Δελτίον Θυέλλης… επί προσωπικού

Δελτίον Θυέλλης... επί προσωπικούΤι σού είναι η ζωή… Τι είναι ο άνθρωπος… Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του… Είμαστε δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε, βρε!
Κάπως έτσι –παρεμπιπτόντως, εσείς, όλοι καλά; Στο σπίτι, καλά; Πάντα καλά, πάντα καλά!– φτάσαμε, αισίως, στην έκτη μέρα του τελευταίου μήνα του εθνοσωτηρίου έτους 2017, που πέρασε κι αυτό σαν νερό.
Μας κάνει, όμως, χειμώνα από χθες. Ε; (Άσχετο!)

Ακολουθεί κείμενο τεραστίων διαστάσεων, για γερά νεύρα.
Αν έχεις την υπομονή και συνεχίσεις την ανάγνωση, με του που θα φτάσεις στη λέξη «Αυγή», απομάκρυνε από την οθόνη τα μικρά παιδιά, άκου με μια φορά!
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

Επιστρέφοντας στα… εγκόσμια, θέλησα να πετάξω από πάνω μου οτιδήποτε με συνέδεε με την π.π.ε. («προ πώλησης εποχή»).
Να σου υπενθυμίσω πως,

α) «όποιος δεν έχει πουλήσει σπίτι, δεν ξέρει τι θα πει πρόβλημα»! (Να σου αποκαλύψω δε πως, εξαιτίας αυτής της πώλησης, η γράφουσα εξαφανίστηκε από προσώπου γής.)
και
β) σε είχα αφήσει κάπου εδώ, στις 25 του Οκτώβρη!

…Κι είπες κι εσύ, κι είπα κι εγώ ότι κάπου εκεί θα τέλειωναν τα βάσανά μου, μετά το «κρας» με τη γραφειοκρατία και το «έτος μηδέν» (αυτό, είναι κάτι σαν την «Ημέρα της Μαρμότας») του ελληνικού Δημοσίου.
Μας γελάσανε, καρδιά μου!

1 Πας, ημέρα Τετάρτη (8 του Νοέμβρη), να σου εκδώσουν την πολυπόθητη Φορολογική Ενημερότητα. Αφού περάσεις ατέλειωτες ώρες χαράς στο ετοιμόρροπο κτίριο της Εφορίας, μαθαίνεις ότι δεν μπορείς να πάρεις το χαρτί, διότι ο Δήμος «Χ» σε έχει μπλοκάρει.

[Μην πάει προς γκομενικού, το μυαλό σου! Ο Δήμος «Χ» δεν είναι κάποιος Δήμος / Δημοσθένης /  Δημόκριτος / δημογέρων. Είναι δήμος του Νομού Θεσσαλονίκης, όπου καμιά 15αριά χρόνια πριν, είχα τη φαεινή ιδέα ν’ αγοράσω σπίτι. (Μην πεις τίποτα, μη μιλήσεις καθόλου!)
Εδώ, να πάει προς γκομενικού το μυαλό σου, διότι με την –τότε– σχέση μου, το πηγαίναμε σοβαρά και κάναμε όνειρα (πουλιά μου ταξιδιάρικα) ότι θα ζήσουμε εκεί. Η μισή δουλειά ήταν τελειωμένη, μέχρι και για την προεγγραφή του μπαρουτοκαπνισμένου στο… Προνήπιο, είχα μεριμνήσει! Να μην σου εξιστορήσω τι διημείφθη και ναυάγησαν σαν τον Τιτανικό, τόσο η μετακόμιση κι η συγκατοίκηση όσο κι η σχέσις αυτή καθεαυτή, γιατί θα πάει μακριά η βαλίτσα, Δρακουμέλ και θα στεναχωρεθούμε! (sic)]

Στο θέμα μας: δίχως χρονοκαθυστέρηση (παρόλο που φημίζομαι σχετικώς, όπως το Πανόραμα για τα τρίγωνά του) τηλεφωνώ στο δήμο, πέφτω σε μέρα φορτωμένη αλλά επιτέλους, συνομιλώ με τον, καθ’ όλα, πρόθυμο και ευγενέστατο ταμία, ο οποίος με ενημερώνει ότι με τις προσαυξήσεις, οι οφειλές μου έχουν φτάσει τα 979 γιουρόπουλα! (Να σου πω: παίρνω και φάρμακα, η γυναίκα! Να μην το παραβλέπουμε αυτό!) Εάν όμως έπεφτε παγκουί1 το κεφάλαιο –προ «καπέλου»–, ήτοι 438,15 γιουρόπουλα, θα ήρε τη δέσμευση. Ωστόσο, αν ήθελα διακανονισμό (μέχρι και 24 δόσεις) θα έπρεπε να προσκομίσω Ε1, Ε9, δύο κούπες αλεύρι, ένα ποτήρι νερό, τρεις κουταλιές ξύδι κι ένα κουτί υπογλώσσια.
— «Καλέ μου άνθρωπε, αν στα στείλω τώρα, πότε θα με ξεμπλοκάρεις να κάνουμε δουλειά μας;»
— «Υπάρχουν, δηλαδή, τα χρήματα;», με ρώτησε καχύποπτα.
— «Τι σε νοιάζει εσένα! Πες μου ότι θα στα ρημαδοστείλω και θα με ρημαδοξεμπλοκάρεις κι εγώ θα σου ανοίξω φύλλο για τυρόπιτα!» [Απαραίτητη διευκρίνιση: δεν ξέρω ν’ ανοίγω φύλλο για τυρόπιτα.]
— «Πρέπει να κάνετε αίτηση. Να μου τη στείλετε με φαξ. Να την πρωτοκολλήσω. Και μετά, μόλις λάβω τα χρήματα, θα σας ξεμπλοκάρω.»
— «Δεν έχω φαξ, καρντιά μου!»
— «Να σας διευκολύνω. Θα τη στείλω στο φοροτεχνικό σας. Αλλά πρέπει να υπογράψετε εσείς.»
— «Μάνα μ’, εγώ μένω στο βουνό κι ο φοροτεχνικός είναι στον κάμπο, η ώρα είναι μία παρά είκοσι και πνίγομαι! Δώσε μου αριθμό λογαριασμού τού δήμου, να τελειώνουμε!»

