Μολύβι και Χαρτί

Ενός λεπτού σιγή

enos-leptou-sigi

Ο Ορέστης από το Βόλο κι η Μαρία από τη Σπάρτη, έμειναν στην Αθήνα και μαζί της μεγάλωσαν κι αυτοί. Στο Παγκράτι η Μαρία. Στα Πετράλωνα ο Ορέστης.

Είδαν την πόλη ν’ αλλάζει, τους ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν σαν τρένα σε σταθμούς φορτωμένους.

Τα πρώτα χρόνια ήταν όλοι εκεί –κι ο Σταμάτης κι η Μυρτώ κι ο Βασίλης κι ο Λεωνίδας, κι η Άση… Περπατούσαν με τα χέρια δεμένα σφιχτά και τα κεφάλια σκυφτά μ’ ενοχή, επειδή το ξέρανε πως κάτω από τις σόλες τους, εκεί που η άσφαλτος γίνεται ένα με το χρόνο, ήταν χυμένο το αίμα των αλλωνών… Στα πλάγια τους, λοιπόν, άφηναν κενό, σα να τους περίμεναν —κι ας ήξεραν πως δε θα ‘ρθουν ο Θανάσης, η Έφη, ο Λουκάς, η Δήμητρα…

Μετά, γύρισε ο καιρός. Έγιναν έγχρωμες κι οι τηλεοράσεις, μα οι εικόνες τους μένανε γκριζόμαυρες, σαν τις μνήμες τους.

Κάθε Νοέμβρη, βλέπανε τα νιάτα τους να ξεμακραίνουν και τη μπομπίνα του αρχείου να ξεφτίζει. Κάθε τόσο, στα ψιλά των εφημερίδων, διαβάζανε για κάποια αποφυλάκιση «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας τους», εκείνων που ακόμη ο ιδρώτας τους βρώμαγε μίσος σαν διέσχιζες τη Μπουμπουλίνας, και τα ουρλιαχτά τους, «Κωλόπαιδα! Αλήτες!», σέρνονταν πάνω από την πόλη με τον άνεμο.

Έπειτα, οι Νοέμβρηδες έφευγαν πιο γρήγορα. Μίκραινε η Ιστορία και πύκνωναν οι λόγοι των πολιτικών, πάνω απ’ το κεφάλι − σύμβολο στο προαύλιο του Πολυτεχνείου.

Πρώτος, έκοψε να πηγαίνει στην πορεία ο Ορέστης. Χρόνο με το χρόνο, όλοι οι υπόλοιποι. Τι έκανε, πού ήταν ο καθένας τους, κανένας απ’ τους άλλους δεν το ‘ξερε.
Ό,τι τους έδενε, ήταν μια στιγμή που κράτησε λίγες μέρες, κι η θύμηση· όμως αυτή, δεν μπορείς να τη μοιραστείς ολόκληρη.
Ό,τι τους χώριζε, ήταν η ζωή μετά που τους έσπασε όπως τον φρεσκοπιασμένο πάγο.

Έτσι χανόταν στην πάχνη της λήθης ο δικός τους Νοέμβρης, έτσι γκριζάρανε σιγά−σιγά τα κεφάλια τους κι έτσι υποδέχτηκαν την «εποχή της παγκοσμιοποίησης», σαστισμένοι για τη ζωή που πήραν λάθος ή που τους γέλασε αυτή.

Στις 17 κάθε Νοέμβρη, όλοι μαζί καθένας μόνος του, δίχως να το ξέρουν, τη βγάζουν μπροστά στο παράθυρό τους, μιλώντας με τους πεθαμένους.

ΥΓ. Ο Ορέστης κι η Μαρία, δε συναντήθηκαν ποτέ ξανά, από τότε.


Πρώτη δημοσίευση: 16 Νοεμβρίου 2014 στο (τότε) ιστολόγιό μου: «Roula the Cat • C’est la Vie!»

