Το σόλο της Ευανθίας

[«Αρκετά σε ανέχτηκα, χωρίζουμε»]

Το σόλο της Ευανθίας

Είχε φύγει με φουρτούναॱ στη διάθεση, στη φωνή, στα μάτια.
Εκείνη, έπρεπε να μαζέψει πάλι τα αμάζευτα. Είκοσι έξι χρόνια, μια ζωή μαζί του, αυτό έκανε: μάζευε τα αμάζευτα.
Έριξε μια ματιά στην κουζίνα, που θύμιζε Κοσσυφοπέδιο, και μαζί με τα σπασμένα γυαλιά, το χυμένο γάλα και τα σκορπισμένα φρούτα, άρχισε να μαζεύει τους θυμούς της και να τους πλάθει οργή, σαν τους κεφτέδες που της έριξε παραγγελιά να του ετοιμάσει για το μεσημέρι.
Ο ήλιος τρύπωνε από τα φτηνά, συνθετικά κουρτινάκια —να τ’ αλλάξω, γάριασαν πια!— και την κορόιδευε για το σκοτάδι της, τα λαδωμένα μαλλιά, πιασμένα όπως όπως με το πλαστικό κλάμερ, τα κρεμασμένα μάγουλα και την πλαδαρή κοιλιά.

♦ ♦ ♦

— «Σα μπατάλα έγινες μετά τη γέννα», της έφτυνε μες στα μούτρα κάθε τόσο, «κι άλλες γεννήσανε, σ’ εμένα έτυχε ο λήγοντας!»
— «Είναι που δε θήλασα…»
Της έριχνε μια επιτιμητική ματιά κι έκλεινε την πόρτα πίσω του.

♦ ♦ ♦

— «Την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, του μπάνιου, του σπιτιού, της αυλής… Ό,τι έχω να θυμάμαι περισσότερο είναι μια πόρτα να κλείνει με βρόντο.
»Ακόμη κι όταν πήρα χαμπάρι το πάθος του και νόμιζα πως θα τον ξεμπροστιάσω, εισέπραξα πέντε φάσκελα και την πόρτα να κλείνει, μια ανάσα μπροστά μου, με τόση δύναμη, που ‘πεσε ο σοβάς γύρω απ’ το κάσωμα!
»Η ‘Παλόμα’, η ‘Σαρίτα’… Τόσο ηλίθια, φαντάστηκα πως ήταν καμπαρετζούδες που τους τ’ ακούμπαγε στου ‘Φιλίπ’ ή στον ‘Κένταυρο’ κι έβαλα ντετέκτιβ να μου βρει τα κωλόμπαρα!  “Κυρά μου, ο άντρας σου ταΐζει τ’ αλογάκια”, μου ‘χε πει, ξεκαρδισμένος στα γέλια με την άγνοιά μου!»

Η πεθερά της την κοίταζε δίχως να βγάζει άχνα. Το βλέμμα απλανές, το στόμα σφιχτά κλειστό. Η κουζίνα είχε σουλουπωθεί αρκετά. Όλα ήταν στη θέση τους. Το τραπεζομάντηλο μοσχομύριζε, αλλά ο λεκές από το κόκκινο κρασί δεν έλεγε να φύγει ούτε στους 95 βαθμούς. Και βρήκε να πέσει εκεί το μάτι της κάργιας! Σα να ξύπνησε από λήθαργο, έσκυψε και το κοίταξε κι άρχισε να το ξύνει με το νύχι.

— «Καθαρό είναι, τι το βλέπεις; Το σουβενίρ από το γιοματάρι του Σταμέλου, τρία χρόνια δε λέει να φύγει. Το ‘χε κουβαλήσει πεσκέσι ο γιόκας σου, μοναχός του το κατέβασε, γουλιά δεν πρόκαμα να βάλω στο στόμα μου. Θες, τώρα, που ‘ταν σεκλετισμένος από τη χασούρα του, θες που ‘ταν κουτελίτης το πιόμα; Μια φορά, εκεί που πήγε να πιάσει το ποτήρι, έπεσε με το κεφάλι στο τραπέζι. Φύγανε πιάτα, ποτήρια, είναι και βαρύς, πού να τον σήκωνα; Έμεινε εκεί και ξεράθηκε στον ύπνο.»

♦ ♦ ♦

Αλογομούρης και μπεκρής. “Να τον χαιρόμαστε”, της είχε πει ο γιος τους τη μέρα που τον είχε πάει –μόνη της– στο ΚΤΕΛ για Κοζάνηॱ ήταν να παρουσιαστεί στο Μαυροδέντρι. Ο άλλος, απώνॱ είχε κούρσες.

♦ ♦ ♦

Μία μία περνούσαν απ’ το μυαλό και τα μάτια της οι στιγμές που την είχαν καταντήσει γριά, ετών σαράντα πέντε. Πέταξε στο μωσαϊκό τον κιμά, τα κρεμμύδια, το ψωμί, το δυόσμο κι άρχισε να τα πατάει με λύσσα.
Είχε πάρει την απόφασή της.

Το λάδι ζεμάταγε στο τηγάνι όταν εκείνος μπήκε στο σπίτι. Του γύρισε το μάτι. Όρμησε καταπάνω της: «Ως εδώ ήταν!»


