντύπωση ότι δε φοβάσαι τίποτα και κανέναν; Είχες έναν τρόπο να τους βάζεις όλους στη θέση τους, κι αν κανείς σου χωνόταν στο ρουθούνι, να τον προσπερνάς –δεν πα’ να ήταν, έως τότε, η ανατολή σου η ίδια!– να τον αφήνεις πίσω σου, να μην ξαναγυρίζεις πια εκεί.

«Το θάνατό μου, όπως σου ‘πα, μάλλον δεν θα μπορέσω να τον κουμαντάρω. Ας κουμαντάρω, τουλάχιστον, την κηδεία μου, όσο είναι καιρός… μια που εκείνη τη μέρα, δε θα ‘μαι εκεί για τις τελευταίες λεπτομέρειες! Mors certa, hora incerta, παιδί μου!

»Καταρχήν, όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί. Αξίωμα αυτό.
»Αν, λοιπόν, σου έρθει να κλάψεις, κλάψε. Αν, πάλι, δεν σου βγαίνει, μη σε νοιάζει αν θα σε παρεξηγήσουν. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν θα είναι περισσότερο λυπημένος για την απώλειά μου, απ’ όσο εσύ. Επίσης, κανένας δεν είχε ούτε έχει ποτέ διαδραματίσει σημαντικότερο ρόλο στη ζωή μου απ’ ό,τι εσύ. Κανενός, λοιπόν, ο λόγος δεν θα έχει μεγαλύτερο βάρος απ’ ό,τι ο δικός σου (και ο δικός μου, βέβαια, τον οποίο σου κληροδοτώ για την ημέρα εκείνη).

»Σημειολογικά –αλλά κι επειδή με συγκινεί και μου αρέσει πολύ– θα ήθελα την τελετή να ‘ντύσει’ μουσικά το And Just Like That. Σπουδαίος ο Korzeniowski! À propos, αν σου πέσει ποτέ στα χέρια η ταινία A Single Man, δες την. Ξέρω, αποφεύγεις τα δράματα… αυτό, όμως, θα σου αρέσει. Σ’ έχω γεννήσει, εγώ!»

«Η κηδεία, τα ‘χουμε πει κι αντίρρηση δεν σηκώνω επ’ αυτού –Α! Δεν έχεις; Ακόμη καλύτερα!– θα είναι πολιτική. Και μετά… στην πυρά! Δεν είμαι τόσο αισιόδοξη ώστε να πιστεύω ότι όταν θα ‘ρθει η ώρα μου, θα ‘χουμε αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα. Επιφορτίζεσαι να πράξεις τα δέοντα, λοιπόν.»

Μερικές φορές, ήσουν τόσο ψυχρή… τόσο διεκπεραιωτική που με τρόμαζες. Νομίζω, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, πως ήταν η άμυνά σου για ό,τι κατά βάθος σε φόβιζε, σε μπλόκαρε, σ’ έκανε να νοιώθεις αδύναμη, ανίσχυρη, ανεπαρκής, ατελής… Δεν το ήθελες αυτό. Δεν ήθελες ν’ ανοίγεις πόρτες στους εισβολείς της ψυχής και της καρδιάς σου. Από την άλλη, δεν ήθελες να δείχνεις τρωτή στους ανθρώπους που αγαπούσες και πολύ περισσότερο σ’ εμένα.

dromos

«Η ζωή είναι ταξίδι», μου έλεγες πάντα. Όταν ήμουν μικρή δεν το καταλάβαινα, δεν έβλεπα βαλίτσες, γυαλιά, κουβαδάκια, συμπράγκαλα… κι απογοητευόμουν.«Έχει αρχή και τέλος, αλλά δεν ξέρουμε την απόσταση και τη διάρκεια της διαδρομής.»
— «Είναι πιο μακριά από τη Θεσσαλονίκη, αυτό το τέλος;»
— «Ε, ναι. Στις περισσότερες περιπτώσεις…»
— «Αρα δεν μπορείς να πας με τα πόδια…ε;»
Χαμογελούσες, μου χάιδευες τα μαλλιά και το βλέμμα σου που μ’ αγκάλιαζε τρυφερά, με καθησύχαζε… παρόλο που μετά έφευγε, κοιτούσε πέρα, σε κάτι άγνωστο και βαθύ που σε ρουφούσε κι εγώ… εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα φοβόμουν.
— «Μαμά, δε θέλω να πεθάνεις. Θέλω να πεθάνω πρώτα εγώ», σου έλεγα κι αγρίευες!

