Στην Αθήνα με ροζ γυαλιά

stin-athina-me-roz-gyalia3

Κατοικούσα, για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, της όμορφης (τότε) Αθήνας. Συγκεκριμένα, κάτω από την Ακρόπολη.
Εκεί γεννήθηκα, ζούσα, ανέπνεα, κυκλοφορούσα.

Τέσσερις πολυκατοικίες είχε όλες κι όλες ο δρόμος μας, μία απ’ αυτές κι η δική μας. Πέντε ή έξι όλα κι όλα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Τα νεοκλασσικά τριγύρω, όχι όλα συντηρημένα αλλά, πάντως, κατοικήσιμα τα περισσότερα.
Εμείς, τα μικρά παιδιά, με τα ποδηλατάκια μας στο πεζοδρόμιο (που ήταν της προκοπής αλλά και ικανοποιητικά φαρδύ).

♦ ♦ ♦

Γρήγορα κυλούσαν τα χρόνια.
Πολλά άλλαζαν, δίχως όλα να μας αρέσουν.
Πολλά τώρα τ’ αυτοκίνητα, πολλή κι η κίνηση, το καυσαέριο πήγαινε σύννεφο, ανύπαρκτοι ή λιγοστοί οι χώροι στάθμευσης, η Μακρυγιάννη κι η Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν είχαν ακόμη πεζοδρομηθεί, η Μισαραλιώτου έπηζε συχνά από τα οχήματα που κατηφόριζαν την Καρυατίδων.

Ο φούρνος του Τάκη και της Άννας δεν είχε γίνει ακόμη talk of the town, έβγαζε όμως και τότε φοβερό ψωμί και καταπληκτικές τυρόπιτες με μαυροκούκι.
Στο χασάπικο του Μιχάλη και του Δήμου (αδέρφια από τη Νάξο) έβρισκε κανείς το καλύτερο κρέας στην περιοχή.
Τσαγκάρης−καλλιτέχνης ο κυρ-Σπύρος, στη Δημητρακοπούλου, σου ‘κανε το παπούτσι καινούργιο στο πι και φι!
Κολλητά το καφεκοπτείο του κυρ-Θόδωρου να σκορπάει αρώματα κάθε φορά που άλεθε τους πολύτιμους κόκκους.
Για γλυκά στη «Μασκωτίτσα», στη «Μέλισσα» κι αργότερα στου «Γκρούη», για τσιγάρα κι εφημερίδα στο περίπτερο της κυρα-Καλλιόπης, για λουλούδια κι ανθοσυνθέσεις στη «Ζέρμπερα».
Τετράδια, σχολικά βιβλία και γραφική ύλη από τη Βραχωρίτου, τον Καλοκαιρινό ή τον μικρό (στην αρχή) «Πυρσό» του Σωτήρη του Μακρή.

Όπου και να ‘χες να πας, οι χαιρετούρες ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της γύρας σου. Άσε που δεν υπήρχε περίπτωση να σε «πειράξει» κανείς αφού, ως διά μαγείας, ό,τι δουλειά και να ‘κανε ο μαγαζάτορας, λες και μυριζόταν τον επίδοξο ερωτιδέα και ξεπρόβαλλε στην πόρτα με βλέμμα άγριο!

Έτσι είχαν τότε τα πράγματα στη γειτονιά μας και μόνες παραφωνίες, πού και πού, οι αισθητικές παρεμβάσεις των ανθρώπων που είχαν έρθει από την επαρχία, στα μπαλκόνια, τις βεράντες ή τους κοινόχρηστους χώρους των πολυκατοικιών. Έβλεπες, επί παραδείγματι, σε μια πολυκατοικία με λευκά κάγκελα στα μπαλκόνια, να ξεχωρίζει ένα με πράσινα ή σιελ! Επειδή έτσι άρεσαν στον νοικάρη (που σιγά και μη ρωτούσε τον ιδιοκτήτη!). Συνέλευση στην είσοδο, φτου και κάτω το καταστατικό, με το καλό ή με το ζόρι, τελικά συνετιζόταν ο… ατάσθαλος.