• Photo Credit: Janine Wiedel Photolibrary / Alamy Stock Photo [Image ID: EETR58]

«Το σόλο της Ευανθίας» θα* ήταν η συμμετοχή μου στο Δρώμενο:
«Ασκήσεις Σεναρίου: Πες το με Εικόνες»
που εμπνεύστηκε και διοργάνωσε ο Γιάννης (Giannis Pit) στο Cinefil του.
*Κατόπιν πρωτοβουλίας του gmail, η συμμετοχή κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων!

Cinefil | Δρώμενο: Πες το με εικόνες

9 σκέψεις σχετικά με το “Το σόλο της Ευανθίας

  1. Αναστασία μου,
    μπορεί το gmail να έκανε την προβοκάτσια του αλλά αν έριχνα μια δεύτερη ματιά στον κάδο των απορριφθέντων μηνυμάτων θα το προλαβαίναμε το κακό. Και αυτό ήταν δική μου ευθύνη. Δεν μου πέρασε, του αφελούς, μια τέτοια περίπτωση.

    Στην ουσία τώρα.
    Ο Λόγος σου Αναστασία μου είναι πάντα ξεχωριστός. Είναι λόγος δυνατός, με τα συναισθήματα να βγαίνουν, να ξεχύνονται και να λειτουργούν απόλυτα και βίαια ορισμένες φορές.
    Διάλεξες ένα θέμα που πνίγει άπειρες συμβιώσεις.
    Οι χαρακτήρες σου όπως πρέπει, συγκεκριμένοι, καθορισμένοι, περιχαρακωμένοι.
    Η Πλοκή άψογη. Τα κίνητρα δυνατά και τεκμηριωμένα.
    Θα σταθώ στη σκηνή σου, εσωτερικού χώρου, πνιγερή, αποπνιχτική, αδιέξοδη. Την έδωσες τόσο σωστά που ζήσαμε βιώσαμε την κατάσταση που επέλεξες να περιγράψεις.
    Και τέλος, αυτή σου η γλώσσα…..! την αγαπώ αυτή σου τη γλώσσα, τα τερτίπια της, τους λογοτεχνικούς της όρους.
    Αναστασία μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ παράλληλα.
    Η Ουσία είναι ότι η δημιουργία σου όχι μόνο δεν «χάθηκε» αλλά αγαπιέται και αυτή μαζί με τις άλλες έστω και σε άλλη κατάσταση.
    Προσωπικά σε ευχαριστώ για όλα και πάμε στην επόμενη φάση.
    Τις καλησπέρες μου και τον σεβασμό μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Συγχαρητήρια για την συμμετοχή σου, που αν κάτι κατάλαβα από το καλάθι των αχρήστων ήταν πως όντως ήταν ασυναγώνιστη!
    Σε μια σκοτεινή στιγμή, σχεδόν ασφυκτική με γκρίζο τοπίο, ο λόγος και η σκέψη σου κυλούσε για μια ακόμη φορά αβίαστα!

    υ.γ ωραία επιλογή φωτογραφίας!

    σε φιλώ!

    Μου αρέσει!

  3. Αναστασία μου, το σενάριο σου, σενάριο ζωής, μόνο η γλώσσα διαφέρει από «σπίτι σε σπίτι», η ουσία ίδια! 😉
    Δεν με απασχολεί το πώς ή το αν του δρώμενου του Γιάννη μας που σίγουρα ήταν εξαιρετική πρόκληση για να βρουν παρόμοια διαμαντάκια, μ’ ενδιαφέρει η δημιουργικότητα που εδώ άνθισε! :- P

    Πολλά πολλά τρυφερά ΑΦιλάκια σου στέλνω μ’ ένα ακόμα, Εύγε! 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Χαίρε!
    Μπήκα με φόρα, να πω κανένα κρύο αστειάκι, να δροσιστούμε, μέρες που ‘ναι..Αμ, δε! Ζεματίστηκα από το τηγάνι που έκαιγε και γλίστρησα πάνω στη μισοπατημένη ζύμη για τους κεφτέδες. 26 χρόνια ήττες δεν είναι και λίγα. Τόσο η πραγματικότητα, όσο και το γράψιμό σου έρχονται να μας τα «τρίψουν στα μούτρα», να μας πιάσουν απ’ τα μούτρα,να μας κατεβάσουν τα μούτρα διαπιστώνοντας ότι αυτά δε χωράνε και πολλά αστειάκια..
    Και λέω, αφού κατάφερε η Αναστασία να μου κόψει τη φόρα, δεν μπορεί, αυτό το κείμενο είναι καλό.. 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Μια ακόμα όμορφη και καλογραμμένη ιστορία από τα χεράκια σου Αναστασία μου. Σε έχω συνηθίσει σε μεγάλα κείμενα, αλλά ακόμα και σε μικρότερη έκταση «το’χεις».
    Εύχομαι μελλοντικά, να σε έχουμε εντός της δρωμενιακής (εξακολουθώ να φτιάχνω λέξεις αχαχα) παρέας μας, αλλά χάρηκα που απολαύσαμε έστω κι έτσι τη συμμετοχή σου.
    Σου στέλνω μεγάλο φιλί! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Δυνατή, πολύ δυνατή ιστορία και σίγουρα δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο!
    Έμεινα να φοβάμαι για την τύχη της ηρωίδας!
    Κρίμα που η Ευανθία πήγε και κρύφτηκε στα σπαμ…θα έσκιζε!
    Φιλιά πολλά1

    Μου αρέσει!

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s