Ήταν πάλι καρναβάλι

itan-pali-carnavali

Αν ο τίτλος σε προϊδεάζει για −άλλη μία− νοσταλγική αναδρομή… σ’ το λέω εξαρχής, το κείμενο που θα ακολουθήσει δεν το ‘χει σκοπό!
Πριν σου διηγηθώ τα χαΐρια μου, είναι, νομίζω, χρήσιμο να σε βάλω λιγάκι στο κλίμα της Αποκριάς μιας παλαιότερης εποχής. Δώσε μου, λοιπόν, το χέρι σου και πάμε πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

♦ ♦ ♦

Η ζωή ήταν απλούστερη από τη σημερινή. Η νεοσύστατη ελληνική τηλεόραση μετρούσε μόλις τέσσερα χρόνια ζωής. Η τηλεοπτική συσκευή δεν ήταν ακόμη «must have», αν και όλο και περισσότερα νοικοκυριά επιθυμούσαν να αποκτήσουν μία.
Ο κόσμος περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι σήμερα. Ήταν πιο κοινωνικός, αντάλλασε επισκέψεις, περνούσε περισσότερο χρόνο βολτάροντας, εκδράμοντας (παρόλο που οι περισσότεροι δεν διέθεταν, τότε, αυτοκίνητο) και βέβαια, οι γιορτές ήταν πολύ πιο ουσιαστικές απ’ όσο τις τελευταίες δεκαετίες.
Τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά είχαν άλλη αίγλη, το Πάσχα ερχόταν ολόλαμπρο και λυτρωτικό μετά από μια περίοδο κατάνυξης και οι Απόκριες, στ’ ανάμεσό τους, ήταν η ευκαιρία για ξεφάντωμα· λίγη αλαφράδα με διάχυτες τις πινελιές της στην καθημερινότητα, κι αρκετή απενοχοποίηση για το λίγο (;) παραπάνω κρασάκι στις μαζώξεις με συγγενείς, φίλους και γείτονες −πάντα με τα συνοδευτικά μεζεκλίκια και τα λοιπά παρελκόμενα!

Οι ταβέρνες με τις απαραίτητες μουτσούνες και τις σερπαντίνες ολοτρόγυρα και με μουσική εκ των ενόντων, από έναν δυο μουσικούς που έκαναν στάση να πιουν ένα κρασάκι (κι ενίοτε να εξασφαλίσουν και το μοναδικό, συνήθως, γεύμα της ημέρας) κι από τις παρέες που γίνονταν ένα, όσο προχωρούσε η βραδιά.
Βλέπεις, δεν στήνονταν τότε οι άνθρωποι μπροστά από το χαζοκούτι (γι’ αυτό και στο ανέφερα πιο πάνω), ούτε βέβαια υπήρχαν κινητά (εδώ, καλά-καλά, δεν υπήρχαν σταθερά!) να ρουφούν στις οθόνες τους μορφές και ζωές.

Στο σχολείο, τρεις εβδομάδες κυλούσαν στους ρυθμούς του καρναβαλιού. Χειροτεχνίες, ζωγραφιές, μπαλ μασκέ, παδικά πάρτι! Και τραγούδι… Πολύ τραγούδι!

(…) Καλώς το καρναβάλι με τους τρελούς χορούς / που ντύνει μασκαράδες μεγάλους και μικρούς (…)
(…) Τι χοροί, χαρές και γέλια, αχ, τι γλέντι βρε παιδιά / χαρτοπόλεμος, κορδέλες… «Ζήτω η Αποκριά!» (…)

…Κι αν μ’ αφήσεις ανεξέλεγκτη, θα θυμηθώ κι άλλα!

♦ ♦ ♦

Κάπου εκεί βρίσκουμε τη γράφουσα σε πανικό, αφού πλησίαζε το μπαλ μασκέ που διοργάνωνε το νηπιαγωγείο! Πολύ επίσημο γεγονός για το παιδικό μου κεφάλι, αφού το… γκαλά θα λάμβανε χώρα στο ξενοδοχείο Kings’ Palace. (Εκείνη την εποχή, είχε και την ελληνοπρεπέστατη και μπουγιόζικη ονομασία «Βασιλέων Μέλαθρον». Αργότερα, ανασκευάστηκε και στέγασε την Αγροτική Τράπεζα).