♦ ♦ ♦

Μερικά χρόνια μετά χόντρυναν κάπως τα πράγματα. Προφανώς, παραφωνίες τέτοιου είδους δεν υπήρχαν μονάχα στη δική μας γειτονιά. Έτσι, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εμφανίστηκαν τα πρώτα (;) συνθήματα σε τοίχους της πόλης: «έξω οι βλάχοι από την Αθήνα».
Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνον αισθητικές οι παρατυπίες κι οι παραφωνίες.
Δεν μπορούσα, ωστόσο, να φανταστώ ότι το φίδι είχε γεννήσει τα αβγά του…

Λίγο μετά, συνέρρευσαν τα πρώτα κύματα μεταναστών από τις Φιλιππίνες, το Πακιστάν, την Αφρική κι εν συνεχεία, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, από τις πρώην Ανατολικές χώρες.
Χαριτωμένες και πάντα καθαρές και γελαστές Φιλιππινέζες, μπουκέτα στις στάσεις της Κηφισίας, ειδικά στο κομμάτι από την Αγία Τριάδα μέχρι το ύψος του Ερυθρού Σταυρού ή στην Καθολική Εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, τις Κυριακές. Το μόνο (;) που είχαν να προσάψουν κάποιοι καλοκακομαθημένοι ήταν πως… μαγείρευαν βαριά κι η μυρωδιά από τα κρεμμύδια και τα μπαχαρικά σα να πότιζε τους τοίχους κι έτεινε να γίνει μόνιμη.
Ούτε τότε μπορούσα να φανταστώ ότι το αβγό του φιδιού επωαζόταν…

Στο μεταξύ, η εικόνα της γειτονιάς μας άλλαζε μέρα με τη μέρα. Κάποιοι ιδιοκτήτες καταστημάτων έφυγαν από τη ζωή, κάποιοι άλλοι πήραν σύνταξη. Τα περισσότερα μαγαζιά εκσυγχρονίστηκαν κι άλλα, καινούργια, άρχισαν να ξεφυτρώνουν.
Όλο και πιο πολλοί πουλούσαν ή νοίκιαζαν τα διαμερίσματά τους. Οι πιο ηλικιωμένοι, ένας–ένας, αποχαιρετούσαν το μάταιο ετούτο κόσμο και, σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, οι κληρονόμοι έκαναν ιδιόχρηση.
Η κίνηση ολοένα και περισσότερη, τα καυσαέρια εισβολείς στη μύτη, τα μάτια, τα πνευμόνια· οι πολυκατοικίες του ’50 και του ’60 είχαν παλιώσει αρκετά και, παρά τη συντήρηση, ας μην ξεχνάμε ότι το διαμέρισμα παλιώνει μαζί με το κτίριο.

Οι νοικάρηδες είχαν κι αυτοί πρόσωπο διαφορετικό: δεν ήταν πια οι επαρχιώτες παλαιότερων δεκαετιών, αλλά φοιτητές και φοιτήτριες του Παντείου Πανεπιστημίου, ελεύθεροι επαγγελματίες ή στελέχη τραπεζών και εταιρειών που είχαν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια και στεγάζονταν στη Συγγρού, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στη Χατζηχρήστου και πέριξ.
Πολλά καταστατικά πολυκατοικιών είχαν αλλάξει και πλέον επιτρέπονταν οι επαγγελματικοί χώροι.

Όχι, γείτονες μετανάστες δεν είχαμε. «Ξένους δε βάζω ‘γω στο σπίτι μου», άκουγα όλο και πιο συχνά. (Το αβγό του φιδιού είχε εκκολαφθεί).
Είχαμε όμως στη δούλεψή μας… Φιλιππινέζες για το μεγάλωμα των παιδιών, Ρωσίδες για τη φροντίδα των ηλικιωμένων, Αλβανίδες για τις δουλειές του σπιτιού.
(Εργάτες και εργάτριες. Δούλοι και −σε μερικές περιπτώσεις, στην Περιφέρεια− δουλοπάροικοι. Του 20ου και του 21ου αιώνα. Μέχρι εκεί.)
Κι ίσως κάπου εδώ τελείωσε το παραμύθι της πολυπολιτισμικότητας.
Μετά, το πολύ έγινε πάρα πολύ και κατάπιε τον όποιο πολιτισμό.