Μου δίνει το λογαριασμό. Δεν ήταν στην τράπεζα στην οποία τηρώ εγώ λογαριασμό. Ως γνωστόν, αυτό συνεπάγεται +2 ημέρες μέχρι να εμφανιστούν τα χρήματα στον δικαιούχο. Άρα, δύο –τουλάχιστον, και στην καλυτέρα των περιπτώσεων!– μέρες καθυστέρηση, διότι εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξον–γέλασον!

Κοίτα να δεις πώς γίνονται αυτές οι δουλειές, για να ξέρεις!
(Να το παρακολουθήσεις με προσοχή το σποτάκι. Διότι, κάπως έτσι κινήθηκε η γράφουσα και κάπως έτσι κατέληξε το στόρι!)

Με τον νυν ιδιοκτήτη του σπιτιού και, μέχρι πρότινος, ενοικιαστή και υποψήφιο αγοραστή, έχουμε συνάψει σχέσεις στοργής και απέραντης κατανόησης. Αυτός, έχει λογαριασμό στην τράπεζα του δικαιούχου.

— «Καλέ μου άνθρωπε, με σώζεις! Το και το!»
— «Μη μου ανησυχείτε καθόλου. Τα στέλνω εγώ και τα αφαιρούμε κατά την υπογραφή του συμβολαίου.»
— «Α, να μου γειά σου!»
Στο μεταξύ, ο ταμίας του δήμου «Χ» έχει στείλει φαξ στο φοροτεχνικό γραφείο, όπου είχα προνοήσει να δώσω εξουσιοδότηση για την κακιά την ώρα (καλή ώρα, σαν τα τώρα!) και του την έχουν επιστρέψει συμπληρωμένη.
Φτάνουν και τα χρήματα.
— «Με ξεμπλοκάρατε, αγαπητέ;»
— «Εεχμ… Ξέρετε… Πρέπει να υπογράψει ο αντιδήμαρχος, αλλά έχει φύγει. Πιστεύω, αύριο, θα είναι εδώ…»

2 Ξημερώνει Πέμπτη (η γράφουσα είχε… ξημερώσει από τ’ αξημέρωτα, κουσούρι που μου έχει μείνει ακόμη, της χαράς του αγρότη, από τις 4:30 με το μάτι φινιστρίνι!) και η μέρα προχωρά, με κέφι και δύναμη με γεύση γλυκιά, Μερέντα, Μερέντα, Μερέντααα, μα δε χτυπάει το τηλέεεφωνοοο!

Καλώ, η καλή σου, το φοροτεχνικό: «η τηλεφωνική σύνδεση που καλείτε δεν λειτουργεί προσωρινά, για τεχνικούς λόγους. Καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια…»
Καλώ την εφορία: «η τηλεφωνική σύνδεση που καλείτε…»
Για να μη σου τα πολυλογώ (που στα ‘χω πολυλογήσει και πού είσαι ακόμη!), κατά τις 18:00 τ’ απογευματάκι, συνδέθηκα με… Αλί Σαμπί2 , για να πληροφορηθώ πως σε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο υπήρχε βλάβη του ΟΤΕ καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

3 Ξημερώνει Παρασκευή, η γράφουσα είχε… ξημερώσει από τ’ αξημέρωτα… (για τη συνέχεια, βλ. το ξημέρωμα Πέμπτης).

Με καλεί η διάνοια στην οποία ο φοροτεχνικός είχε αναθέσει την υπόθεσή μου, «ξέρετε, είμαι στην Εφορία, αλλά είστε ακόμη μπλοκαρισμένη… Δεν έχουν λάβει κανένα φαξ από το δήμο «Χ», συνεπώς δεν μπορούν να εκδώσουν την ενημερότητα…».

Πίσω στο… γραφείο συντονισμού, κλήση στον καθ’ όλα–πρόθυμο–και ευγενέστατο–ταμία, ο οποίος με διαβεβαιώνει ότι το φαξ είχε φύγει στις 09:10 της προηγούμενης μέρας!
Τηλέφωνο στη διάνοια, η οποία έχει επιστρέψει στο πόστο της γιατί της είπαν στην εφορία ότι, λόγω της χθεσινής βλάβης, τα φαξ έφταναν μαζεμένα κι έπρεπε να διαχωριστούν! «Θα πάω αργότερα».

Και πήγε αργότερα, όμως η υπάλληλος που εξέδιδε τις ενημερότητες είχε κλείσει ραντεβού στο γιατρό και… έφυγε νωρίτερα! Έφυγε νωρίτερα και δεν μού έβγαλε την ενημερότητά μου! (Να σου θυμίσω ότι ξεφτιλίστηκα στον ξένον άνθρωπο, για να μην καθυστερήσουμε, εξαιτίας των +2 ημερών για μεταφορά από τράπεζα σε τράπεζα;! Να τονίσω ότι μεσολαβούσε Σαββατοκύριακο;!)

Όσο καθυστερούμε, εσείς πληρώνετε!

4 Ξημερώνει Δευτέρα, άνεμος αισιοδοξίας πνέει στη Γαλιλαία, βροχές και καταιγίδες έχει προβλέψει για την… παραμεθόριο, το meteo.gr [επιβεβαιώνεται, λίγο μετά, με τον χειρότερο και σκληρότερο τρόπο στη Μάνδρα, στη Μαγούλα, στη Νέα Πέραμο] και το τηλέφωνο, ναι, χτυπά!
Περιχαρής, η διάνοια, με ενημερώνει ότι, ναι μεν θα εκδοθεί η ενημερότητα, αλλά την επαύριο, καθώς:
α) θα έπρεπε η συμβολαιογράφος να υπολογίσει επακριβώς το ποσό που αντιστοιχεί σ’ εμένα κι εκείνο που αντιστοιχεί στο μπαρουτοκαπνισμένο, βάσει των ποσοστών που έχουμε καθεμία στο συμβόλαιο και
β) θα έπρεπε να προσκομίσω τα στοιχεία της συμβολαιογράφου (ονοματεπώνυμο, ΑΦΜ, τραπεζικό λογαριασμό, μια φανουρόπιτα, ένα σεμεδάκι για την οθόνη του υπολογιστή, τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπά), διότι –λέει– βρέθηκαν οφειλές (μου!) που θα έπρεπε να παρακρατηθούν κατά την πώληση και να αποδοθούν, στην εφορία, από τη συμβολαιογράφο!
[Αυτό, που μού προέκυψαν οφειλές, της ηλιθίας νομοταγούς, για τις οποίες ουδείς, ποτέ με ενημέρωσε, με ξεπερνά. Στο, όχι και τόσο μακρινό παρελθόν (το Μάη, συγκεκριμένα), βρήκα τον λογαριασμό μου μπλοκαρισμένο για κάτι λιγότερο από 5,000 γιουρόπουλα!]