kp_hotel

Οι αποκριάτικες στολές εντυπωσιακές, αλλά σε μικρή ποικιλία. Για τα κορίτσια: Νεράιδα της Νύχτας, Νύχτα, Αμαζόνα, Τιρολέζα, Καμαριέρα (!) (αυτές, με τη λευκή ποδίτσα και το μπονέ!), Πριγκίπισσα, Βασίλισσα (πολλά και πρόσφατα, τότε, τα φιλομοναρχικά κατάλοιπα) και για τ’ αγόρια: Ζορό, Ιππότης, Καουμπόυ, Ινδιάνος, Πρίγκιπας (άντε πάλι!)
Να σημειώσω, πάντως, ότι εκείνες οι στολές δεν είχαν καμία σχέση με τις σημερινές τις κακοδουλεμένες, ετοιματζίδικες –φτηνιάρικες, στο σύνολό τους. Εκείνες, καλοραμμένες και περιποιημένες, προορίζονταν να φορεθούν αρκετές φορές (και για όσο χωρούσε σ’ αυτές, το παιδάκι).

Το παιδάκι της ιστορίας μας, τώρα (η γράφουσα, εν προκειμένω, για να μην ξεχνιόμαστε!), είχε έναν καημό κι έναν… έρωτα! (Από μικρό στα βάσανα!)
Ο καημός ήταν ότι ήθελα να ντυθώ καουμπόισσα (!) (εμείς, είχαμε τηλεόραση σπίτι μας κι εγώ παρακολουθούσα ανελλιπώς Bonanza) κι ο έρωτας ήταν ο Κωστής!

Σε καουμπόισσα δεν βρίσκαμε κάτι στα καταστήματα κι οι ελπίδες εναπετέθησαν στη μεγάλη εξαδέλφη, της οποίας η γιαγιά (από τη μεριά του πατέρα της) τής είχε ράψει στολή καουμπόισσας. (Άλλο πυροβολημένο, από ‘κει, στην οικογένεια!)
Πλην όμως η εξαδέλφη ήταν γκαμήλα, μού έριχνε δέκα ολόκληρα χρόνια (και το κρόσσι της μανσέτας μού έφτανε στον αστράγαλο) ενώ, συν τοις άλλοις, εγώ ήμουν τσουπωτό μικρό (μην−ανησυχείτε−μαντάμ−θα−το−πάρει−μπόι) και όταν φόρεσα το καρό πουκάμισο… θύμιζα τραπεζάκι σε ιταλική τρατορία!
Συμπλήρωσε σε αυτό τις μπότες και το καπέλο… όχι, δεν το θέλεις ούτε για τον εχθρό σου!

Παρόλη τη σφοδρή μου επιθυμία και, θεωρώντας ότι, επειδή είχα ήδη τη ζώνη με τα πιστόλια, η μισή δουλειά ήταν τελειωμένη, συνειδητοποίησα με πίκρα ότι δεν είχα καμία ελπίδα να με δει ο Κωστής και να πέσει ξερός! Ή, τουλάχιστον, να πέσει ξερός με τον τρόπο και για το λόγο που εγώ ήθελα!

Σε απόσταση αναπνοής το μπαλ μασκέ κι εγώ χωρίς στολή! Η μία μου βρώμιζε, η άλλη μου ξίνιζε. Ξέχασα δε να σου πω ότι το μαλλί ήταν στο μήκος αυτού, του πεζοναύτη!

Και, ενώ, ω! του θαύματος, βρίσκω τη στολή των ονείρων μου (στα οποία ήταν πανταχού παρών ο Κωστής!), εκείνη, μιας φλογερής Σπανιόλας (ό,τι είχαν πρωτοκυκλοφορήσει. Λίγα χρόνια μετά, τα μισά κορίτσια στα παιδικά πάρτι ήταν ντυμένα Σπανιόλες, αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει τώρα)… συνειδητοποιούμε (όλοι, ασχέτως που δεν μου είπαν τίποτα γιατί δεν μας έπαιρνε ο χρόνος για άλλα δράματα) ότι το μαλλί δεν υπήρχε περίπτωση να υποστηρίξει αξιοπρεπώς την wannabe εκρηκτική Ανδαλουσιανή!