♦ ♦ ♦

H οικογένεια μεγάλωνε. Οι εργασίες, εκτός κέντρου. Το καινούργιο σπίτι, προοριζόμενο αρχικά για εξοχικό, έτοιμο. Νότια, Βόρεια, Ανατολικά… δεν έχει σημασία. Μακριά, πάντως.

Επισκέπτες πια στην πόλη μας.
Στης Φωτεινής, στην Ελπίδος. Στης Μαρίλης, στη Φαιδριάδων. Στης Αλεξάνδρας, στην Επτανήσου. Στης Βάλιας, στους Αμπελοκήπους.
Περνούσαν τα χρόνια κι οι ζωές μας είχαν αλλάξει. Οι γυναικοσυναντήσεις με τις παλιές φίλες είχαν αραιώσει. Τηλεφωνήματα, e-mails, msn· έτσι τη βγάζαμε ως επικοινωνία.
Φορά τη φορά, στις επισκέψεις μας αυτές, διαπιστώναμε το ρήμαγμα της πόλης από την αδιαφορία και την εγκατάλειψη. Αλλά και το φόβο. Την ανέχεια. Τη δυστυχία. Όχι, όμως, την πολυπολιτισμικότητα.

Επισκέπτες και στη γειτονιά. Μόνο για να ψηφίσουμε…
Tα πρώτα χρόνια συναντούσα παλιούς γείτονες. Μάθαινα για όσους είχαν μετακομίσει, για όσους είχαν φύγει από τη ζωή, για όσους είχαν γεράσει κι είχαν μαραζώσει βλέποντας τη γειτονιά ν’ αλλάζει μορφή και τους παλιούς τους φίλους να τους εγκαταλείπουν.
Αργότερα, οι συναντήσεις αυτές αραίωσαν. Πέρσι δεν είδα κανέναν.

Η παλιά μου γειτονιά αναβαθμίστηκε, απέκτησε ένα λαμπρό μουσείο, σταθμό μετρό, trendy φαγάδικα, παλμό… κι έχασε τους ανθρώπους που της έδιναν ζωή, πρόσωπο, χαρακτήρα.
Έχασε την καρδιά της.

Ήρθε η ώρα να βγάλω τα γυαλιά μου.


Υστερόγραφο
• Πρώτη δημοσίευση: 31 Μαΐου 2013 στο παλιό μου ιστολόγιο «P.ink Melani»
• Δεύτερη δημοσίευση (με αρκετές τροποποιήσεις): 27 Φεβρουαρίου 2016 στο παλιό μου ιστολόγιο «Living ‘n’ Love»
ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΜΝΕΙΑ
Στην Πέτρα μας που πήρε την κλωστή από ετούτα τα δρομάκια, έγραψε για μια (υπέροχη) γειτονιά και περασε τον πρώτο κρίκο στο καινούργιο δρώμενο: Μια φορά μια γειτονιά… | 2 Μαρτίου 2016
CREDITS
Artwork: Athens Skyline In Pink Watercolor On White Background © Pablo Romero via Fine Art America

19 σκέψεις σχετικά με το “Στην Αθήνα με ροζ γυαλιά

  1. Άλλαξαν οι γειτονιές, αλλάξαμε εμείς, οι συνήθειες μας, η νοοτροπία μας. Μου λες όμως πως γίνεται αυτή η χώρα μέσα στις τόσες αλλαγές που δέχτηκε, στην ουσία να μην άλλαξε ποτέ;
    Ίσως να είναι η ώρα τα ροζ γυαλιά να τα βγάλουμε γενικότερα και να αντικρίσουμε τον κόσμο γι’ αυτό που είναι στα αλήθεια.
    Άλλη μια υπέροχη ανάρτηση από σένα Νατάσα μου κι η εικόνα αρχής εξαιρετική.
    Σε φιλώ γλυκά. Καλό απόγευμα!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Πώς δεν αλλάζουμε, Μαρίνα μου;!
      Αλλάζουμε… προς το χειρότερο. Όχι ότι ήταν αγγελικά πλασμένος παλαιότερα ο κόσμος. Απλώς, υπήρχε σχετική ισορροπία (λόγω κοινών βιωμάτων), η οποία διαταρασσόταν με το πέρασμα των χρόνων.
      Πράγματι, όμως, θα πρέπει να πετάξουμε τα ροζ γυαλιά. Διά παντός!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, διπλανούλα μου!