— «Εντάξει, καλή μου! Είναι εκείνα τα 200 ευρώ που ίσως προέκυπταν ως πρόστιμο;»
— «Εεε… Όχι ακριβώς, είναι κάτι παραπάνω.»
— «Όπως;»
— «4,077 ευρώ!»
(Παίρνω και φάρμακα, ξαναλέω, να μην το παραβλέπουμε αυτό!)
— «Να το ελέγξουμε! Από πούθε κι ως πού, ας ‘μ;»
— «Αν το ελέγξουμε τώρα, θα καθυστερήσουμε πολύ.»

Να το καθυστερήσουμε!, θα ‘λεγε κάθε σώφρων άνθρωπος που, όμως, δεν θα ‘χε αρχίσει να βλέπει το πορτοφόλι του να μένει μόνο με τις αποδείξεις του ΑΤΜ, του σούπερ–μάρκετ και κάτι ψιλά από τον κουμπαρά «πρώτης ανάγκης» που είχε πιάσει πάτο προ πολλού.
Στο μεταξύ, κάτσε να δεις… Ασφάλειες, ΔΕΗ, τηλέφωνα, φάρμακα… Mιράκολο!

— «Μπορούμε να το ελέγξουμε μετά την υπογραφή του συμβολαίου;»
— «Βεβαίως. Αν έχει γίνει λάθος, θα σας επιστραφούν.» [Ξέρω και τ’ άλλο, με τον Τοτό! Τι νόμιζες;!]

Να κοιτάζω το πεύκο απ’ τη μια και να διαβάζω για τα Παραντάιζ Πέιπερς από την άλλη, για τις οφ–σορ της Μαρέβας, του Αλαφούζου και των άλλων παιδιών και να μου ‘χει γυρίσει το μάτι και το είναι!
Σαν σε εμπόλεμη ζώνη, οι νεκροί της Μάνδρας. [Οι έχοντες άποψη για όλα, να κουνάνε το δάχτυλο στους πληγέντες, ότι φταίνε και αυτοί για την καταστροφή που τους βρήκε, μια που έχτιζαν όπου έβρισκαν! Ακόμη «καλύτερη», η δήμαρχος είχε πει, στις 9 Μαΐου, πως «δεν θα κάνουμε το δρόμο ρέμα, για το ενδεχόμενο μιας πλημμύρας στα τριάντα χρόνια!»]
Η (πάλαι ποτέ) ένδοξη «Αυγή» να μου ‘χει κάτσει στο λαιμό, στο στομάχι και σε μια σκοτεινή περιοχή του εγκεφάλου, με το διαβόητο –πλέον– εξώφυλλο για τους «μπατακτσήδες»3 και τους πλειστηριασμούς.

Warning! – Reminder!
Απομάκρυνε από την οθόνη τα μικρά παιδιά!
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

[Κάνε κλικ σε μια από τις εικόνες για να τη δεις σε μεγέθυνση
και να διαβάσεις τις λεζάντες].

…Και μέσα σ’ όλα αυτά, να σκέφτομαι και «Τον» έρωτα!

Έρωτας είναι θαρρώ…

Και πάλι, εσένα, πάει στο γκομενικό το μυαλό σου! Μωρέ, ας είχα τα κέφια μου, και θα σου το έστρωνα καταλλήλως το κειμενάκι, να νομίζεις ότι με χτύπησε κατακούτελα ο γεροντοέρωτας [κι όπως λέει κι ο μπαρμπα–Στρουμφ η παροιμία: «Ο Θεός να σε φυλάει από καλοκαιρινό κρύο κι από γεροντικό έρωτα.»]

Λίγο πριν ξεκινήσει ο δεύτερος αυτός κύκλος της περιπέτειας, έχοντας κατά νου ότι θα υπογράφαμε σε λίγες μέρες και χαζεύοντας στο facebook, βλέπουμε δημοσίευση για τον κούκλο των φωτογραφιών:

Ο Θαλής μας!
Μάνα και κόρη κοιταχτήκαμε επιφυλακτικά, στην αρχή, συνωμοτικά στη συνέχεια, κάνοντας –προφανώς!– την ίδια σκέψη («πες ναι, πες ναι!») και με τον… στρατηγό–μπαρουτοκαπνισμένο να θέτει την κρίσιμη ερώτηση:
— «Μαμά, να τον πάρουμε…;»

Ο σκυλάκος –o οποίος είναι Ελληνικός Ποιμενικός–, πρέπει να σου πω, έχει μια πονεμένη ιστορία: διασώθηκε, μαζί με τα αδελφάκια του, στον Γράμμο!
Κάποιος ασυνείδητος τα είχε τσουβαλιάσει και τα μετέφερε με την καρότσα για το ρέμα, όπου θα έβρισκαν σίγουρο θάνατο. Τα μικρά ήταν νεογέννητα και τυφλά.
Ο άνθρωπος που τα έσωσε, έφερε δύο (τα άλλα τρία υιοθετήθηκαν εκεί!), εκ των οποίων θα κρατούσε το ένα. Το άλλο, ήταν ο… κύριος!

— «…Και να τον λέμε Θαλή;»

Μετά από διαπραγματεύσεις, μια που είχαν ενδιαφερθεί και άλλοι, ο καλός άνθρωπος αποφάσισε να δώσει σ’ εμάς τον μικρό!
Συμφωνήσαμε να μείνει μερικές μέρες ακόμη μαζί με το αδελφάκι του –και με την ελπίδα να κλείσει η υπόθεση του σπιτιού, για να προμηθευτούμε τα απαραίτητα.