− Να της βρούμε περούκα! [ − Βοήθεια! Όχι περούκα! Θα με τρώει! ]
− Να «σηκώσουμε» τη μπόλια! [ − Να σηκώσουμε και τη σημαία αν είναι να «πιάσει»! ]
− Να βρούμε ένα μεγάλο τριαντάφυλλο για την κορυφή! [ − Σαν κάνιστρο θα ‘μαι! ]
− Παιδάκι είναι! Ποιος δίνει σημασία; [ − Ο Κωστής! ]
− Μασκαράς είναι! Ποιος δίνει σημασία; [ − Ο Κωστής! ]
− Μήπως να μην πάει καθόλου στο χορό; [ Η φαρμακιάρα η ξαδέρφη ήταν αυτή! ]

Τελικά, επιστρατεύτηκαν κλωστικά και ψαλίδια (για να σηκώσουν τη μπόλια), ο Καλυβιώτης (για να ενισχύσουμε την ανθοκομία στο κεφάλι μου) και μια περούκα α λα Σμάρω Στεφανίδου (ούτε ξέρω πού βρέθηκε, πάντως ήταν trend στα 70’s και σχεδόν όλες οι γυναίκες διέθεταν τουλάχιστον μία).

Επιπλέον, τη «μεγάλη μέρα» μού πέρασαν ένα ζευγάρι κρίκους με κλιπ στα αυτιά και προσπάθησαν να με βάψουν. Μόνο στο κραγιόν υπάκουσα αλλά κι αυτό με ενοχλούσε και, νομίζω, ήμουν το πρώτο duckface της Ιστορίας!
Μου πάσαραν ένα ζευγάρι καστανιέτες (μην– τυχόν–και–τις–χάσεις, τις–έχει–φέρει–η–θεία–Ελένη–από–την–Ισπανία, τι–θα–πει–η–γυναίκα;), με πόδεσαν με τα λουστρίνια μου τα στραφταλιστά και με έπεισαν ότι ήμουν μια πανδαισία!

Μικρή, αφελής, ανόητη (και ερωτευμένη!), το πίστεψα!
Στην πραγματικότητα, ήμουν σαν υπερθέαμα στο «Δελφινάριο» (το οποίο ακόμη δεν υφίστατο. Το έστησε ένα χρόνο αργότερα ο Σκυλίτσης, στην Ακτή Πρωτοψάλτη, προκειμένου να φιλοξενηθούν τα δελφίνια Φλίπερ και Φλίπερ Τζούνιορ).
Λίγο πριν διαβούμε την είσοδο του ξενοδοχείου, μου φόρεσαν και μια μαύρη μάσκα για να προσδώσει μυστήριο στην όλη εμφάνιση και να γοητευτεί ο Κωστής από την αινιγματική «άγνωστη»!

Πρώτη μούρη ο φωτογράφος − μπάστακας, αμάθητη στα φλας εγώ, τελικά μού έμεινε σουβενίρ μια φωτο με μάτια αλλήθωρα μέσα από τη μάσκα και τη μπόλια (μαζί με το γιγάντιο άνθος) να στραπελίζει επικίνδυνα στην κορυφή της περούκας. Ναι, όλη αυτή η καταστροφή απαθανατίστηκε για να παραμείνει ανέγγιχτη στην αιωνιότητα!

Ο Κωστής (μου!) ήταν ήδη εκεί, πανέμορφος και γελαστός καουμπόυ (!) κι η −μιλημένη− μαμά Κωστή παραδίπλα έσπευσε να με αγκαλιάσει και να με… παραδώσει!
Κι ενώ ο έρωτάς μου πλησίαζε, ένιωσα την περούκα (μαζί με την μπόλια, το τεράστιο άνθος και τη μάσκα) να… καταρρέουν! Όπως το σκέφτομαι τώρα, θα πρέπει να έμοιαζα με λιωμένη τούρτα!

Τα κακά νέα ήταν πως έμεινα με το κεφάλι ξέσκεπο και με το φυσικό μου μαλλί να σαμποτάρει τα μπιχλιμπίδια μου και την αποκριάτικη περιβολή, με τις καστανιέτες στα χέρια και με μιαν απογοήτευση που άγγιζε τα όρια της μελαγχολίας.