      A! H εικόνα μού άρεσε πολύ κι εμένα (ενθουσιάστηκα και με τα υπόλοιπα έργα του Pablo Romero, ο οποίος είναι Ισπανός επαγγελματίας φωτογράφος!)

      Την καλημέρα μου και πολλά φιλάκια!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Πριν σχολιάσω έκανα μια βόλτα σε μερικά από τα blogs που είχαν τότε γράψει το 2016 για τις γειτονιές τους και κάπου βρήκα ένα δικό μου σχόλιο που με αντιπροσωπεύει ακόμα:
    «Πολύ μου αρέσουν οι ιστορίες που πολλοί έχουν να διηγηθούν απ΄τις γειτονιές ή από τις αλάνες των παιδικών τους χρόνων και αυτό γιατί μεγάλωσα σε διάφορες πόλεις, όπου το παιχνίδι έξω ήταν απαγορευτικό, μόνο τα καλοκαίρια σε διάφορες εξοχές, έζησα ελεύθερα και ανέμελα!
    Τώρα που ζω στην εξοχή, με ξυπνούν τα κοκόρια και τα κουδούνια απ΄τα πρόβατα που βόσκουν στο «πάνω» χωράφι και έτσι παίρνω το αίμα μου πίσω!»
    Και αναρωτήθηκα, γιατί δεν έχω παρόμοιες αναμνήσεις από τη γειτονιά όπου ως έφηβη έζησα για επτά χρόνια (λίγο έξω απ΄την Αθήνα) και ενώ έκανα ποδήλατο στο δρόμο, δεν υπήρχε αυτή η ατμόσφαιρα της γειτονιάς που τόσο ζεστά και τρυφερά περιγράφεις Αναστασία μου;… και η αιτία απλή, γιατί στις περιοχές που έμεναν και μένουν αυτοί που είχαν μια χ οικονομική επιφάνεια, δεν «μιλούσες» με τα διπλανά σπίτια (μονοκατοικίες) και παιδιά να είχαν, δεν τα άφηναν να γνωρίσουν και να παίξουν με άλλα… ωραία σπίτια, ωραίοι κήποι, αλλά πολύ ψύχρα παιδάκι μου, πολύ ψύχρα! 😛
    Τελικά Αναστασία μου, καταλήγω πως όλες οι αφηγήσεις σου, μου ζεσταίνουν τη καρδιά! ❤

    ΑΦιλάκια και φυσικά καρδιάς! ❤

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Κοκόρια και πουλάκια και το δικό μου ξύπνημα, εδώ και 23 χρόνια (σε μια πενταετία «ισοφαρίζω» τα χρόνια που έζησα σ’ εκείνη τη γειτονιά που περιγράφω). Προβατάκια έχουμε πιο κάτω (προς Βαρυμπόμπη) και πιο πέρα και πάνω (προς… εντελώς βουνό!)
      Αποκλειστικά μονοκατοικίες εδώ, πέρα από μια «καλημέρα» (αν τύχει), ο καθένας… σπίτι του! Κάποιοι είναι περισσότερο κοινωνικοί, αλλά δεν μπορώ να μας πω με τίποτα «γειτονιά».
      Σε κάποιους δε, που παλαιότερα συγχρωτίστηκαν, μάλλον βγήκε σε κακό, αφού δημιουργήθηκαν παρεξηγήσεις και… αγεφύρωτη έχθρα!

      Ζεσταίνεται κι η δική μου καρδιά με τα σχόλιά σας και την παρέα μας!