Έκανα ό,τι μου ζήτησες στην κηδεία σου. Δεν το είπα σε κανέναν σχεδόν. «Δεν θέλω κανέναν που θα έρθει από υποχρέωση, άλλη μια αγγαρεία ‘κι έλεγα να φτιάξω γεμιστά, κοίτα μέρα που βρήκε να πεθάνει, αλλά έτσι ήταν πάντα, μια ζωή ανάποδη, α! Και το βράδυ, έχω και γάμο!’. Να μην έρθει! Λες και θα ‘μαι σε κατάσταση να μιλήσω, ή να κάτσω να μετρήσω κεφάλια!»
Τι περίεργο, όμως… Ήταν εκεί όλοι όσοι ξέρω πως αγαπούσες. Μερικοί, μόνο, έλειπαν… είχαν, βλέπεις, ‘φύγει’ νωρίτερα από ‘σένα. Κι ήταν και δυο−τρεις ακόμη που δεν τους το ‘χα… κι ίσως, δεν τους το ‘χες ούτε εσύ! Κανείς, πάντως, δεν ξέχασε να σου φέρει μαργαρίτες!
Και μετά πήγαμε για τσίπουρα… «για ν’αρχίσουν οι αγγέλοι, να χορεύουν τσιφτετέλι»… και σα να σε άκουσα να μου μιλάς… «δεν υπάρχουν άγγελοι, σου λέω»!

Μακάρι να ‘σουν εδώ, να σε ρωτούσα τι γίνεται «μετά». Δηλαδή, τι; Πώς; Κλείνουν τα μάτια, σταματάει η καρδιά και…;

«…And that’s all, folks! Όπως δεν υπάρχει πριν, έτσι δεν υπάρχει και μετά. Γι’ αυτό, φρόντισε η ζωή σου να ‘ναι χρήσιμη και το χνάρι που θ’ αφήσεις ευδιάκριτο, καθαρό. Κυρίως καθαρό.», έτσι μου έλεγες…

Επίλογος

«Εκεί, επάνω… Συγκεντρώσου, παιδί μου! Στο βουνό, εννοώ! Εκεί, που θα με πας να με σκορπίσεις! Εκεί επάνω, λοιπόν, να θυμάσαι πως η ζωή είναι ένα κλάμα στην αρχή –όταν γεννιόμαστε–, μια ανάσα στη συνέχεια κι ένα φτερούγισμα στο τέλος. Τόσο απλή. Τόσο απλά.»

pouli

Εκεί επάνω, λοιπόν, στο βουνό… στέκομαι τώρα για το τέλος του Τέλους.

Θέλω να χωνέψω καλά αυτό που μου είπες, για το «μετά», αλλά δεν μπορώ. Πάω να σου πω «μη μου θυμώνεις», αλλά ξέρω πως πια, δεν μπορείς… δεν θα μου ξαναθυμώσεις ποτέ.
Θέλω να σου πω ότι σ’ αγαπώ –όχι “σ’αγαπούσα”– Σ’ α γ α π ώ γιατί αυτό δεν μπορεί να αδειάσει, αφού δεν είναι μέσα στην τεφροδόχο αλλά στην ψυχή μου, στην ίδια μου την ύπαρξη. Είμαι κομμάτι της ζωής σου, αλλά εγώ είμαι εδώ κι είμαι ζωντανή κι είναι ήδη «μετά».

Μαζεύονται σύννεφα. Φυσάει… Φεύγεις παντού, για παντού! Λίγο πριν ένα σύννεφο σκεπάσει σαν κουβέρτα τον ήλιο, ένα μεγάλο πουλί χτυπάει με θράσος τα φτερά του μπροστά στα μάτια μου κι απομακρύνεται, πετώντας όλο και πιο ψηλά.

«…Κι ένα φτερούγισμα στο τέλος». Αυτό.

Τόσο απλό ήταν το Τέλος.

2 σκέψεις σχετικά με το “Κανένας γάμος. Μόνο μία κηδεία.

  1. Υπέροχη ανάρτηση απ΄όλες τις πλευρές Αναστασία μου, κείμενο, φωτό, video, όλα!!! 😀
    Όταν έγραψες το τίτλο, «Όχι γάμος. Μόνο μια κηδεία», σκέφτηκες πως το πιθανότερο είναι να γίνει ο γάμος της κόρης σου πριν τη κηδεία σου; 😉
    Όπως και εσύ, έχω «πει» πως θα μου άρεσε να καεί το σώμα μου, μια και η ψυχή δεν καίγεται τουλάχιστο στο κρεματόριο και δεν με νοιάζει πού θα σκορπίσουν τις στάχτες μου, φτάνει να τις σκορπίσουν γρήγορα!
    Όσο για τον θάνατο μου/μας, ο Επίκουρος με καλύπτει πλήρως!
    «Ένα τίποτα είναι για μας ο θάνατος, γιατί όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι απών, και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς»…

    ΑΦιλάκια και στην υγεία μας, την μέσα και την έξω, βεβαίως βεβαίως! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Δεν είμαι σίγουρη. Αφενός το… μπαρουτοκαπνισμένο είναι κατά του γάμου, αφετέρου κανείς δεν ξέρει…
      Με καλύπτει κι εμένα ο Επίκουρος (κι όχι μόνο στο ζήτημα του θανάτου!)

      Στεφανία μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα τόσο καλά σου λόγια και το μεστό σχόλιό σου!

      Τα φιλιά και την καλημέρα μου!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s