23 thoughts on “Ενός λεπτού σιγή”

  1. «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» φώναζαν τότε και τελικά οι κόποι τους, πήγαν τσάμπα. Ποιο ψωμί, ποια παιδεία, ποια ελευθερία…
    Κάποιοι ξέχασαν την ιδεολογία τους γιατί ήταν πολλά τα συμφέροντα, κάποιοι άλλοι άφησαν απλά την θύμηση σε μια γωνία του μυαλού τους, ίσως γιατί πόναγε που κάποιοι ξέχασαν, ίσως γιατί φοβήθηκαν βλέποντας τους αγώνες να καπηλεύονται, ίσως γιατί να ήθελαν να τιμήσουν τις μνήμες τους αλλιώς.
    Ενός λεπτού σιγή, όπως λέει και ο τίτλος σου, για τα παιδιά που έδωσαν την ζωή τους. Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από τη σημερινή ημέρα, ας είναι αυτό: στην σύγχρονη ιστορία, υπήρξαν κάποια παιδιά, που θυσιάστηκαν για μια πιο δίκαιη, ελεύθερη Ελλάδα.
    Καλημέρα Αναστασία μου. Και καλό Σαββατοκύριακο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Είδος πολυτελείας, πλέον, το Ψωμί.
      Τα στοιχεία της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών 2016 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής αναφέρουν ότι το 35,6% του πληθυσμού της χώρας, ήτοι 3.789.300 άτομα, βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή τον κοινωνικό αποκλεισμό. [Ιουν.2017]

      Η Παιδεία είναι βαριά τραυματισμένη.
      Η Ελευθερία, βάλλεται σε παγκόσμιο επίπεδο κι ο ζωτικός της χώρος μειώνεται επικίνδυνα.

      Αυτοί που πουλήθηκαν, ξεπούλησαν τη νιότη και την ψυχή τους.
      Εκείνοι που δεν εξαργύρωσαν τον αγώνα τους, τιμούν τους νεκρούς (ανθρώπους, οράματα).
      Εμείς, να μην ξεχνάμε. Να μη ρίξουμε άλλη μια σφαίρα με τη λήθη ή την υποταγή μας.

      ❤, Μαρίνα μου…

      Μου αρέσει!

  2. Σπουδαίο κείμενο!
    Τιμή στους νεκρούς, αλλά και σεβασμός στους ζωντανούς ήρωες που δεν εξαργύρωσαν τον αγώνα τους, στην πιάτσα της πολιτικής και της λοβιτούρας.
    Να’σαι καλά ρε Νατάσα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Και αυτή τη φορά Αναστασία μου, παρόλα τα τρεχάματα σου (μην ανησυχείς!) κατάφερες να μας βάλεις στο τότε πέρα από κάθε περιγραφής κλίμα και πάλι μπράβο σου! 😀
    Βλέπεις όσοι «τα» έζησαν από κοντά, τώρα είναι εξηνταπεντάρηδες και βάλε, βάλε… αυτοί δύσκολα θα ξεχάσουν πως πολλοί είναι αυτοί που τότε είχαν γίνει μια μπουνιά, μια φωνή, ένα τραγούδι και ένα καζάνι που έβραζε… δυνατά χρόνια, χρόνια που προσωπικά με σημάδεψαν βαθιά!
    Μη τα βάζετε με τους νέους που «χασομερούν» με τα τάμπλετ και τα «άει πώς τα λέτε!», είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής εκφοβισμού και παραπληροφόρησης, το καζάνι βράζει υπόγεια και η βαλβίδα ασφαλείας, δεν είναι καθόλου πλέον ασφαλής, γιατί όπως είπε και ένας σοφός:
    «Το κακό είναι ισχυρό, αλλά το καλό πολύ πιο ανθεκτικό»… 😛

    ΑΦιλιά και καλή δύναμη σε όσους δεν το βάζουν με τίποτα κάτω! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Να βράζει το καζάνι… αλλά μήπως το υπόγειο έχει τσιμεντωθεί καλά;

      Η παραπληροφόρηση είναι ύπουλη. Η παραχάραξη της Ιστορίας καθημερινά, διαβρώνει.
      Είναι χρέος μας οι φωνές της αλήθειας.