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Στεφανία μου!
      Την καλημέρα και τα φιλιά μου!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ω, μα ναι! Θυμάμαι την πρώτη φορά που το διάβασα στο «Living ‘n’ Love»!
    Κορίτσι μου, είναι ευλογία να έχεις μνήμες από τόσο όμορφα παιδικά χρόνια (η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού και του καφέ, θα έπαιρνα όρκο πως έφτασε μέχρι εδώ!)…
    Δυστυχώς, αυτά τα αβγά, πολύ φοβάμαι πως θα υπάρχουν για πολλά-πολλά χρόνια…
    Κι επίσης φοβάμαι πως δεν θα συντονιστούμε για να βγάλουμε όλοι μαζί τα γυαλιά μας…
    Μακάρι να κάνω λάθος…
    ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ πολλά, κορίτσι μου! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Γιάννα μου,
      Τ’ αβγά και τα παράγωγά τους παράγιναν πολλά!…

      Πολύ σωστή επισήμανση για τον «συντονισμό», δυστυχώς όμως, όσο υπάρχουν τεράστιες διαφορές (κοινωνικές, οικονομικές, μορφωτικές… ταξικές, εν τέλει) κάτι τέτοιο θ’ αργήσει.

      Η μυρωδιά του ψωμιού και του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ… με συνοδεύουν μέχρι και σήμερα!🙂

      Σ’ ευχαριστώ πολύ!
      Φιλιά πολλά!❤

      Μου αρέσει!

  4. Στην πιο ωραία γειτονιά μεγάλωσες. Κι έτσι όπως ακριβώς τα λες Νατάσα μου, απέκτησε προσωπικότητα αλλά έχασε την καρδιά της. Γεμάτο νοσταλγία το κείμενό σου, όμορφες εικόνες απ’ το ένδοξο παρελθόν, σαν να έβλεπα ένα άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες.
    Δε σου κρύβω ότι κάθε φορά που βλέπω ένα «executive kiosk», νοσταλγώ αφάνταστα το παλιό ξύλινο περίπτερο και κάνω τις ίδιες σκέψεις.
    Τραγουδάρα κι αυτή του Κράου!…
    Τις καληνύχτες μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μου κάνει εντύπωση… Μόνο σ’ εμάς, αυτό το παρελθόν μοιάζει «ένδοξο»;
      Όπου βλέπω φωτογραφίες της Αθήνας ή και άλλων περιοχών της Ελλάδας, από παλαιότερες εποχές, κάθομαι και τις χαζεύω. Τις προάλλες, πήρε το μάτι μου κάποιες από δεκαετίες ’50, ’60, ’70, σε γνωστό «mainstream» site (δεν ξέρω πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω κάποια από δαύτα!) 😐
      Μια Αθήνα, μάλλον πολύχρωμη, με πολλά όμως ακόμη κτήρια–κοσμήματα, ικανά να εξισορροπήσουν την ασχήμια των (τότε) «μοντέρνων» κουτιών. Παλιές γειτονιές, πιο αυθεντικές. Υπαίθριους πωλητές σε γαϊδουράκια ή με κοφίνια στα χέρια.
      Κυκλαδίτικα νησιά με το κύμα να σκάει στην αμμουδιά και στην προέκτασή της, όμορφα, λιτά, λευκά σπιτάκια με χρωματιστά παντζούρια, ανεπιτήδευτα και σε πλήρη αρμονία με το τοπίο…
      Κι εκεί που έχω μαγευτεί, πέφτω πάνω στα σχόλια! Όλα, μηδενός εξαιρουμένου, απαξιωτικά! Για το «πόσο γύφτοι ήμασταν πάντα!», για το «κιτς του περιβάλλοντος!»… μέχρι και για το ότι στην πλατεία Συντάγματος «φοβερό! Δεν υπάρχουν γυναίκες να πίνουν τον καφέ τους!»
      (Υποθέτω ότι όλοι αυτοί, πάντως, ενθουσιάστηκαν με τα πουλοβεράκια του Καμίνη στα δέντρα!)

      Πού και πού, δυτικά, σε γειτονιές πιο «ξεχασμένες», βλέπω κάποια ξύλινα περίπτερα.

      Μαρία μου, σ’ ευχαριστώ πολύ. Για το άλμπουμ που ξαναξεφύλλισα κι εγώ μαζί σου, ακούγοντας τα κόκκινα γυαλιά!