Τέλος διαλείμματος!

5 Ξημερώνει, ουχί αυγή δροσάτη μα, αντιθέτως, λίαν βροχερή. Τρίτη. Έχουμε μπει στην τελική ευθεία, σκεφτόμουν –η ανόητη!– και, όπως με είχαν διαβεβαιώσει, τόσο ο μέλλων αγοραστής όσο και η συμβολαιογράφος (στην–άλλη–άκρη–της–Αττικής), το μόνο που έμενε με την ολοκλήρωση του πακέτου των δικαιολογητικών (όλα μαζί, το «Επίτομον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν» του Ελευθερουδάκη, σε όγκο!), μετά το… γκραν φινάλε της ενημερότητας, ήταν δυο μέρες, υπογραφή από αγοραστή και πωλήτριες στην εφορία (του) και πληρωμή του φόρου μεταβίβασης, και –επιτέλους!– υπογραφή του συμβολαίου!

Και κυλούσε στις ράγες το τραμ… κι η βρόχα έπεφτε ράιτ θρου!

6 Μία εβδομάδα μετά (πέρασαν πάνω από δυο μέρες, όπως διαπιστώνεις και ακόμη δεν είχαμε υπογράψει στην εφορία, πόσο μάλλον το συμβόλαιο…) υποδεχτήκαμε στο σπίτι μας, τον Θαλή! O sous chef σε αναβρασμό, να μην ξέρει από πού να πιάσει και πού ν’ αφήσει τις άκρες του, μ’ έναν εκνευρισμό του τύπου «ρε, τι τραβάω, ο σκύλος, με το νούμερο που μου κουβάλησαν ‘δω μέσα!»

[Κάνε κλικ σε μια από τις εικόνες για να τη δεις σε μεγέθυνση
και να διαβάσεις τις λεζάντες].

7 Ημέρα Τετάρτη, μαθαίνουμε πως πρέπει να παραστούμε αυτοπροσώπως στην εφορία του πωλητή (στην–άλλη–άκρη–της–Αττικής) και ουχί δι’ αντιπροσώπου φέροντα εξουσιοδότηση. Πέμπτη πρωί προγραμματίστηκε η εφορία και το απόγευμα της ίδιας μέρας, υπογραφή του συμβολαίου. (Πηγαινέλα Βουνό–θάλασσα–βουνό, βουνό–σχεδόν θάλλασα–βουνό). Ο δείκτης της βενζίνης στο κόκκινο, το καμπανάκι να υπενθυμίζει ότι το ρεζερβουάρ θέλει γέμισμα, στο πορτοφόλι ίσα για δυο πακέτα τσιγάρα κι ένα σάντουιτς.

…Κι αφού αναγιγνώσκεται το συμβόλαιο και φτάνουμε στην «ταμπακιέρα», μεταφέρονται σε πρώτη φάση τα χρήματα που αναλογούσαν στο δικό μου μερίδιο (η… ριγμένη της υπόθεσης, μη νομίζεις!) και πέφτει «κόφτης» στα χρήματα του μπαρουτοκαπνισμένου, εξαιτίας του ορίου μεταφοράς κεφαλαίων λόγω capital controls!

Με τον δικηγόρο, είπαμε ν’ απλοποιήσουμε τη διαδικασία: να μεταφερθεί και το αναλογούν ποσό της μικράς, μέχρι το επιτρεπόμενο όριο και την επαύριο, να γινόταν μεταφορά τού υπολοίπου.

— «Όοοχι, αγάπες μου! Δεν πάει έτσι!», μας κόβει τη φόρα η συμβολαιογράφος. «Το συμβόλαιο έχει συνταχθεί διαφορετικά και δεν γίνεται να υπογραφεί τώρα! Θα το τροποποιήσω, αναφέροντας αναλυτικά τον τρόπο εξόφλησης και οι πωλήτριες θα έρθουν και πάλι αύριο να υπογράψουν.» [Παίρνω και φάρμακα, ‘νταξ;! Να μην το παραβλέπουμε αυτό!]
— «Μα, και πάλι θα πέσει «κόφτης», αφού το υπολειπόμενο ποσό ξεπερνά το ημερήσιο όριο!»
— «Το υπόλοιπο του υπολειπόμενου θα μεταφερθεί από τον αγοραστή το Σάββατο και μόλις η δικαιούχος δει τα χρήματα στο λογαριασμό της, θα περάσει από το γραφείο μου (στην–άλλη–άκρη–της–Αττικής), να υπογράψει την εξοφλητική, την οποία, στο μεταξύ, θα έχω συντάξει.»  [H φάση που το μπαρουτοκαπνισμένο γίνεται σκέτο… μπαρούτι!]

Απλά πράγματα!

8 Παρασκευή, κατά τας γραφάς, έληξε η σεμνή τελετή της υπογραφής, με τα γνωστά κλισέ «Καλορίζικο!», «Μερσί! Κι εσείς, σε καλή μεριά τα χρήματα!», «Υγεία, πάνω απ’ όλα!», «Ένα γλυκάκι, για το καλό;», «Μερσί, φάτε τα εσείς, εγώ δεν κάνει!», «Κοκάκια είναι; Δεν μ’ αρέσουν!» κι άλλα τέτοια, εδώδιμα κι αποικιακά!

Ἄμα τῇ ἐπιστροφῇ μας, εκτός από τα σκυλιά μας, μάς περίμεναν και κάτι φάκελοι στο γραμματοκιβώτιο. Εις εξ αυτών, ο λογαριασμός της ΕΥΔΑΠ… 266 γιουρόπουλα (να ‘την η «καλή μεριά»!) και στ’ ορκίζομαι, δεν έχω πισίνα!

Από Δευτέρα, πια… άρχιζα και πλήρωνα και σταματημό δεν είχα! Εκείνο το e–banking, με σκιάχτηκε, σου λέω! Ασφάλειες, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κινητά, σταθερό, κάρτες, χάρτες [κι οι εσάρπες ν’ ανεμίζουν στη βεράντα της τρελής με βρήκε τ’ άστρο της αυγής ξενυχτισμένη!]

