Αντι–8 Μάρτη: Η γυναίκα κάθε μέρα

Η Γυναίκα κάθε μέρα

Μια φορά κι έναν καιρό… Σ’ ένα ορεινό χωριό της Δυτικής Ελλάδας, ζούσε η Βασίλω. Καβάλα στο μουλάρι ο άντρας, ξωπίσω η Βασίλω, με το μισογεμισμένο βαρέλι να μπαλανσάρει κι εκείνη να κλυδωνίζεται από το βάρος του, σε κάθε συρτό της βήμα.
Η Γιαννούλα. Η Τασία. Κι η Λενιώ, που την κούρεψαν με το γιδοψάλιδο, γιατί ο γαμπρός «τη βρήκε τρύπια». Ξωπίσω, σύσσωμο το χωριό να λοιδορεί.

Ονόματα στην τύχη. Γυναίκες στην τύχη. Γεννήθηκαν με το στίγμα του… συμπάθειου! Επειδή δεν ήρθαν στην οικογένεια ως αρσενικά, παρά σα μια ακόμη ανεπιθύμητη γέννα.
Όπως κι η Κανέλλα κι η Παναγιούλα, στην Πελοπόννησο, η Βάσω στη Θεσσαλία, η Χρυσούλα στη Μακεδονία.
Γυναίκες σπαρμένες από λάθος, ζωές χαμένες από το πρώτο κλάμα στον κόσμο, παράταιρες κουκίδες στο χάρτη, λησμονημένες ατάκες στο θέατρο του κόσμου.
Με το γάμο, έπαυαν να ‘χουν όνομα. Γίνονταν Δημήτραινες, Γιώργαινες, Θοδώραινες.
Έπαιρνε ο γαμπρός τα γιδοπρόβατα, τα χωράφια τα ποτιστικά, τον μόσχον τον σιτευτόν… και μια γυναίκα. Να λιώνει στους αγρούς, να γεννά εκεί τα παιδιά της, να κρατάει και το σπίτι, να νοιάζεται τα πεθερικά, να βλαστημάει με κόμπους στην ψυχή της τη μοίρα της, που την έφερε στη γη, γυναίκα…

Αλλά, γυναίκα δε γεννιέσαι. Γίνεσαι.

Σε «φτιάχνουν». Σε πλάθουν. Σου φοράνε ενοχές, ευθύνες, σε στολίζουν αδυναμίες, σου φορτώνουν βάρη. Σε μαθαίνουν, πριν καλά-καλά αρχίσεις να μιλάς τις λέξεις καθαρά, πώς να φροντίσεις ένα μωρό, πώς να βάλεις πλυντήριο, πώς να μαγειρέψεις, να σιδερώσειςॱ πώς να μακιγιαριστείς, πώς να στολιστείς… για να γίνεις «μπάνικη» και να αρέσεις στους άντρες. Για να μη μείνεις στο ράφι, δίπλα στα βάζα με το ρύζι και τις χυλοπίτες!

Από την οικογενειακή εστία μέχρι τη βιομηχανία παιχνιδιών, όλοι πέφτουν με τα μούτρα  να σουλουπώσουν το καλούπι. Να το φέρουν στα ίσα του. Να το μανουβράρουν και να πάει με τα νερά τους.

Ακόμη και τις τελευταίες δεκαετίες, που οι περισσότερες γυναίκες –και όχι μόνο στα αστικά κέντρα– τουλάχιστον αποφοιτούν από το λύκειο, σε θέματα νοοτροπίας και συμπεριφοράς, τα πράγματα δεν μοιάζουν να έχουν κάνει άλματα.
Οι παγίδες του παρελθόντος παραμένουν ανοικτές και αν κάποιες κλείνουν, αντισταθμίζονται από κάποιες άλλες που το κενό τους μεγαλώνει και γίνεται ρήγμα.

Η υψηλού επιπέδου μόρφωση και η καριέρα, ακόμη στέκονται σαν κουκούτσι στο λαιμό όχι μόνο της πλειονότητας των αντρών αλλά και πολλών γυναικών που «βλέπουν» μεν το πτυχίο και την επαγγελματική αποκατάσταση αλλά, «κοιτάζουν» τις λευκές δαντέλες και τα άνθη λεμονιάς, σε πακέτο με τον νέο–ωραίο–πετυχημένο, ένα σπίτι με κήπο και γκαζόν και δύο-τρία παιδιά να τρέχουν ανέμελα και να κυνηγούν έναν υγιή σκύλο ράτσας –σα διαφήμιση της Pedigree! (Από όλο το σετάκι, το μόνο «προαιρετικό» στη συνείδηση της μέλλουσας… ευτυχισμένης, είναι ο σκύλος).

Στο περιβάλλον εργασίας, οι προκαταλήψεις –βαθιά ριζωμένες, χρόνια ατέλειωτα, «πέτρινα» χρόνια– για τις γυναικείες δυνατότητες, έστω και συγκεκαλυμμένα, «καλά κρατούν». Όταν η αναγνώριση είναι αναπόφευκτη, πάντα υπάρχει «το αντίπαλον δέος», για να μην ξεχνιόμαστε.
Πολλοί εργοδότες διστάζουν να προσλάβουν μία γυναίκα, παρόλο που πληροί τις προδιαγραφές και τα στάνταρντ που έχουν θέσει, με το σκεπτικό ότι θα παντρευτεί και θα τεκνοποιήσει. Την ίδια στιγμή που απορρίπτουν το βιογραφικό της, κάποιοι δεν έχουν το σθένος να ομολογήσουν τι τους οδήγησε στην αρνητική απόφαση, ενώ κάποιοι άλλοι δεν διστάζουν να της το πετάξουν στο πρόσωπο, σα βρισιά.

Για τις μητέρες, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Το «ωράριο μητρότητας» υφίσταται μόνο στα χαρτιά, ενώ, οι ανύπαντρες μητέρες, εκτός από τις αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο μεγάλωμα του παιδιού τους, νιώθουν τη σκιά της σιωπηρής ή μη (δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις) κατακραυγής, να τις ακολουθεί από το γραφείο στο… φωτοτυπικό κι από το φωτοτυπικό στην τουαλέτα!

♦ ♦ ♦

Γράφω για τη φίλη, τη συνάδελφο, την αδελφή, τη μάνα, τη γυναίκα της διπλανής πόρτας ή της παρακάτω γειτονιάςॱ γράφω για εμάς τις ίδιες.

Ο Φεμινισμός, το κίνημα που μορφοποιείται το 18º αιώνα και οργανώνεται ουσιαστικά, μέσα στο 19º αιώνα, καταλήγει (δυστυχώς, στις συνειδήσεις πολλών) ως… το κίνημα που έβαλε τις γυναίκες να κάψουν το στηθόδεσμό τους (και μόλις «ησύχασαν» γύρισαν στις κατσαρόλες τους)!
Αν, εν έτει 20102019, η κατσαρόλα έχει –μερικώς– υποκατασταθεί από το brunch, τα lunch breaks, microwave και το take away, ας με πείσει κάποιος ότι η θέση της γυναίκας έχει αποκατασταθεί όσο και όπως θα της άξιζε, όχι μόνο στα μάτια και τις συνειδήσεις των ανδρών, αλλά και στων ομοφύλων της.

— Σχεδόν κατά πλειοψηφία, επικρατεί η αντίληψη ότι η γυναίκα πρέπει να μορφώνεται, να αυτονομείται, να εργάζεται, να συνεισφέρει αλλά πάνω απ’ όλα «να κοιτάζει το σπίτι της».

— Η επιτυχημένη –επαγγελματικά– γυναίκα, προκαλεί λιγότερο τον θαυμασμό και περισσότερο τον φθόνο και την καχυποψία. Η «επιτυχημένη σύζυγος και μητέρα» από την άλλη, θεωρείται εν γένει, πρότυπο.

— Η συμβίωση μπορεί να έχει κερδίσει έδαφος αλλά το ποιηματάκι που εμφυτεύθηκε με γενετικό τσιπάκι στον γυναικείο εγκέφαλο είναι: «εις οιωνός άριστος, αμύνεσθε περί γάμου»! Απλώς, δεν έχει για όλες τον ίδιο χρόνο «ενεργοποίησης»!

— Η ζωή στα αστικά κέντρα, διαφέρει πολύ από εκείνη, της περιφέρειας. Οι δε νοοτροπίες, παρουσιάζουν ευρεία γκάμα: από ΕΟ τεσσάρων λωρίδων μέχρι ποδηλατόδρομο!

Η εικόνα της Ελληνίδας που παρουσιάζεται μέσα από τα έντυπα και την τηλεόραση, απέχει έτη φωτός από την «αληθινή ζωή». Από τις ενδυματολογικές – στυλιστικές επιλογές μέχρι τα –επαναλαμβανόμενα– πρότυπα «επωνύμων» γυναικών (καλλιτεχνών, δημοσιογράφων, πολιτικών, αθλητριών, επιχειρηματιών), νομίζει κανείς ότι βρίσκεται στο Μεγάλο Μήλο! Μόνο που «εδώ είναι Βαλκάνια» και αν η κοινωνία συγχωρεί στην «τάδε» (μέσα από τις προαναφερθείσες κατηγορίες) την ελευθερία του λόγου, την εναλλαγή συντρόφων, τη μητρότητα εκτός γάμου… δεν μπορεί να το καταπιεί εύκολα όταν πρόκειται για τη συγγενή, τη γειτόνισσα, τη συνάδελφο.

Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στα παραπάνω. Όλα έχουν απλωθεί άπειρες φορές στα τραπέζια των συζητήσεων, στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων, στις σελίδες των περιοδικών και σε σαλόνια,από «Επιπλοκίνηση» μέχρι «Βαράγκη». (Τυχαία η επιλογή).

Ως γυναίκα, με θλίβει η 8η του Μάρτη. Όπως με θλίβει και μου προκαλεί μία από τις αλλεργίες μου, κάθε λογής «μέρα για…»

Με θλίβει να βλέπω τις γυναίκες να συρρέουν σαν κοτόπουλα ορνιθοτροφείου, στα κέντρα διασκέδασης που έχουν «ειδικό πρόγραμμα… εξαιρετικά αφιερωμένο, με πολλή αγάπη σ’ αυτές», να παίρνουν το τριανταφυλλάκι τους στο έμπα του μαγαζιού, να ξεσαλώνουν στα τραπέζια και στη μπάρα, να γίνονται λιώμα για να τους βγει η, όλες τις υπόλοιπες μέρες, τσιμεντωμένη μαγκιά και να επιστρέφουν, ανατολή της 9ης του Μάρτη, στο σπίτι τους, να σκύβουν με όσο κουράγιο τους έχει απομείνει πάνω από τα παιδικά κρεβατάκια, να ρίχνουν μιαν απελπισμένη ματιά στη ντάνα με τα βρώμικα πιάτα, στο ξέχειλο με τα άπλυτα ρούχα κοφίνι, σε μια έτερη ντάνα με ασιδέρωτα, και στο φάκελο με τα στοιχεία που πρόλαβαν να ετοιμάσουν (πριν πάνε να γιορτάσουν τη μέρα «τους») για το αυριανό μίτινγκ στη δουλειά.

Με μόρφωση που ποικίλλει, εργαζόμενες ή «επάγγελμα οικιακά», σύζυγοι, «αιώνιες αγαπημένες» (ή αιώνια απατημένες), μόνες ή μοναχικές, μητέρες ή όχι…
Δεν έχουν φιγουράρει ποτέ, σε κανένα εξώφυλλο ως «η Barbie στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» (σε μιαν εικόνα επίπλαστης ευτυχίας), δεν έχουν βγει σε κανένα παράθυρο και δεν έχουν απασχολήσει «το πανελλήνιο».
Ας αφήσουμε να απασχολήσουν εμάς. Να βρούμε τις άκρες τους. Και να προχωρήσουμε.

Αυτές οι γυναίκες, είμαστε εμείς.


Πρώτη δημοσίευση: 8 Μαρτίου 2011 στο (τότε) «Μολύβι και Χαρτί» (στον Blogger).
* «Γυναίκα δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι». [«On ne naît pas femme : on le devient.» Simone de Beauvoir: Le Deuxième Sexe | Collection Folio essais (n° 37), Gallimard
Artwork: ©John Nieto (1936 − 2018)

6 σκέψεις σχετικά με το “Αντι–8 Μάρτη: Η γυναίκα κάθε μέρα

  1. Αναστασία μου και μένα πάντα μ’ ενοχλούσαν όλες οι παγκόσμιες μέρες του «καρκίνου», των «ζώων», του «περιβάλλοντος», της γυναίκας κλπ λες και τις άλλες μέρες, πρέπει να προσπερνάμε, τον καρκίνο που θερίζει ή τη κακοποίηση των ζώων ή τη μόλυνση του περιβάλλοντος, κλπ…
    Σπάνια ανοίγω την ΤV αλλά απ΄το λίγο που έχω δει, τα MME ασχολούνται με τις παγκόσμιες μέρες όχι τόσο γιατί θέλουν να συμβάλουν-ενημερώσουν αλλά γιατί αυτές οι μέρες πουλάνε, πουλάνε τηλεθέαση, ακριβώς όπως πουλάνε οι φόνοι και οι βιασμοί. Είναι όμως όλα τόσο σκοτεινά;
    Πολύ δουλειά έχει κάνει η έρευνα για πολλές αρρώστιες, όπως και για την μη βία στα ζώα, όπως και για το περιβάλλον και ας είναι αργά… για την γυναίκα όμως δεν βλέπω και πολύ πρόοδο, αντιθέτως στις Μουσουλμανικές χώρες τα πράγματα δυσκόλεψαν και μια γυναίκα που θέλει να δώσει αγώνα για την απελευθέρωση κινδυνεύει ακόμα και η ζωή της…
    Τώρα, γιατί γράφω όλα αυτά τα γνωστά, τα γράφω γιατί θέλω να τιμήσω την κάθε γυναίκα πάνω στον πλανήτη που δίνει με το παράδειγμα της, το αγώνα της, γιατί, ναι, γυναίκα δεν γεννιέσαι γίνεσαι, ακριβώς όπως γίνεσαι και άνθρωπος!
    Ναι, είμαστε όλες αυτές οι γυναίκες γι αυτό και η ευθύνη μας, τεράστια και ζωής!

    ΑΦιλιά καρδιάς Αναστασία μου! 🙂

    Μου αρέσει!

  2. Καλησπέρα αγωνίστριά μας !
    με μεγάλη προσοχή και σεβασμό διάβασα τούτη σου την προσέγγιση. Να διαφωνήσω ; φυσικά όχι.

    Απλά να καταθέσω τη γνώμη μου. Μόλις πριν λίγα λεπτά διάβαζα:
    1) Τις θέσεις του Φρ. Ένγκελς για τη Γυναίκα και το γυναικείο κίνημα, από το έργο του «Η Καταγωγή της Οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους». Πολύ παραστατικές απόψεις για το θέμα.
    Καμία φύση δεν όρισε σήμα «κατωτερότητας» στην γυναίκα. Απόρροια της κοινωνικής οργάνωσης λοιπόν η ανισότητα και της ταξικής κοινωνίας.

    2) Διάβασα τα μέτρα για τη Γυναίκα από την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 μέχρι τις νομικές παρεμβάσεις στο κράτος της ΕΣΣΔ μέχρι το 1950. Νομίζω οφείλει κάθε άνθρωπος να το κάνει για να αντιληφθεί πόσα χρόνια πριν ο Σοσιαλισμός άλλαξε άρδην τη ζωής της γυναίκας στην κοινωνία.

    Σε καληνυχτώ κορίτσι μου και εύχομαι να είσαι καλά.
    Φιλιά.

    Μου αρέσει!

  3. Όταν έκφραζα τις φεμινιστικές μου απόψεις, Αναστασία, ένας γνωστός μου είπε: » Καλός ο φεμινισμός, αλλά η αδυναμία του είναι ότι τρέχει με πολύ μεγάλη ταχύτητα». Δεν το κατάλαβα. Μου εξήγησε: «Πέτυχε πολύ γρήγορα πολλά (συνταγματικές κατοχυρώσεις κλπ), έτσι γρήγορα, όμως, που τα μυαλά δεν πρόλαβαν να αλλάξουν πολύ. ΚΙ έτσι η γυναίκα κατέκτησε το δικαίωμα στην εργασία, την κοινωνική ισοτιμία στα χαρτιά, την ώρα που τα μυαλά του κόσμου εξακολουθούν να τη φορτώνουν με ρόλους αρνητικούς μέσα και έξω από το σπίτι. Πιο απλά, δες: Τώρα δουλεύουν και οι δύο γονείς, αλλά όταν επιστρέφουν στο σπίτι, ο καθένας παίζει το ρόλο που ήξερε: ο άντρας γίνεται άντρας και η γυναίκα στα πιάτα»
    Μπορεί να υπερέβαλλε, αλλά με βοήθησε να καταλάβω πόσο ριζωμένα είναι κάποια πράγματα στα μυαλά μας και πόσος αγώνας χρειάζεται ακόμα για να αλλάξουν. Ακόμα οι άντρες οι «καλοί» «βοηθάνε» στο σπίτι. Ουάου! Τι θαυμάσιος νέος για γάμο! «Βοηθάει»! Και όλοι καμαρώνουν το αγοράκι μας, το φτου -να-μην -το-ματιάσουμε. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, αλλά, τι να κάνουμε, η Ιστορία έχει άλλους χρόνους. Ας την πάρουμε κι εμείς λίγο περισσότερο στα χέρια μας..

    Πολλά φιλιά – και πάντα με ευχές για κάθε μέρα και καλύτερα.

    ΥΓ. ‘Εγραψα «φεμινιστικές μου απόψεις» πάνω και αισθάνθηκα περίεργα. Δυσκολεύομαι να χαρακτηρίζω με λέξεις πράγματα τόσο αυτονόητα που δε θα έπρεπε να υπάρχουν ως διεκδικήσεις και κινήματα ακριβώς γιατί είναι αυτονόητα..

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Είμαι σε ηλικία που πρόλαβα πολλά… Είχαμε Αντώναινα και Γιώργαινα στη γειτονιά. Έμαθα τα πραγματικά τους ονόματα στην κηδεία τους – πόση έκπληξη μου είχε κάνει τότε, δημοτικό πήγαινα!
    Μεγάλωσα ακούγοντας οικογενειακές ιστορίες, όπως αυτή: Ο παππούς καβάλα στο άλογο μπροστά, και η γιαγιά που μόλις είχε γεννήσει τον μπαμπά μου, μόνη στο χωράφι, περπατούσε ξοπίσω και σήκωνε με το χέρι τη μήτρα που της έπεφτε (!) («Το μωρό ζαλωμένο στην πλάτη, μέσα στη νάκα!» η κατά λέξη περιγραφή.)
    Το γεγονός ότι δεν έκανα οικογένεια, δεν έγινα μάνα, ζω μόνη και είμαι καλά, προκαλεί διαρκώς απορίες απείρου κάλλους, τύπου «Ω, δεν έφτιαξες τη ζωή σου;» «Τι θα απογίνεις μόνη σου, χωρίς ένα αρσενικό να σε στηρίζει;», «Μήπως μας λες ψέματα ότι δεν νιώθεις μοναξιά;» κι άλλα πολλά!

    Παρακολούθησα χτες τις χαρές, τις ευχές και τα πανηγύρια στο timeline του ΦΒ από το γυναικείο κοινό (όχι όλο, θανκς γκοντ) κι απόρησα. Βολεύονται με μια ημέρα; Με ένα πανηγυράκι ευχών και μια έξοδο; Υπάρχει ελπίδα; Θα αλλάξουν ποτέ οι νοοτροπίες; Συμφέρει να αλλάξουν;

    Πέτυχα ένα ενδιαφέρον άρθρο χτες… Κάτι που δεν με είχε προβληματίσει ως τώρα: η έμφυλη βία έχει τις ρίζες της στην αρχαία μυθολογία όλων των λαών! Η δική μας, βρίθει παραδειγμάτων. Ο Δίας δεν είχε αφήσει παρθένα για παρθένα θνητή που δεν είχε βιάσει. Και η αντίδραση της ζηλιάρας Ήρας; Τιμωρούσε την παρθένα και όχι τον βιαστή σύζυγο!
    Πώς ξεριζώνονται όλα τούτα; Όταν δεν υπάρχει μάθημα στο σχολείο που να ασχολείται με αυτά ακριβώς τα θέματα δεν βλέπω φως στο τούνελ.
    Κι εκείνο που με θλίβει περισσότερο είναι που βλέπω νέες μητέρες να συνεχίζουν να μεγαλώνουν τα αγοράκια τους με τα πρότυπα που αυτές μίσησαν…. σφόδρα!

    Θεωρώ όμως κάθε προσπάθεια, κάθε άρθρο, μικρό ή μεγάλο, κάθε φωνή απαραίτητα όλα!
    Να επιμένουμε κι ας καταντήσουμε γραφικοί….

    Την αγάπη μου και τα φιλιά μου Νατάσα μου!

    Μου αρέσει!

  5. Ένα κείμενο άκρως αληθινό, που περιγράφει την πραγματικότητα σ’ όλο της το μεγαλείο! Δεν είμαι σίγουρη, από πού ξεκινούν και πού τελειώνουν τα κακώς κείμενα της νοοτροπίας που θέλει τις γυναίκες αντικείμενα συμφερόντων, ορέξεων, πολιτικών σκοπιμοτήτων ή αληθοφανών προτύπων.
    Εκείνο που ξέρω, είναι πως πρέπει να πολεμάμε για ό,τι μας ενοχλεί, για ό,τι μας υποβαθμίζει, μας καταπιέζει ή μας αλλοιώνει σαν γυναίκες και σαν προσωπικότητες καθημερινά και να το μάθουμε και στα παιδιά μας όχι με λόγια αλλά με παραδείγματα. Τα λόγια πέθαναν προ πολλού, ειδικά αυτά που δεν έγιναν ποτέ πράξη! Πώς θα πείσουμε τα παιδιά μας να ακολουθήσουν τις συμβουλές μας αν εμείς άλλα λέμε και άλλα κάνουμε; Ίσως γι’ αυτό πολλοί νέοι δεν αγωνίζονται όπως θα περιμέναμε, για όσα συμβαίνουν, αφού αυτό τους μαθαίνουμε με τη στάση μας, για να μη γίνουμε αντιπαθείς, γραφικές ή και δαχτυλοδειχτούμενες…

    Θα πρέπει πάντως να πω πως δεν με βρίσκουν αντίθετη οι Παγκόσμιες Ημέρες γιατί δίνουν αφορμή για συζητήσεις και προβληματισμό που ίσως οδηγήσουν τις κοινωνίες σε ουσιαστικά βήματα επίλυσης σοβαρών θεμάτων που τις ταλανίζουν. Αυτό που με βρίσκει αντίθετη, είναι τα ευχολόγια, οι γιορτές και τα πανηγύρια. Είναι στο χέρι μας να τις αντιμετωπίσουμε με τον ορθό τρόπο ή καλύτερα να τις χρησιμοποιήσουμε για καλό, αναδεικνύοντας τα προβλήματα που υπάρχουν και αφυπνίζοντας εκείνους που θεωρούν πως όλα βαίνουν καλώς!

    Χαίρομαι που σε διαβάζω ξανά Νατάσα μου!
    Πολλά φιλιά με την αγάπη μου
    Μαρίνα

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Εκπληκτικό κείμενο!
    Συμφωνώ σε όλα, αντιλήψεις και πρότυπα που δεν το χωράει το μυαλό πως κυριαρχούν ως σήμερα. Ναι, πολλά έχουν αλλάξει, όχι όμως η ουσία…
    Για τις παγκόσμιες όμως θα διαφωνήσω. Μπορεί να γίνεται εμπορική εκμετάλλευση ή λειτουργούν ως… ξέπλυμα συμπεριφορών, όμως παράλληλα γίνονται αφορμή να συζητήσουμε, να μάθουμε, να θυμηθούμε να τιμήσουμε.
    Πολλά φιλιά! Χαίρομαι που σε διαβάζω ξανά! 😍

    Μου αρέσει!

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.