Τα καλά νέα ήταν πως ο Κωστής ήταν ήδη «τσιμπημένος» μαζί μου, ίσως όσο εγώ μαζί του, και το ρίξαμε στο χορό… σφιχταγκαλιασμένοι!
Ο φωτογράφος − μπάστακας − εφιάλτης, συγκινημένος από τον… έρωτά μας (και τις εισπράξεις από τους ευτυχείς γονείς!) μας απαθανάτισε εκ νέου, ως… ζεύγος, πλέον, μ’ εμένα να χαμογελώ ηλίθια, αφήνοντας να ξεπροβάλει το κενό από τα δύο σπασμένα μπροστινά μου δόντια (το ‘χα πάθει ένα χρόνο νωρίτερα, σε τραμπάλα του Ζαππείου!) και τον Κωστή ψιλομπουρδουκλωμένο στις ανδαλουσιανές δαντέλες!

Η επεισοδιακή βραδιά έληξε με μπόλικα γλυκά, το κραγιόν μου σταμπαρισμένο στο μάγουλο του Κωστή, και ένα σακουλάκι γεμάτο κομφετί, σερπαντίνες και μερικές από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των νηπιακών μου χρόνων.

ΥΓ. Με τον Κωστή «συνυπάρξαμε» για άλλη μία χρονιά και οι δρόμοι μας χώρισαν οριστικά αποφοιτώντας από το Νηπιαγωγείο.


Credits
• Image «Venice Carnival − Masked Lovers» (2010), Frank Kovalchek.
This image was originally posted to Flickr by Alaskan Dude.
It was reviewed on 13 February 2011 by the FlickreviewR robot and was confirmed to be licensed under the terms of the cc-by-2.0.

• Kings’ Palace Hotel Flickr © Nikos Vatopoulos

4 σκέψεις σχετικά με το “Ήταν πάλι καρναβάλι

  1. Ότι τα διαβάζω και μια κλαίω μια γελάω άσε που παραμιλάω με ξεπερνάει. Πόσο όμορφες και αθώες αναμνήσεις… Εμένα η μαμά με έντυνε ότι υπήρχε σπίτι, παλιά νυχτικά, τούλια, τραπεζοκαρέ….. Αυτοσχεδιαζάμε και πάντα ήταν καλύτερες «στολές» από τις σημερινές έτοιματζίδικες… Τα φιλιά μου …. ❤ ❤ ❤

    Μου αρέσει!

  2. Ποιότητα, απλότητα και πολύ κέφι, αυτές οι τρεις λέξεις έρχονται στον νου μου, όταν γυρίζω πίσω στην μικρή μου ηλικία και αυτό είναι που λείπει στην εποχή μας! 😉
    Ξέρεις Αναστασία μου, όταν κανείς κάνει παρόμοιες τρυφερές αναδρομές, τρέφει την καρδιά του και είναι κάτι που ξεχνάμε να θρέψουμε, υπάρχουν όμως και λύσεις για να είμαστε πιο χαμογελαστοί… ακολουθεί λίστα! 😉
    -Οκ! σταματάμε να βλέπουμε ΤV, (όσο μας το επιτρέπει και το περιβάλλον μας) και ακούμε ή διαβάζουμε ότι μας γαληνεύει, (το διαδίκτυο είναι πλούσιο! )…
    -Απομακρύνουμε (ευγενικά) τα γκρινιάρικα άτομα!
    -Προσελκύουμε άτομα που εκπέμπουν στην ίδια συχνότητα!
    -Ακούμε τι τροφές ζητά το σώμα μας και τόσα άλλα που με λίγη νοημοσύνη μπορούμε να προσφέρουμε στους εαυτούς μας!
    Δεν είχα σκοπό να γράψω σχόλιο, «υγιεινής ζωής», αλλά έτσι μου βγήκε! 😛

    Πολλά τρυφερά ΑΦιλάκια, μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ, γι αυτή σου τη γλύκα! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Που μας πήγες βρε Αναστασία μου !
    Στην δεκαετία της νιότης μας. Της εφηβικής μας νιότης. Σε μια εντελώς διαφορετική κοινωνική συγκρότηση και ατμόσφαιρα. Το χάρηκα πολύ. Θυμήθηκα πράγματα, μέσα μου ξύπνησαν μνήμες εκείνων των ημερών. Ένιωσα τρυφερότητα και νοσταλγία να με γεμίζει.
    Ειλικρινά σε ευχαριστούμε για αυτή σου την αναδρομή, ειδικά σε μας τους «παλιούς».
    Τα φιλιά μου.

    Μου αρέσει!

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.