Δώρο στο σπίτι: πετρέλαιο [«γιατί φυσάει πολύ στο Καλέντζι!»4], δώρο στον εαυτό μου: ένας καινούργιος υπολογιστής (ο παλιός έκλεισε 5ετία, με χρήση 24/7, είχε ήδη πάει δυο φορές για επισκευή, ο αποθηκευτικός χώρος του είχε πιάσει ταβάνι, κι από ταχύτητα έκαιγε κάρβουνο!), δώρο στο παιδάκι μου για τα, προ 2μήνου (πλέον) γενέθλια, δώρο στον νεοφερμένο Θαλή: ένα σπιτάκι, δώρο στον sous chef: ένα… ξεγυρισμένο κούρεμα (δρομολογήθηκε· προς το παρόν κυκλοφορεί σε βερσιόν–φλοκάτη!), δώρο στο μπλογκ: η αναβάθμισή του!
Ε, απ’ τον Άι Βασίλη, αν δεν θεωρηθεί πλεονεξία, μπορώ να ζητήσω να μου επιστρέψει η εφορία τα κερατιάτικα που δεν ξέρω πούθε προέκυψαν;!

Επί του πιεστηρίου: Μόλις χθες, έμαθα ότι θα πρέπει να υποβάλω φορολογική δήλωση για τον πατέρα μου που πέθανε ένα χρόνο πριν!

Επιπλέον, η ΔΕΗ (την οποία έχω χρυσοπληρώσει, γενικώς), με… απειλεί ότι θα μου διακόψει την παροχή ρεύματος, εάν δεν προσκομίσω Υπεύθυνη Δήλωση Εγκαταστάτη (ΥΔΕ)/πιστοποιητικό ηλεκτρολόγου, σύμφωνα με τον Κανονισμό Εσωτερικών Ηλεκτρικών Εγκαταστάσεων (ΚΕΗΕ), καθώς έχει λήξει η ισχύς της παλαιάς ΥΔΕ, αλλά και έχουν παρέλθει 6 μήνες αφότου «γύρισα» το ρολόι στο δικό μου όνομα (μέχρι πρότινος, ήταν στο όνομα του πατέρα μου).

Παίρνω και φάρμακα, ‘νταξ;! Να μην το παραβλέπουμε αυτό!

♦ ♦ ♦

Παραλειπόμενα (αντί υστερόγραφου)

• Αγορές βιβλίων, κάνω από το βιβλιοπωλείο της πλατείας μας. Ακόμη κι αν δεν έχει το βιβλίο που θέλω, μου το φέρνει την ίδια ή, το αργότερο, την επόμενη μέρα.
Για τις επισκευές υπολογιστών και κινητών, απευθύνομαι σ’ ένα καταπληκτικό παιδί που έχει το μαγαζί του, επίσης, στην πλατεία μας. Δυστυχώς, ο υπολογιστής που επέλεξα, δεν ήταν διαθέσιμος παρά σε μεγάλη αλυσίδα. Εκεί, με την ευκαιρία, ζητήσαμε να μας περάσουν μία μεμβράνη στο κινητό (δουλειά που μού είχαν κάνει παλαιότερα σε Cosmote και Vodafone, μέσα σε 2 λεπτά) και η απάντηση ήταν: «βεβαίως! Στο σέρβις μας, θα σας την περάσουν με 5 ευρώ!»
[Πέντε (5) ευρώ για να τοποθετήσουν μία μεμβράνη οθόνης! Φυσικά, το έκανα μόνη μου και, ναι! Κατόρθωσα να την εφαρμόσω σωστά, χωρίς το κινητό να μοιάζει καλυμμένο με bubble wrap!]
• Δεν ξέρω αν η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, το ελληνικό δημόσιο, όμως, νοσεί βαρέως και κινείται σε ρυθμούς περασμένης 30ετίας και πίσω. Μεμονωμένα περιστατικά ταχείας εξυπηρέτησης, τείνω να πιστέψω ότι είναι εντελώς συμπτωματικά!
• Οι συγγενείς, είναι είδος εν ανεπαρκεία.
• Δεν ξέρω για άλλα ζώα, οι σκύλοι, πάντως, δεν σε πουλάνε ποτέ! (Σε αντίθεση με τους συγγενείς που τυχαία προανέφερα…)


1 παγκουί (σλανγκ): τοις μετρητοίς
2 Αλί Σαμπί: Πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας του Τζιμπουτί.
3 μπατακτσής / μπαταχτσής / μπαταξής: από την τουρκική λέξη batakçi= κακοπληρωτής, χρεοκόπος
4 Από το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου «Τα δεκατέσσερα παιδιά». [Διευκρίνιση: αναφέρεται στο Καλέντζι Ιωαννίνων].

Είχε προγραμματιστεί για τις 23/11 (και «ανέβηκε» αυτόματα) η αναδημοσίευση παλαιότερου αφιερώματος στη διάσημη φωτογράφο Έλλη Σουγιουλτζόγλου − Σεραϊδάρη (Nelly’s). Αν θέλεις, του ρίχνεις μια ματιά.
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

26 thoughts on “Δελτίον Θυέλλης… επί προσωπικού

  1. Αναστασία μου, περνάς καλά κι αυτό βγαίνει προς τα έξω. 😛
    Δυστυχώς, με τις δημόσιες υπηρεσίες και την γραφειοκρατία είναι «ου μπλέξεις» πιο εύκολα ξεμπλέκεις μετά από φόνο (που με τόσα πάρε δώσε σου έρχεται να τον κάνεις) παρά απ’ την γραφειοκρατία.
    Εύχομαι όλα να πάνε καλά, και να είναι το τελευταίο που σας βρίσκει (ναι το αντιμετωπίζω σαν συμφορά, δεν ήταν και λίγη η ψυχική οδύνη!).
    Καλό Σ-κ 🙂
    Σε φιλώ 😘

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Να πω ότι δεν μου ήρθε το… φονικό στο μυαλό μου; Ψέματα θα πω! Έχε χάρη που ‘μαι μάνα…
      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Μαρίνα μου! (Η ψυχική οδύνη, δεν περιγράφεται. Μην κοιτάς που, γράφοντάς τα εκ των υστέρων, το ‘ριξα στην τρελή…)

      Φιλάκια πολλά, να περάσεις όμορφα την υπόλοιπη Κυριακή! ❤🎄

      Μου αρέσει!

  2. Επειδήςςςςςςςςς Αναστασία μου, καθώς σε διάβαζα μ’ έπιασε κατιτίς σαν πίεση (που συνήθως έχω υπόταση), θέλω να μου απαντήσεις μονολεκτικά (εξάλλου το δικαιούσαι μετά το Γολγοθά που τράβηξες) στα παρακάτω:
    1. Δ.Λ.Δ ΤΕΛΟΣ, πάει η πολύμηνη ταλαιπωρία ;;;;;;;;;;;;;;;;
    2. Να σας ζήσει ο Θαλής το νέο κουταβάκι σας και πώς πάει η συγκατοίκηση με τον «παλιό»!
    3. Με γεια το νέο λαπ-τοπ και ότι ιντερνετικό έφτιαξες!
    4. ΑΦιλάκια ενθουσιασμένα για το αίσιο τέλος!!! 😛 😀 ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Ναι! (Πάμε γι’ άλλα, τώρα! Ήδη, ξεκίνησα «παρτίδες» με τον ηλεκτρολόγο)…
      2. Ευχαριστώ!!! 😊❤ Τις πρώτες 2–3 μέρες, ο… sous chef Ερνέστο, κύριος! Μετά, άρχισαν τα μαλλιοτραβήγματα!
      3. Σταθερός είναι! (Desktop) Σ’ ευχαριστώ!

      Φιλάκια πολλά πολλά, Στεφανία μου!
      Να είσαι καλά! 💕☃❄🎄

      Μου αρέσει!

  3. Χρειάστηκα κι εγώ φάρμακα όσο σε διάβαζα!
    Μεγάλη ταλαιπωρία πέρασες…αγχώθηκα και με κάτι δικά μου που τα θυμήθηκα διάβαζοντας και ήρθε κι έδεσε μια χαρά το στόρι. Αυτή τη στιγμή ψάχνω το πιεσόμετρο που δε διαθέτω, και βρήκα ποιο θα είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο που θα μου κάνω…τι ποιο; Ένα πιεσόμετρο φυσικά!
    Ευχές στον νέο ιδιοκτήτη να είναι καλορίζικο το σπίτι, φυσικά σε καλή μεριά τα λεφτά και εννοείται καλά ξεμπερδέματα με τα υπόλοιπα! Και με γεια τα καινούρια!! Και να μας δώσεις ακριβή διεύθυνση να έρθουμε να ξεχειμωνιάσουμε αφού έβαλες πετρέλαιο…χαχα! και…και…και…δε θυμάμαι κάτι άλλο!

    Να σας ζήσει ο Θαλής!!!
    Το ψιλιάστηκα απ’ το σχόλιό σου για την ιστορία του Μπρικιού και περίμενα την ανακοίνωση με αγωνία! Είναι ένας κούκλος!!

    Και να πω και κάτι άσχετο που το θυμήθηκα διαβάζοντας την αρχή κι έσκασα για άλλη μια φορά στα γέλια…
    Κάποτε σε μια κηδεία μιας θείας μακρινής, εκεί που το κλίμα ήταν πένθιμο και καθόλου ηρωικό, λέει κάποιος «τι είναι ο άνθρωπος» και συμπληρώνω «τι είναι το ζουμί του» και ακόμα γελάνε όσοι ήταν παρόντες…τι να πεις, τα έχει πει όλα ο σοφός λαός!

    Φιλιά πολλά!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Να ‘σαι καλά, ακόμη γελάω κι εγώ από τη στιγμή που διάβασα για το… ζουμί! 😄😄😄

      Το πιεσόμετρο είναι όργανο χρήσιμο, 50 χρόνια υποτασική, μού «φύτρωσε» ιδιοπαθής υπέρταση από υπερβολικό άγχος και δεν ξέρω από πού να τη συμμαζέψω! 😑

      Να ‘σαι καλά και για τις ευχές προς τον νέο ιδιοκτήτη, χάρηκα που το πήρε αυτός ο άνθρωπος. (Μακάρι να πιάσει κι η ευχή για την «καλή μεριά» γιατί μ’ ετούτα και μ’ εκείνα, έφυγε ένα 10άκι! κι έπεται συνέχεια…)

      Κούκλος δεν είναι ο… κεφάλας μας;! Είναι απίστευτο το πόσο έχει μεγαλώσει (και το πόσο τρώει, βέβαια!)

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Όμορφη και δημιουργική Κυριακή να περάσεις!
      Φιλιά πολλά πολλά! 💕⭐🎄

      Μου αρέσει!

  4. Ω πειράζει που θα σταθώ στο κουκλί σας που ακούει στο υπέροχο όνομα Θαλής!; Δεν μπορώ να ακούω για συμβόλαια και δημόσιο. Τα έζησα όταν έκαναν οι δικοί μου τη γονική παροχή ( και κάνω και το σταυρό μου δηλαδή… καμία σχέση με σένα! ☺)
    Να σας ζήσει ο μικρός!
    Πολλά φιλιά Νατάσα μου 🙂

    υγ; Η wordprees μου διέκοψε όλες τις ρυθμίσεις για ενημερώσεις στο μέιλ. Ξέρεις κάτι; Ούτε αναρτήσεις έρχονται στο μέιλ, ούτε σχόλια 😦

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Βεβαίως και να σταθείς στον Θαλή, Αριστέα μου!
      «Νονά», το μπαρουτοκαπνισμένο! (Εμ, τι όνομα θα επέλεγε, αν όχι κάτι σχετικό με μαθηματικά;!)

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Αριστέα μου!
      Να είσαι καλά!
      Φιλάκια πολλά πολλά! 😊💕😘🎄

      Δεν ξέρω γιατί δεν σου έρχονται πια οι ενημερώσεις, μου κάνει εντύπωση γιατί σε έναν φίλο που ακολουθεί, φτάνουν κανονικά (τον ρώτησα).
      Δοκίμασε να κάνεις follow μέσω e-mail και πες μου.

      Μου αρέσει!

  5. Παθούσα κι εγώ Νατάσα μου στο παρελθόν και όντως είναι μεγάλο χτικιό. Σκέψου να πουλάς και στα καπάκια ν’ αγοράζεις κιόλας…
    Εύχομαι καλορίζικο το νέο σου πισί και να σας ζήσει ο γλυκύτατος Θαλής (τι ωραίο όνομα!)
    Και μπράβο σου που κρατάς αμείωτο το χιούμορ σου με όλα τα στραβά που περνάτε.
    Την καλησπέρα μου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Το ‘χω διαπράξει και αυτό, αλλά δεν είχε τόση διαδικασία, βρε παιδί μου! Δεν ξέρω, αυτή τη φορά, έτσι όπως ξεφύτρωναν εμπόδια, αν ήμουν προληπτική θα έλεγα πως είναι… σημάδι να μην πουλήσω το σπίτι! Τόσο πολύ, δηλαδή!

      Σ΄ευχαριστώ για τα «με γεια» !
      Κι ο Θαλής, είναι πολύ περήφανος που σας αρέσει, τόσο ο ίδιος όσο και τ’ όνομά του!

      Να είσαι καλά, Μαρία μου!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ!
      Τα (πολλά) φιλιά και την καλησπέρα μου!💕🎄

      Μου αρέσει!

  6. Λοιπόν Αναστασία, δεν το διάβασα όλο αναλυτικά το θέμα σου. Του έριξα μια βασική «σκούπα» όμως και μπήκα στα νοήματα.
    Κοίτα, αυτά τα τρία τελευταία χρόνια, τρία κλείνουν, είμαι και εγώ σε μια παρόμοια κατάσταση με τις υπηρεσίες (ο …Θεός να τις κάνει) του Δημοσίου, με αφορμή μια υπόθεση με το πατρικό μου. Και ακόμα δεν έχω τελειώσει. Οπότε σε καταλαβαίνω απόλυτα.
    Επίσης να πω ότι σκάλωσα με το φατσάκι σας εκεί, τον Θαλή, που είναι απίστευτος, γλυκύτατος και να τον χαίρεστε.
    Σε φιλώ κορίτσι μου, καλή δύναμη. Θα επανέλθω στο χτένισμα του κειμένου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Γιάννη μου, ακόμη κι η «σκούπα» είναι ενδεικτική!
      Καταλαβαίνω κι εγώ, η… παθούσα, εσένα. Τι να πω; Αθλιότητα…

      Με τον Θαλή, τρίτωσε η «σκυλοοικογένεια»! Δεν τους προλαβαίνω, πια! Αλλά «και οι τρεις, είναι υπέροχοι»!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Γιάννη μου!
      Να είσαι καλά!
      Τα φιλιά και την καλησπέρα μου!

      Μου αρέσει!

  7. Αθάνατη γραφειοκρατια!!! Δυστυχώς συμβαίνουν αυτ’ά αν και δεν θα επρεπε… Τι να πω…Η ταλαιπωρια σου ήταν απίστευτη…..αλλα χαιρομαι που δεν εχασες το χιουμορ σου…λατρευω τον τροπο που γραφεις…
    ΑΑΑ Ο μικρούλης σου ειναι πανεμορφος…..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαρία μου, χιούμορ εκ του ασφαλούς (σχεδόν… Μη λέω και μεγάλη κουβέντα!)
      Τις ημέρες της ταλαιπωρίας, μάλλον το είχα χάσει ή με είχε εγκαταλείψει ή… τι να πω;

      Σ’ ευχαριστώ! Κι ο Θαλής μας, επίσης!
      Φιλάκια πολλά! 💕🎄

      Μου αρέσει!

      1. Αχ σε καταλαβαίνω… Το χιούμορ ερχεται μετά.. Όταν τα ζεις, το χιούμορ πάει περίπατο… Απλά να πω και εγώ μια μικρούλα περιπαιτεια γραφειοκρατική, απο τις χιλιάδες που έχω περάσει σε αυτή τη χώρα, όπως όλοι μας βέβαια…Πριν χρόνια αποφάσισε ο μπαμπας μου να με ασφαλίσει στον ΟΓΑ διότι ήμουν άνεργη… Τ τι περάσαμε το τι μας είπαν ούτε που τα φανταζόμασταν… Με λίγα λόγια δεν μπορούσα να ασφαλιστώ γιατί δεν είχα περιουσία αγροτική στο όνομα μου ( οι καλογριες ομως ασφαλιζονται στον ογα και οι ψαράδες,,, η κόρη του αγρότη απαγορευεται) ..ο μονος τρόπος μας είπαν ήταν να με δηλώσει ο πατέρας μου αλλοδαπή κατα προτίμηση Βουλγάρα για να με δεχτούν στον ΟΓΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος νόμος ορίζει κάτι τέτοιο…Τελικά αναγκαστήκε ο μπαμπάς να με μισθώσει ως εργάτρια του για να γραφτώ επιτέλους και να έχω αυτη ρημαδο ασφαλιση…Τόσο τρελά πράγματα μόνο εδώ…Οπότε ένιωσα να συμπάσχω μαζί σου όση ώρα διάβαζα το κείμενο σου..Τέτοια ταλαιπωρία να μη ξανατύχει…Φιλάκια …

        Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Γραφειοκρατία : γάγγραινα αγιάτρευτη…
    Ως «θεσμός», τρέφει και διατρέφει μιζαδόρους, διαπλεκόμενους, κηφήνες, κλπ, κλπ.
    Εικόνα διαφθοράς ενός διεφθαρμένου συστήματος.
    Γι’ αυτό και επιβιώνει επί μακρόν…
    Καλά κουράγια (μέχρι τέλους)!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Εντάξει, όπως ανέφερες κι εσύ, σε κάποιο σημείο αυτού του συνοπτικού κειμένου, «Απλά πράγματα»!
    Αυτό, πάντως, που με ενοχλεί και αδυνατώ να καταλάβω, αλλά και να δεχτώ, είναι το ότι ακόμα χρησιμοποιούν φαξ!
    Κατά τα λοιπά, χαρά στο κουράγιο σου, που τα άντεξες όλα αυτά!

    Καλώς δεχθήκατε τον Θαλή!
    Πανέμορφος είναι!

    Κίσιζ 😘 Αναστασία!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αυτό, με το φαξ, το ‘χω κι εγώ απορία!
      Από τη μια οι, σε επίπεδο θρίλερ, αναμνήσεις από την εποχή, στο γραφείο κι από την άλλη…
      Θυμάμαι ότι είχα κάποτε μια αγάπη μια συσκευή φαξ, το μακρινό 2003; 2004; «Μάσαγε» το ανόητο, θερμικό χαρτί, κάθε τρεις και λίγο ήμουν από πάνω να το ξεμπλοκάρω! 😑 Ελάχιστες φορές μου φάνηκε πραγματικά χρήσιμο, γι’ αυτό και ο βίος του ήταν βραχύβιος!

      Ω! Ευχαριστώ για τον Θαλή! Είναι, πράγματι, όμορφος και πολύ καλός! 😊

      Καλή εβδομάδα, Αρτίστα μου!
      Τους ασπασμούς μου! 💕🎄

      Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Καλημέρα σας,
    Είμαι το Ελληνικό Δημόσιο και θα ήθελα απλώς, χωρίς παράπονο και κακίες, να σας υπενθυμίσω πόσες ευκαιρίες και αφορμές για γέλια και σουρρεαλιστικές αφηγήσεις έχω προσφέρει σε σας και στους αξιότιμους σχολιαστές σας. Λίγη κατανόηση, παρακαλώ, αν όχι ευγνωμοσύνη..
    Μη σας διαφεύγει, επίσης, ότι από την αρχή της υπάρξεώς μου κουβαλάω στην πλάτη μου κοντά 10.000.000 έλληνες, με ό,τι κουβαλάνε αυτοί στο κεφάλι τους και την ηρωική καρδιά τους – ποιος το αντέχει αυτό; Εδώ συνήθως έναν κουβαλάει ο καθένας σας και δεν τον υποφέρει με τίποτα..
    Ύστερα πάλι, σκέφτομαι, ποιος ήρωας δικαιώθηκε εν ζωή; Μάλλον και ΄γω έτσι θα καταλήξω: θα αναγνωριστώ – και το πιθανότερο θα δοξαστώ – μετά θάνατον..
    Μεγαλοκάρδως, ωστόσο, σας συγχωρώ.
    Κυρία του μελανιού και του χαρτιού, σας προσκαλώ για ένα καφεδάκι (σερβίρεται αδιαλείπτως σε όλα τα χιλιάδες γραφεία μου), μήπως και κατευνάσω την ελαφράν ένταση την οποία διέκρινα στην αφήγησή σας.

    Στην υπηρεσία σας πάντα, Ε.Δ

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αγαπητό Ελληνικό Δημόσιο,
      [που καθόλου αγαπητό δεν είσθε, αλλά ένεκα της βασιλικής (#not) ανατροφής μου και, μια που το ‘φερε η… κατάρα, πρέπει να σας καλωσορίσω στο παρόν ιστολόγιο, τέλος πάντων, θα κάνω τα πικρά γλυκά], μεγάλη μου τιμή να με επισκεφθείτε, μετά τα φαρμάκια που με ποτίσατε (κι εξακολουθείτε, δηλαδή, να με ποτίζετε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που δεν ξέρω πού θα βγάλει, μια που όλο εκπλήξεις μού είσθε).
      Τουλάχιστον, φέρατε το κατιτίς σας ή αναμένετε κέρασμα; (Να μην αναμένετε, διότι η γράφουσα δεν ασχολείται με την παρασκευή γλυκισμάτων.) Αφήστε δε, που ένα κέρασμα στο ελληνικό δημόσιο ισοδυναμεί με το προπατορικό αμάρτημα και θεωρείται λάδωμα.

      Αγαπητέ κύριε Λι, καλώς ήρθατε στο «Μολύβι και Χαρτί». Σας επισκέφθηκα χθες, αλλά η δευτέρα φύσις σας (το ελληνικό δημόσιο) δεν μου επέτρεψε ν’ απολαύσω τα κείμενά σας και να σχολιάσω. Έφυγα άρον–άρον, αλλά… I’ll be back!

      Μου αρέσει!

      1. Γεια σας, μολυβόχαρτο, Λι εδώ.
        Οφείλω να σας μεταφέρω μια μικρή παρατήρηση του Δημοσίου – αλλά και να παραλείψω από λόγους σεμνότητος ή καραδοκούσης λογοκρίσίας, ποιος ξέρει, πολλές άλλες που αθυροστόμως εξέφρασε.
        Είπε πως είναι ολοφάνερο ότι δεν παρασκευάζετε γλυκίσματα, καθώς αυτά, βασικά, θέλουν βούτυρο, πώς να λαδώσει με γλύκισμα, ομλούμε για λάδωμα και όχι βουτύρωμα, είπε ξεδιάντροπα
        και εδώ πρέπει να πάρω θέση και να πω ΑΡΚΕΤΑ πια μ’ αυτόν τον εφιάλτη, ας μην του επιτρέπουμε να καταστρέφει (και) τη σχέση μας!

        Χαίρομαι κι εγώ που περιηγήθηκα στις στις με άρωμα χαρτιού σελίδες σας. Θα έλεγα ότι χάρηκα και με το ολοζώντανο δημόσιο κείμενό σας, αλλά .. ας μην παίζω με τον πόνο σας 🙂

        Καλό σας βράδυ. Να προσέχετε, γιατί απόψε εκεί έξω πέφτουν διδυμίδες.

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Αγαπητέ κύριε Λι,
          Το παρόν ιστολόγιο και η γράφουσα, απεχθάνονται τη λογοκρισία.
          Θα ανεχόμουν ακόμη και την αθυροστομία τού Ε.Δ. αλλά δεν θα του έκανα τη χάρη να την ανταποδώσω (άλλο το «από μέσα μου»!)

          Την καλημέρα μου!

          Μου αρέσει!

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s