      Φιλιά πολλά, αγωνιστικά, Στεφανία μου!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Το έχω ζήσει το ξεθώριασμα… Γεννημένη το ’77 πρόλαβα τις μεγάλες πορείες, με τον κόσμο πιασμένο από τα χέρια, με το φόβο μη μας χτυπήσουν, με τους νεκρούς να ακολουθούν, με τα τραγούδια να δονούν την Αθήνα.
    Ύστερα…
    Στη μνήμη μου και στην καρδιά μου τίποτα δεν ξεθωριάζει!
    Αθάνατα τα παιδιά!
    Νατασσάκι μου, μια μεγάλη αγκαλιά αφήνω. 😙

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Έπαψα να πηγαίνω, όταν με πήρε απ’ τη μύτη η τσίκνα (ένα τετράγωνο πριν φτάσω στο Πολυτεχνείο) και στον προαύλιο χώρο, σε απόσταση αναπνοής από την προτομή, είδα στημένους τους πάγκους με τα χαϊμαλιά… Κι ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες. Και στο «ταμείο» είχε ήδη ουρά για την εξαργύρωση των «πόντων»…

      Ευτυχώς, θυμάμαι.
      Ευτυχώς, αρκετοί κοντινοί μου άνθρωποι που «ήταν εκεί», βρίσκονται εν ζωή. (Όχι όλοι, όμως).

      [Διάλογος φοιτητή με την κόρη μου, παραμονές της επετείου, στο Πανεπιστήμιο:
      — Πες μου ένα επιχείρημα για το ότι έχεις δίκιο σ’ ό,τι υποστηρίζεις.
      — Οι νεκροί του Πολυτεχνείου.
      — Ναι, τι;
      — Υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο κι όμως κάποιες παρατάξεις το απορρίπτουν.
      — Κι εσύ πού το ξέρεις ότι υπήρχαν; Ήσουν εκεί;
      — Γιατί, εσύ που υποστηρίζεις το αντίθετο, ήσουν εκεί;
      — …
      — Στην οικογένειά μου, υπήρχαν άνθρωποι που ήταν εκεί! Υπάρχουν μάρτυρες.
      — …
      Ο νεαρός απομακρύνθηκε κι έκτοτε δεν της μίλησε ξανά!]

      Μου αρέσει!

  5. Αναστασία,
    να πω για τη γραφή σου, μία ακόμα φορά, για το ύφος της, για τη μαγεία και τη δύναμη της ; είναι θαρρώ περιττό. Το έχω ξαναπεί ότι πάντα έχεις τον τρόπο να μας συγκινείς.
    Όπως ακριβώς και εδώ σήμερα με έντονο τρόπο.
    Ξέρεις, δεν θέλω η επέτειος του Πολυτεχνείου να περνάει είτε τυπολατρικά είτε μελαγχολικά σαν ήττα.
    Κάθε εξέγερση σημαδεύει την ιστορική στιγμή που εκδηλώνεται.
    Σιγουρα οι μετέπειτα κοινωνικές εξελίξεις, όπως παγιώνονται σήμερα αποτελούν πισωγύρισμα.
    Αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα.
    Κρατώ αυτό που μας έδωσες σήμερα. Και το κρατώ ως κάτι πολύτιμο ειλικρινά.
    Κάτι για το οποίο σε ευχαριστώ πολύ.
    Τις καλησπέρες μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Την ήττα τη βιώνουν μόνον όσοι πρόδωσαν. Αυτοί είναι ανακόλουθοι.
      Όσοι έκαναν το καθήκον τους, μελαγχολούν για όσους «έφυγαν», για αγώνες που προδόθηκαν, για «συντρόφους» που ξεμάκρυναν ή και πέρασαν στην αντίπερα όχθη, μα δεν μετανιώνουν και δεν ξεχνούν.
      Σιωπηλοί, ας είμαστε μόνον όταν αφήνουμε με σεβασμό ένα λουλούδι, μια σκέψη και μια υπόσχεση στη μνήμη των αγωνιστών που πάλεψαν ή που «έφυγαν».
      Η εποχή, επιτάσσει να κάνουμε «θόρυβο» με πράξεις!

      Σ΄ευχαριστώ και σε φιλώ, Γιάννη μου!

      Μου αρέσει!

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: