Παιδί, στην Ελλάδα των «Ελλήνων Χριστιανών»

junta

Όταν είσαι μικρό παιδί, φοβάσαι όλα εκείνα που απομυθοποιείς μεγαλώνοντας: το σκοτάδι, τις κλειδωμένες πόρτες, την πτώση, τις σκάλες… Παράλληλα, φοβάσαι χίλια δυο άλλα πράγματα, την πηγή των οποίων δεν μπορείς να προσδιορίσεις μα ούτε και να ερμηνεύσεις. Το βασικότερο, είναι ο φόβος των άλλων. Αθώο κι αγνό, μυρίζεσαι το φόβο, όπως τα ζώα.

Περπάτησα πολύ νωρίς, μίλησα πολύ νωρίς κι άρχισα να έχω αναμνήσεις από πολύ νωρίς. Ίσως σ’ αυτό να οφείλεται ότι μεγάλωσα πολύ νωρίς.

♦ ♦ ♦

Ζούσα στο κέντρο της πόλης κι οι πρώτοι άνθρωποι που με τρόμαξαν ήταν κάτι περίεργοι, γραβατωμένοι τύποι με καπέλο και μουντό έως σκοτεινό βλέμμα που τους έβλεπα βγαίνοντας από την πολυκατοικία μας. Έσφιγγα, τότε, το χέρι της μάνας ή του πατέρα μου και κοιτούσα τα παπούτσια μου.
Μαζί μ’ αυτούς, με τρόμαζαν οι αστυνομικοί. Ήταν πολλοί, περισσότεροι απ’ όσους μπορούσε ν’ αντέξει ο μικρός μου κόσμοςॱ εκτόπιζαν, βλέπεις, την εικόνα των παιχνιδιών μου, τα γέλια των άλλων παιδιών που κρύβονταν κι εκείνα στις πιέτες της μαμαδίστικης φούστας, τις μυρωδιές από τα φρεσκοψημένα κουλουράκια της γιαγιάς.

Ο Δημητράκης, ήταν ένα «μεγάλο παιδί», απ’ αυτά που δε μεγαλώνουν ποτέ, που το μυαλό τους μένει σταματημένο γύρω στα 12… Έμενε σ’ ένα ισόγειο, με τη μάνα του –ορφανός ή παρατημένος από πατέρα, δεν ξέραμε, δεν είχε σημασία.
Είχε μεγάλα, φωτεινά μάτια.
Κάθε πρωί, πεντακάθαρος, με φρεσκοσιδερωμένα ρούχα, έπιανε τη γύρα του στη γειτονιά, τραγουδώντας ή μουρμουρίζοντας –λόγια ακατάληπτα, ασύνδετα. Τον κερνούσαν, πότε στο ένα καφενείο και πότε στ’ άλλο, πιο πολύ για να τον κάνουν χάζι και να σπάνε πλάκα μαζί του.
Δεν πείραζε κανέναν, δεν ενοχλούσε κανέναν, δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά κανένας. Εκτός από το «όργανο» που ‘κανε εκείνη τη μέρα περιπολία.
— «Σ’ εμένα μίλησες, ρε;»

Ο Δημητράκης, κάτι του ‘πε; Κάτι ψιθύρισεॱ κάτι απ’ τα δικά του.
Το «όργανο» τον σάπισε στο ξύλο μπροστά στα μάτια μαςॱ κάποιοι θαμώνες του πιο κοντινού καφενείου σηκώθηκαν κι έτρεξαν, «άσ’ τον! Ζαβός είναι, δεν τον βλέπεις;»
Κοίταξα τη μαμά μου που ‘σφιγγε τη φραντζόλα κι ήταν έτοιμη να ορμήσει στο «όργανο», «μη, μαμά!» Κι αυτό το «μη», ακόμη με βαραίνει…

Επόμενη στάση, στο χασάπικο. Σιγομιλούσαν, η μαμά μου και δυο–τρεις πελάτες ακόμη, έλεγαν για το Δημητράκη και κάτι άλλα που δεν καταλάβαινα.
— «Πού ‘σαι ρε μουστάκια Στάλιν να τους θερίσεις όλους τους λεχρίτες;», έβγαλε μια φωνή δυνατή ο Μιχάλης ο χασάπης, καρφώνοντας τον μπαλτά στο κούτσουρο και κόλλησα το βλέμμα μου στην πόρτα, περιμένοντας να φανεί αυτός ο άγνωστός μου μουστάκιας, να θερίσει το δήμιο του Δημητράκη και τους αχώνευτους γραβατάκηδες που δεν μιλούσαν σε κανέναν και δεν τους απηύθυνε το λόγο κανείς, μονάχα μας περνούσαν ακτινογραφία και βυθίζονταν στην ανάγνωση της εφημερίδας τους.

♦ ♦ ♦

Ήταν παραμονές 25ης Μαρτίου; Ή 28ης Οκτωβρίου; Το κουδούνι μας χτυπούσε επίμονα, φοβήθηκα, δεν έφτανα το «ματάκι» της πόρτας, η μαμά μου καθάριζε αρακά –άρα, Μάρτης θα ‘ταν– έπλυνε και σκούπισε βιαστικά τα χέρια της.
— «Σημαία. Δεν έχετε αναρτήσει σημαία στο μπαλκόνι σας! Να αναρτηθεί πάραυτα, εντός της σήμερον, ειδάλλως θα υποστείτε τις κυρώσεις του νόμου…», είπε το «όργανο» –όχι αυτό που είχε σακατέψει τον Δημητράκη– έχοντας πλάι του έναν τύπο με μαύρα γυαλιά, γραβατωμένο, που κοίταζε ανόητα την πόρτα του ανελκυστήρα.
Μπαλκόνι στον 4º, η μαμά μου στο σκαμνί να παλεύει να ισορροπήσει το κοντάριॱ έσφιξα τα κάγκελα, έκλεισα τα μάτια κι ένιωσα στο στομάχι μου το κενό που ανοιγόταν κάτω απ’ τα πόδια μας.
[Η πτώση απεσωβήθη, προς μεγάλη μου ανακούφιση και τέτοια χαρά, που έφαγα μέχρι και τον αρακά, το μεσημέρι!]

Την ημέρα της «γιορτής», με ξύπνησε ένας ήχος βάρβαρος κι αποκρουστικός. Ήταν ερπύστριες που έγδερναν την άσφαλτο, καθώς τα τανκς συγκεντρώνονταν για να συμμετάσχουν «εις την μεγαλειώδην στρατιωτικήν παρέλασιν των ενόπλων μας δυνάμεων».
Τι ήταν «παρέλαση»; Κάτι σαν πόλεμος; Ποτέ άλλοτε δεν είδα, νομίζω, τόσο στρατό μαζεμένο.

♦ ♦ ♦

Έτσι περνούσαν οι μέρες του ’69, του ’70, του ’71… μέχρι τον Ιούλιο του ’74. Με μουσική υπόκρουση τα 45άρια «δισκάκια» του Θεοδωράκη και νανούρισμα τους ψιθύρους των «μεγάλων» που έφερναν στ’ αυτιά μου λέξεις άγνωστες, «αντίσταση», «οργάνωση», «Γυάρος», «εξόριστοι», «ΕΑΤ–ΕΣΑ», «χούντα», «ΚΥΠ», «Αμερικάνοι» (εδώ, νόμιζα ότι αναφέρονταν στη θεία μου, που ζούσε στην Αμερική!)

Πέντε χρόνια –που θυμάμαι– από τα επτά, σε μια πόλη βυθισμένη στις δικές της αποχρώσεις του γκρι. Από τα βλέμματα των ανθρώπων, μέχρι τα ταξί! Από τα απρόσωπα κτίρια που υψώνονταν όροφο τον όροφο πίσω από σιδερένιους γερανούς, μέχρι τις στολές των αστυνομικών που αποτελούσαν ένα είδος… φυσικού ντεκόρ.

Αγαπούσα τα δέντρα, τα λουλούδια, τα ζώα, τα πουλιά… Μα εκείνο το μαύρο πουλί με τις φλόγες και τον ένοπλο φαντάρο, με τρόμαζε. Ίσως επειδή οι φτερούγες του σκέπαζαν όλο τον ουρανό, όπου έφτανε το μάτι μου, ακόμη και το καλοκαίρι, ίσως επειδή σε κάθε χτύπημά τους έπαιρναν μαζί τους, μακριά μας, ανθρώπους αγαπημένους, ίσως επειδή ο αέρας που σήκωναν μύριζε αίμα.


Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967-1974, του Παντελή Βούλγαρη [βίντεο]
Επτά «πέτρινα» χρόνια μέσα από την κάμερα του Π. Βούλγαρη [Από Το Περιοδικό]
Χρονολόγιο της επταετούς στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα 1967–1974 [Από τον Σ(ύλλογο) Φ(υλακισθέντων) και Ε(ξορισθέντων) Α(ντιστασιακών) 1967–1974
Ελλάς – Ελλήνων – Φασιστών του Νίκου Μπογιόπουλου
Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της «Εθνοσωτηρίου» [το Left.gr αναδημοσιεύει κείμενο του Ιού της Ελευθεροτυπίας]

31 σκέψεις σχετικά με το “Παιδί, στην Ελλάδα των «Ελλήνων Χριστιανών»

  1. Ωωωω, καλησπέρα, παιδάκι με τη μνήμη ελέφαντα!

    Κάποιο τρικ πρέπει να κάνεις και μπορείς να μεταφέρεις τόσο εύκολα την ατμόσφαιρα της εποχής. Θα απευθυνθώ σε ειδικούς να μου το εξηγήσουν. .

    Κι αυτό το γκρίζο, πόσο ασορτί, ε; Πρόσθεσε και τα γκρίζα (από κάθε άποψη) πολιτικά επίκαιρα, τις γκρι πρώτες τηλεοράσεις, ακόμα και τα ντέξιον όλων των υπηρεσιών..Όσο κι αν ήταν, πάντως, αδύναμο να νικήσει τα μάτια του παιδιού που μεγάλωνε πεισματικά στοχεύοντας στο χρώμα. (Για σας λέω, παιδί) Και έτσι που, ακόμα και σήμερα ίσως του ταίριαζε πολύ καλά ο τίτλος της ανάρτησης.
    Προσωπική ευχή, Αναστασία, να παραμείνεις (ακόμα, κι άλλο κι άλλο) παιδί. Και γενικότερη ευχή αυτή η χώρα να απεγκλωβιστεί από τις αγκυλώσεις σε συμπλεγματικά στερεότυπα που κακοποιούν τις έννοιες και τους ανθρώπους.

    Μπορεί να φαίνεται λίγο εκτός θέματος, όμως, λίγο η αναφορά σου στην πρώτη παράγραφο για το φόβο, λίγο για τις νύχτες της χούντας, λίγο για την εποχή που γράφτηκε (1971), ένα ποιηματάκι δε βλάπτει να το ξαναδούμε:

    Κική Δημουλά «Ὁ Πληθυντικός Ἀριθμός»

    Ὁ ἔρωτας,
    ὄνομα οὐσιαστικόν,
    πολύ οὐσιαστικόν,
    ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
    γένους οὔτε θηλυκοῦ οὔτε ἀρσενικοῦ,
    γένους ἀνυπεράσπιστου.
    Πληθυντικός ἀριθμός
    οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

    Ὁ φόβος,
    ὄνομα οὐσιαστικόν,
    στήν ἀρχή ἑνικός ἀριθμός
    καί μετά πληθυντικός:
    οἱ φόβοι.
    Οἱ φόβοι
    γιά ὅλα ἀπό δῶ καί πέρα.

    Ἡ μνήμη,
    κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
    ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
    μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
    καί ἄκλιτη.
    Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.

    Ἡ νύχτα,
    ὄνομα οὐσιαστικόν,
    γένους θηλυκοῦ,
    ἑνικός ἀριθμός.
    Πληθυντικός ἀριθμός
    οἱ νύχτες.
    Οἱ νύχτες ἀπό δῶ καί πέρα.

    (Τό λίγο τοῦ κόσμου, 1971)

    ΥΓ. 21η Απριλίου είχε γενέθλια η νόνα (γιαγιά) μου, κοινωνική και γλεντζού. Κατά τα χρόνια της δικτατορίας και θεωρώντας κάθε φορά ότι μπορεί να είναι τα τελευταία της γενέθλια, καλούσε όποιον συνομήλικο ζούσε και είχαμε σπίτι τρικούβερτο γλέντι (!) Ακόμα ντρέπομαι να περνάω από την παιδική μου γειτονιά!! 🙂

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Στο ποίημα της Δημουλά, στέκομαι και στη μνήμη. Την άκλιτη. Την, πάντα, ενικού αριθμού.
      Γιατί, όπως έγραφε κι η Σιμόν Σινιορέ στο βιβλίο της «Η Νοσταλγία δεν είναι πια αυτό που ήταν [«La Nostalgie n’est plus ce qu’elle était», éd. du Seuil, 1975],
      «Τη θύμηση δεν μπορείς ποτέ να τη μοιραστείς ολόκληρη».

      Το παιδάκι με… μνήμη ελέφαντα, έχει ειδητική μνήμη (όλα τα μυστήρια έχουν λύση, τελικά!) κι ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν είναι καλό ή κακό πράγμα τούτο! Μερικές φορές αισθάνομαι ευτυχισμένη, διότι ανακαλώ όμορφες μέρες (όχι καν στιγμές!) κι έχω συντροφιά καλή σε καταστάσεις που «δεν παλεύονται». Άλλοτε, πάλι, καταντά κουραστικό κι ενοχλητικό, διότι ο… buffer γεμίζει και με άχρηστες πληροφορίες που μεταφέρονται μόνιμα και διά παντός, μαζί με τα σημαντικά.

      Υπήρχαν κι άλλες, πολλές μνήμες από «εκείνες τις μέρες», όμως το κείμενο γράφτηκε βιαστικά (και με αρκετές ενδιάμεσες διακοπές) κι ήθελα να το «βγάλω» οπωσδήποτε σήμερα. (Άσε που η τηλεόραση της εποχής είναι… κεφάλαιο ολόκληρο, μόνη της! Κατά καιρούς, έχω κάνει αναφορές σ’ αυτήν. Θα το διαπιστώσεις σε κάποιες «κονσέρβες» που θ’ αναδημοσιεύσω, μελλοντικά.)

      Ο απεγκλωβισμός της νοοτροπίας –και της χώρας, κατ’ επέκτασιν– θέλει δρόμο πολύ (κι ανηφορικό).

      «Θεά» η νόνα! (Η γιαγιά μου, μιλούσε συχνά για τη «νόνα της» κι έτσι έμαθα τη λέξη! Με εξέπληξε που τη χρησιμοποιείς κι εσύ!) Αλλά κι αυτή, η ευλογημένη, δεν μπορούσε να τα γιορτάζει λίγο πριν – λίγο μετά;! «Μες στου Απρίλη τη γιορτή» έπρεπε να το τιμήσει/τηρήσει το γενέθλιο;! –Θού Κύριε, για το άσμα!

      Τους χαιρετισμούς μου στον κύριο Λι!
      Τις ευχαριστίες μου κι ευχές για όμορφο Σαββατόβραδο και Κυριακή!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Παιδί εσύ τότε Αναστασία μου, μητέρα η αφεντιά μου και ας ήταν μόνο αυτό… 😛
    Τι να πρωτοθυμηθώ. πώς έζησα ενεργά και επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια της χούντας, πριν ήμουν στο Παρίσι όπου ο Μάης του 68, με είχε «κουρδίσει»!
    Πού θα πάει, κάποια στιγμή θα πρέπει να συναντηθούμε να σου διηγηθώ ιστορίες τρόμου αλλά και υπέροχης νεανικής τρέλας! 😉

    Πολλά πολλά τρυφερά ΑΦιλάκια Αναστασία μου! 🙂

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Σε σκεφτόμουν, γράφοντας το κείμενο. Αφορμή, άλλα σχόλια και κουβέντες μας εδώ…
      Φαντάζομαι, από τη μια, μα και κάπου σταματώ, μια που η φαντασία μου θα ‘ναι φτωχή μπροστά σε ό,τι έζησες. Ναι, κάποια στιγμή θα ήθελα να τα πούμε…

      Φιλιά πολλά, να περάσεις όμορφα το βράδυ και την Κυριακή σου, Στεφανία μου! 🌷💕

      Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Εγώ είμαι λίγο άσχετη να μιλήσω για εκείνη την εποχή γιατι ήμουν αγεννήτη. Το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι για άλλη μια φόρα μαγευτηκα από το κείμενο σου, από τον μοναδικό τρόπο που έχεις να ζωντανέυεις εικόνες αλλών εποχών. Πως το κάνεις αυτό και με ρουφάνε μέσα τα κείμενα σου κάθε φορά δεν μπορώ να το εξηγήσω……
    Τα τρυφερά φιλιά μου ❤ ❤ ❤

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Μαρία μου, σ’ ευχαριστώ πολύ, αν και θεωρώ ότι το λίαν βιαστικό κείμενό μου, ήταν μάλλον από τις πιο ατυχείς στιγμές μου…
      Ίσως πρέπει να το πάρω απόφαση ότι δεν τα καταφέρνω με τα μικρά κείμενα…

      Ένα από τα χρέη μας, είναι να μαθαίνουν αλήθειες οι αγέννητοι. Αλήθειες που μας κληροδότησαν, π.χ., οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας για τη Μικρασιατική καταστροφή (που δεν ήταν «συνωστισμός»), οι γονείς μας για την Κατοχή και τον Εμφύλιο (που δεν ήταν «κομμουνιστοσυμμοριτοπόλεμος»), αλήθειες που, με τη σειρά μας, πρέπει να πούμε με τ’ όνομά τους για τη ζοφερή δεκαετία του ’60 στην Ελλάδα, τα Ιουλιανά, τη Χούντα, το Πολυτεχνείο, τον Αττίλα, τη Μεταπολίτευση…
      Χρέος μας είναι να υπερασπιζόμαστε το δίκιο της απουσίας των ανθρώπων που θυσιάστηκαν για τις ιδέες τους κι ένα μέλλον ξάστερο κι ειρηνικό που ποτέ δεν ήρθε.

      Την αγάπη και τα φιλιά μου, Μαρία μου!❤

      Αρέσει σε 3 άτομα

      1. Θα συμφωνήσω μαζί σου μόνο στο δευτερο κομμάτι που λες οτι ειναι χρέος μας να μαθαινουμε για την ιστορία μας είτε είχαμε γεννηθεί είτε οχι όταν συνέβησαν. Στο πρώτο κομμάτι που λες οτι δεν τα καταφερνεις με τα μικρα κειμενα κτλ δεν συμφωνω. Είσαι εξαιρετική και νομιζω γινομαι κουραστική αν λεω συνέχεια οτι αγαπώ τα κείμενα σου καιοτι σε θαυμαζω. Ανταποδίδω την αγάπη και τα φιλιά …. ❤ ❤ ❤ ❤ ❤

        Αρέσει σε 2 άτομα

  4. Αναστασία μου,
    σχεδόν συνομήλικοι στα επάρατα εκείνα χρόνια. Εγώ στα επτά μου το 1967. Όπως και εσύ έτσι βίωσα τις «άγιες» εκείνες μέρες…
    Σε λίγους μήνες ο πατέρας μου έπαιρνε τον δρόμο της απόλυσης από τα Λιπάσματα στην Δραπετσώνα. Κομμουνιστής γαρ στα μάχιμα νιάτα του γύρω στα 1960.
    Και εμείς βουλιάξαμε στην εθνοσωτήρια ατμόσφαιρα.
    Ταξίδεψα μαζί σου σήμερα στις μέρες εκείνες με παράξενα αισθήματα, αισθήματα για τα οποία νιώθω την ανάγκη να σε ευχαριστήσω.
    Καλό σου βράδυ.

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Να, αυτές τις αλήθειες έγραφα παραπάνω, στη Μαρία, ότι έχουμε χρέος να πούμε με τ’ όνομά τους, στους νεώτερους. Μπας και μπει λίγο φρένο στην «ουδετερότητα» των ισταποστασιτών και στη γλοιώδη προπαγάνδα των (κρυφών και φανερών) νοσταλγών.
      Το κυνηγητό που υπέστησαν οι κομμουνιστές. Οι απολύσεις. Η εξορία. Τα βασανιστήρια. Η Μακρόνησος κι η Γυάρος. Η φίμωση των φωνών που «δεν συνεμμορφώθησαν προς τας υποδείξεις»…

      Ήταν πικρό το σημερινό ταξίδι.
      Καλό βράδυ, Γιάννη μου. Να είσαι καλά!

      Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Χριστίνα μου,
      Θα γράψω σ’ εσένα ό,τι πιο πάνω στη Μαρία και στο Γιάννη: ότι είναι χρέος μας να μιλήσουμε για τις αλήθειες που ζήσαμε, κόντρα στους «ισαποστασίτες» και τους «νοσταλγούς».
      Πρέπει να μάθουν οι νεώτεροι, πρέπει να πάρουν αυτό που θα γίνει Ιστορία, στα χέρια τους.

      Σ΄ευχαριστώ!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Με άγγιξαν πολύ οι αναμνήσεις σου, λόγια απλά μα περιεκτικά και ουσιώδη. Άσχημο πράγμα ο άνθρωπος να φοβάται τον άνθρωπο. Άσχημο πράγμα ο διχασμός – κι είναι σαν να τον κουβαλάει στο αίμα του ο Έλληνας…
    Ούτε εγώ την έζησα την περίοδο αυτή, μα θλίβομαι πολύ. Θλίβομαι για το κακό που έγινε τότε, μα και για το κακό που άφησε πίσω «παρακαταθήκη» ως τις μέρες μας. Μας πώς τυφλώνεται έτσι ο άνθρωπος; Με φοβίζει πολλές φορές, κι ας πιστεύω πως «βλέπω» κάποια πράγματα… Κακό πράγμα οι αυταπάτες. Γι’ αυτό ας έχουμε μάτια, αυτιά και καρδιά, όλα ανοικτά!
    Ευχαριστούμε γι’ αυτό το «πικρό» μα πολύτιμό σου ταξίδι, Αναστασία. Καλό ξημέρωμα!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Πιο πολύ, Κατερίνα μου, με φοβίζουν –και μ’ εξοργίζουν– οι νοσηρές αντιλήψεις, η πεποίθηση ανθρώπων που γεννήθηκαν χρόνια μετά πως, τάχα, «τότε ήταν καλύτερα», πως «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται».
      Πόσο απαίδευτος και ανεγκέφαλος πρέπει να ‘ναι κανείς για να ‘ναι τόσο τυφλωμένος;
      Σε συνδυασμό με την –εκ νέου– άνοδο του φασισμού σε παγκόσμιο επίπεδο και τις πολεμοχαρείς διαθέσεις του κεφαλαίου και των «πολιτικών» εκπροσώπων του, φαίνεται να οδεύουμε σε οδυνηρή επανάληψη της Ιστορίας από την οποία δεν διδαχτήκαμε…

      «Βλέπω» κι εγώ κάποια πράγματα, μοιάζουν ελάχιστα, όμως, μπροστά στο αξιακό και πνευματικό ξεπούλημα, καθώς και στις μισαλλόδοξες και διασπαστικές τακτικές της καθεστηκυίας τάξης.

      Σ΄ευχαριστώ πολύ κι εγώ, Κατερίνα μου. Καλό σου απόγευμα!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Με απορρόφησε ο τρόπος γραφής και οι αναμνήσεις σου. Ούτε εγώ έζησα τη χούντα και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου όμως κατά κάποιο τρόπο η συγκεκριμένη επέτειος με όλη τη μουσική κουλτούρα που τη συνοδεύει πάντα με αγγίζει και μου προκαλεί δέος και θαυμασμό παρά τις όποιες προσπάθειες ευτελισμού των πρωταγωνιστών της.

    Καλώς σε βρήκα Αναστασία και καλό βράδυ!

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Καλώς ήρθες, Μαύρε Πητ!
      Εδώ και, τουλάχιστον, μία εικοσαετία, επιτελείται μια μεθοδευμένη παραχάραξη της Ιστορίας. Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε λίγο νωρίτερα, με την πτώση της ΕΣΣΔ (του «αντίπαλου δέους») και τη λυσσαλέα προσπάθεια επικράτησης του φιλελευθερισμού. Λαϊφστάιλ, χλιαρή και άνευρη έως ανούσια πολιτιστική δραστηριότητα, επιβολή –μέσω των ΜΜΕ και του θεάματος– φθηνών προτύπων, υποτυπώδης «παιδεία», όλα μαζί συνεπικουρούν στη στρέβλωση των γεγονότων και τον αποπροσανατολισμό.

      Μοιραία, «μαθαίνουμε» –μόλις μέσα στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα– ότι στη Μακρόνησο έκαναν διακοπές (!) ενώ απαξιώνεται συλλήβδην η «γενιά του Πολυτεχνείου», επειδή κάποιοι (λίγοι, πάντως, αναλογικά) εξαργύρωσαν προς ίδιον όφελος, την τότε προσφορά τους.

      [Με την ευκαιρία, παραθέτω άρθρο για τον Κυριάκο Σταμέλο, ο οποίος πέθανε την περασμένη Τετάρτη, 18/4. Ο Σταμέλος ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης, ο άνθρωπος ο οποίος ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις των έγκλειστων φοιτητών με τους στρατιωτικούς, το Νοέμβρη του ’73.
      Η γλυκιά και μοναχική μορφή της εξέγερσης]

      Σ΄ευχαριστώ πολύ!
      Καλό απόγευμα Κυριακής!

      Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Το βιντεάκι του Μουμτζή προφανώς το έβγαλαν από το ιντερνετ. To link «η γλυκια κια μοναχικη μορφή μορφή της εξέγερσης» έχει ένα τεχνικό θέμα να το ανοίξεις αλλά το γκούγκλαρα και το βρήκα. Διάβασα τα πάντα για τον Κυριάκο Σταμέλο. Μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση τολμώ να πω αλλά και συνάμα μια ανακούφιση που ενίσχυσε την εικόνα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου όπως την είχα εγώ σχηματίσει στο μυαλό μου.

        Σε ευχαριστώ για αυτό το ερέθισμα γνώσης και αναζήτησης Αναστασία. Καλό απόγευμα.

        Αρέσει σε 2 άτομα

        1. Είδα ότι το έχουν «κατεβάσει», αφού έβαλα το link (το οποίο το είχα κρατήσει στις σημειώσεις μου).
          Βρήκα κάτι στο YouTube, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι είναι από την ίδια παρουσίαση / ομιλία (εάν ναι, θα το παραθέσω).

          Ο Σταμέλος ήταν ένας από τους πολλούς που δεν εξαργύρωσαν τον αγώνα τους και γι’ αυτό θέλησα να υπάρχει αναφορά στον συγκεκριμένο άνθρωπο…

          Ευχαριστώ πολύ!

          Αρέσει σε 2 άτομα

          1. Στο 1:17:14 ξεκινά να μιλά για το «περί Μακρονήσου» κεφάλαιο.
            Στο 1:20:17 αναφέρεται στα τρία τάγματα που υπήρχαν στη Μακρόνησο και συνεχίζει λέγοντας ότι «το πρώτο, οι ακραιφνείς κομμουνιστές, με βάση τα δικά τους βιβλία, μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου του 1948, παραθέριζαν» (!!!)

            «Μπόνους» το «ξέπλυμα» των Ταγμάτων Ασφαλείας (από τον ίδιο)

            Καλημέρα, καλή εβδομάδα!

            Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Αναστασία μου, ήμουν βέβαιη ότι σήμερα, τέτοια, μέρα, θα είχες σχετική ανάρτηση. Και δεν έπεσα έξω. Η γραφή σου μου θύμισε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Οι μνήμες παραμένουν ζωντανές, αν και τότε ήμουν πολύ μικρή. Πολλά φιλιά, φίλη μου.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Πόσο αφελείς, Mia μου, όσοι πιστεύουν ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν και –άρα– δεν θα θυμούνται…
      Ολοζώντανες οι μνήμες [πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, άλλωστε;]

      Σ΄ευχαριστώ πολύ!
      Φιλάκια πολλά, καλό βραδάκι! 🌷

      Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Αναστασία μου, προφανώς εγώ αυτή τη χρονική περίοδο δεν την έζησα. Έμαθα γι’ αυτή μέσα από διηγήσεις και αναγνώσεις.
    Αν ένα πράγμα με φοβίζει είναι ότι παγκοσμίως ξεπηδούν κομμάτια κοινωνικά, που θυμίζουν εκείνη την εποχή, χωρίς να έχουν την ονομασία του πολιτεύματος.
    Βλέπω όμως, πως οι αντιδράσεις αν υπάρχουν είναι περιορισμένες. Ένας κόσμος ειρηνικός, ελεύθερος, τείνει να φαντάζει ουτοπία. Και εμείς σε κάθε τι, δηλώνουμε απλά σε κάποιο social media «σοκαρισμένοι».
    Πως γίναμε έτσι;!
    Καλή Κυριακή Αναστασία μου! ❤
    Σ’ ευχαριστούμε για ένα ακόμα κείμενο, απ’ αυτά τα δικά σου, τα ντυμένα με μνήμες και γραμμένα με τη μαγεία της πένας σου!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαρίνα μου, πόσο δίκιο έχεις…
      Η εξάπλωση του φασισμού δεν είναι πια «προ των πυλών», δεν αποτελεί πλέον «κίνδυνο». Είναι γεγονός. Το αυγό του φιδιού, εκκολάφθηκε.
      Για πολλοστή φορά θα γράψω για την ελλιπή ή και ανύπαρκτη παιδεία και για την αναγκαιότητα της γνώσης της Ιστορίας.
      Δυστυχώς, ακόμη και με τη σημερινή κατάντια, η κοινωνία μοιάζει να ‘ναι βολεμένη. Οι περισσότεροι τρέμουν μη χάσουν τα ψίχουλα με τα οποία τους έχουν μάθει να ‘ναι «ικανοποιημένοι» κι είναι λυπηρό που και η –πολύ– νέα γενιά, δείχνει να βαδίζει το δρόμο του συμβιβασμού…

      Σ΄ευχαριστώ πολύ για τα ζεστά σου λόγια, παρόλο που, προσωπικά, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο (βιαστικά γραμμένο) κείμενο, θα μπορούσε –θα έπρεπε– να βγει πολύ καλύτερο…

      Φιλάκια πολλά πολλά, όμορφο βράδυ να ‘χεις! ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Και πολύ καλά έκανες που έγραψες αυτό το -καθόλου βιαστικό- κείμενο Αναστασία μου.
    Υπερμνησία θα το έλεγα αυτό σου το χάρισμα και είναι ευλογία να αποθηκεύεις μνήμες, στιγμές (σαν κι αυτή με τον μικρό Δημήτρη), πρόσωπα και καταστάσεις. Ζωντάνεψαν εκείνες οι μαύρες μέρες μέσα απ’ τη διήγησή σου. Ένιωσα την αγωνία σας, που ήταν κοινή σε πολλά σπίτια τότε. Η μάνα μου δούλευε σε κλινική στο κέντρο, ήταν στην ομάδα του Λαμπράκη και θυμάμαι πολλές ιστορίες που μας έλεγε γι αυτόν τον σπουδαίο γιατρό και αγωνιστή. Πάντα όμως με σιγανή φωνή, σχεδόν συνωμοτικά και με το φόβο του χαφιέ, που τότε ήταν ακροβολισμένοι παντού.
    Χρέος μας είναι να μαθαίνουμε, η ιστορία άλλωστε είναι πρόσφατη. Χτες ήμουν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, έχει ένα εξαιρετικό μουσείο με πολύτιμα κειμήλια απ’ τους ήρωες που θυσιάστηκαν. Έχουμε τόσες πηγές πλέον απ’ όπου μπορούμε να αντλήσουμε ιστορικά ντοκουμέντα, και δεν υπάρχει καμμιά δικαιολογία για όσους παραμένουν ανιστόρητοι και αδαείς. Και είναι αυτοί συνήθως που πιπιλίζουν την καραμέλα «Ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται…». Αν ήξεραν…

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Συγκλονίζει η επίσκεψη στο Σκοπευτήριο. (Να μη σου πω πως, κάποιες στιγμές, νομίζει κανείς ότι ακούει τις φωνές τους…)

      Σε γνωστό μας, με πρακτορείο τύπου, ο χαφιές την έστηνε καθημερινά, τσεκάροντας τι εφημερίδα διάβαζε ο καθένας. Κάποια στιγμή, είχε το θράσος να ρωτήσει εν ψυχρώ «ποιοι διαβάζουν Νέα;» (Το γνωρίζω από μεταγενέστερες συζητήσεις. Αυτό, συνέβη προ Ιουλιανών. Αγέννητη τότε, εγώ.)

      Μια διευκρίνιση για τον Δημητράκη: δεν ήταν τόσο μικρός, θα ‘ταν γύρω στα 25 με 30 τότε.»Παιδί» στο μυαλό. Αγνός, αθώος, άκακος Ντράπηκα να γράψω αυτό που έλεγαν κάποιοι, μετά το περιστατικό: πως, «ήταν που ήταν… Μετά απ’ αυτό, αποχάζεψε!»…

      Πρόσβαση σε πηγές υπάρχει, δικαιολογία –πλέον– καμία κι όμως… ακόμη κι αυτές, τις πηγές, κάποιοι τις «ερμηνεύουν» όπως εκείνοι επιθυμούν (πιο πάνω, έχω δώσει στον «Μαύρο Πητ» δύο βιντεάκια όπου ο «φιλελεύθερος» Μουμτζής, αφενός ξεπλένει τα Τάγματα Ασφαλείας κι αφετέρου μας λέει ότι στη Μακρόνησο, οι εξόριστοι… παραθέριζαν!)

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Καλή και δημιουργική εβδομάδα να ‘χεις!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι…

    Να προβάλλουμε το εξαιρετικό σας θέμα στη γνωστή στήλη ΕΜΦΑΣΗ του «Ευρυτάνα ιχνηλάτη» (βρίσκεται στην κάθετη δεξιά μπάρα του blog μας – με το χαρακτηριστικό σκίτσο με τον πιτσιρικά που μοιράζει εφημερίδες). Εκεί με ένα «κλικ» ο αναγνώστης μεταφέρεται απευθείας στη δική σας ιστοσελίδα.

    Καλή δύναμη…

    Αρέσει σε 3 άτομα

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.