      Τα φιλιά και την καλημέρα μου!❤

      Μου αρέσει!

  5. Αλλάζουν οι πόλεις, αλλάζουμε κι εμείς… Δε ξέρω πολλά από Αθήνα, αλλά στις σπάνιες φορές που την επισκέπτομαι καταλαβαίνω πόσο αλλάζει. Τώρα προς το καλό; Προς το κακό; Δε μπορώ να τα διαχωρίσω είναι η αλήθεια. Το βλέπω και στην πόλη που μεγάλωσα εγώ, αν και μικρούλα, πόσο αλλάζει και εντάξει, ωραίες οι αλλαγές, αλλά σε πιάνει και μια νοσταλγία γι’ αυτό που χάνεις μέσα από αυτές τις αλλαγές και την «ανανέωση».
    Η σύμπτωση είναι πως μου είχε κολλήσει το «Κόκκινα γυαλιά» και το σιγοτραγουδούσα 2 μέρες τώρα χαχα!
    Εκεί που έπαθα το «σοκ» γιατί χάρηκα πάααρα πολύ είναι που έμαθα ότι το P.ink Melani ήταν δικό σου! Νομίζω σε γνωρίζω εδώ και πολλά… ιστολόγια 😉
    Τα φιλιά μου! Καλό Σαββατοκύριακο! ♥

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Stavie μου, συμφωνώ ως προς τις αλλαγές: γενικά, χρειάζονται κι είναι ωραίο ν’ αλλάζουμε ό,τι επιδέχεται βελτίωση (όπως, π.χ., εμείς!)
      Η νοσταλγία, κατανοητή. Εικόνες φτιάχνει το μυαλό μας, τις συνδέουμε με γεγονότα, πρόσωπα, μυρωδιές, αναμνήσεις… κι όταν κάτι χαθεί, μένει μόνο «εκεί μέσα».

      Τα «κόκκινα γυαλιά», είναι… κολλητικά, τελικά! (Τα «κόλλησα» στην κόρη μου!) 😃

      Last but not least! Εγώ να δεις έκπληξη!
      Το P.ink Melani είχε την πιο σύντομη παρουσία απ’ όλα ιστολόγιά μου (ίσως, μαζί με τις «Ιστορίες της Μέρας και της Νύχτας»). Συγκινήθηκα! Αλήθεια, με «ξέρεις» από ‘κει;!🌷

      Τι ωραίο που είναι να ξαναβρίσκεσαι με ανθρώπους που νόμιζες, έχεις χαθεί!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ! Για το τρυφερό σχόλιο, τα καλά σου λόγια και την έκπληξη!
      Φιλιά, καλό Σαββατοκύριακο να έχεις!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Σε γνώρισα πιο επίσημα σαν Roula the cat και χάρηκα πολύ που σε ξαναβρήκα στο wordpress, αλλά πριν ανοίξω το δικό μου μπλογκ σε διάβαζα στο P.ink Melani.Κι εσύ με γνωρίζεις σαν Rylie! Πολλές πολλές αλλαγές για όλους χαχα! ♥

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Ρίχνοντας μια ματιά στους «ακόλουθους» του P.ink Melani, για να είμαι ειλικρινής εσύ έμοιαζες, τελικά, η πιθανότερη!☺(Αλλά κι αν δεν ήσουν; Γι’ αυτό δεν ρώτησα χθες!)
          Είχες κι εσύ χαθεί, από κάποια στιγμή και μετά…
          Πραγματικά, χαίρομαι κι εγώ πολύ!❤

          ΥΓ. Ε, να! Αυτές, είναι καλές αλλαγές!

          Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Αέρας νοσταλγίας φυσάει τελευταία…
    Υπέροχο κείμενο, υπέροχη εικόνα!
    Σκέφτομαι πως, μόλις οι άνθρωποι πήραν μια ανάσα οικονομικά και κοινωνικά και μπορούσαν να απολαύσουν την πόλη τους, αυτή έγινε τέρας…
    Πολλά φιλιά αφήνω, Νατασσάκι αγαπημένο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ναι! Αλλά με τα «ροζ γυαλιά», έκλεισε η… τριλογία της γειτονιάς!
      (Το επόμενο κείμενο που «μαγειρεύεται», θα ‘ναι μέσα στην τρελή και την κατάκαλη χαρά!)😇

      Άνιση ανάσα. Το (όποιο) πνεύμα, αντί να πάρει τον αναλογούντα αέρα, βυθίστηκε στο τσιμέντο και το πλαστικό… Ό,τι δηλαδή αποτέλεσε τα «υλικά» για το τερατούργημα που βαφτίσαμε ανάπλαση και πρόοδο. (Το πλαστικό, κολλάει στις lifestyle «συνήθειες» που καλλιεργήθηκαν, αντί του πνεύματος!)

      Φιλιά πολλά, Αλεξάνδρα μου! Σ’ ευχαριστώ!❤

      ΥΓ. Περαστικά! 🌼(Πέρασα από της Αρτίστας και «σε» διάβασα!)
      ΥΓ2. Βουνό είναι, ποτέ δεν ξέρεις! 😉😇⛰

      Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Καλημέρα Νατάσα μου.
    Σε είχα διαβάσει, αλλά δεν προλάβαινα να σχολιάσω χτες. Και είδα ότι προχώρησες ήδη σε νέα ανάρτηση !

    Δεν έχασε τους ανθρώπους που της έδιναν ζωή, πρόσωπο, χαρακτήρα μόνο η δική σου γειτονιά. Θεωρώ ότι όλες οι γειτονιές με το πέρασμα των χρόνων υπέστησαν αλλοτρίωση. Άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο. Κυρίως χάθηκαν οι ζεστές ανθρώπινες σχέσεις.
    Το κείμενό σου υπέροχο και βαθιά νοσταλγικό! Την Αθήνα της δεκαετίας του ’70 την έζησα παιδάκι κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών μας (κι ήταν αρκετές) κι έχω μια τόση δα γεύση!
    Την καλημέρα μου και την αγάπη μου 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλημέρα, Αριστέα μου!
      Μ’ έπιασε, λίγο, η φούρια, γιατί προετοιμάζομαι για το δρώμενο του Γιάννη! (Εδώ και εδώ!)
      (Στο μεταξύ, αναμένω εναγωνίως τις συμμετοχές στο «Συμπόσιό» σου! Ο λόγος που δεν συμμετέχω είναι γιατί… «δεν το ‘χω», παιδί μου, με την ποίηση! Καθόλου!)

      Πράγματι, όλες οι γειτονιές υπέστησαν αλλοτρίωση. Σε κάποιες –στις περισσότερες– οι αλλαγές είναι δραματικές, ενώ σε κάποιες άλλες, με (ευχάριστη) έκπληξη βλέπω πως οι νεώτεροι έχουν πάρει γερά τη σκυτάλη από τις προηγούμενες γενιές. Έχω παράδειγμα γειτονιάς στην οποία, παρόλο που οι περισσότερες μονοκατοικίες με τους κήπους και τις αυλές τους δόθηκαν αντιπαροχή και στη θέση τους χτίστηκαν –ανθρώπινες, ευτυχώς!– πολυκατοικίες, οι κάτοικοι εξακολουθούν να είναι δεμένοι, «όλοι για όλους», στις απλές, καθημερινές στιγμές, σε σοβαρές δυσκολίες, σε χαρές…

      Αναμνήσεις πολλές από «εκείνη» την Αθήνα, της δεκαετίας του ’70, με τον (πρωτόγονο!… αλλά τόσο ζεστό) στολισμό, τον κόσμο να μπουμπουκιάζει στους δρόμους, και τις μυρωδιές από τα γλυκά των Χριστουγέννων να σπάνε μύτες!

      Φιλιά πολλά, όμορφα να περάσεις την Κυριακή σου!❤

      ΥΓ. Μην αγχώνεσαι με τις δημοσιεύσεις, ούτε με το πότε θα σχολιάσεις. Ξέρεις ότι είμαι πολύ χαλαρή σε αυτό!🌷

      Μου αρέσει!

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.