Νονές – νονοί, εν δράσει!

Easter girl with bunnies

Νονά δεν είμαιॱ δεν ήθελα να γίνω. Θες γιατί στο σόι είχαμε έλλειψη από μωρά;  (Τα περισσότερα ξαδέρφια γεννήθηκαν πριν από εμένα).
Θες γιατί, από μικρή, θεωρούσα βάρβαρο το μυστήριο της βάπτισης, με το μωρά να γίνονται μπλε μαρέν από το κλάμα κι εν συνεχεία, λαδωμένα σαν μπακαλιάροι για το τηγάνι, να τα ντύνουν πανηγύρι (μικροί κύριοι – μικρές κυρίες σε ρούχα, συνήθως κακόγουστα και πάντα άβολα)…; Μπορεί.

Δική μου νονά, είχε γίνει η αδελφή της μαμάς μου κι ήταν, ίσως, ό,τι καλύτερο μπορούσε να φανταστεί παιδί, για το άτομο που αναλάμβανε έναν τόσο σημαντικό ρόλο, μετά από εκείνον, των γονέων. Την έβλεπα σχεδόν κάθε μέρα, τη λάτρευα και με λάτρευε κι εκείνη (με αποτέλεσμα να ζηλεύει η ξαδέρφη και να μη χάνει ευκαιρία να με σαμποτάρει!)
Μόνο που σε αυτές τις περιπτώσεις, σχεδόν πάντα, υπάρχει ένα αλλά…
Αλλά –λοιπόν– έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή, όταν ήμουν εννέα ετών.

Έκτοτε, δεν έχω συναντήσει –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– σχέση νονών – βαφτιστηριών, τόσο στενή, όσο εκείνη της δικής μου νονάς μ’ εμένα. Ή, για να είμαι ακριβής, με την όποια σχέση! Αντίθετα, κάθε Μεγάλη Σαρακοστή, ακούω αγχωμένους νονούς σε απελπισία για την επικείμενη… συμφορά: το τρίπτυχο λαμπάδα – παπούτσια – αυγό για το βαφτιστήρι! Το οποίο βαφτιστήρι έχουν να δουν (στην καλύτερη περίπτωση) από το περσινό Πάσχα, συνήθως δεν το θυμούνται (κάποιες φορές, ούτε καν αν είναι αγόρι ή κορίτσι!) και εν τέλει το ξεπετούν διεκπεραιωτικά με μια λαμπάδα Barbie ή Peppa Pig ή Ben10 (ή, παλαιότερα, με κάτι φρικιαστικούς Transformers, μέσα στο πνεύμα της γιορτής, δηλαδή!)

Φυσικό επακόλουθο, τα πιτσιρίκια να βλέπουν, από κάποια στιγμή και μετά, τη νονά ή το νονό, κάτι σαν τον Άι Βασίλη του Πάσχα και να περιμένουν πώς και πώς τη Μεγάλη Εβδομάδα για την καταβολή του δώρου! επίσκεψη της πνευματικής μητέρας ή του πνευματικού πατέρα.
Μεταξύ μας: η λαμπάδα είναι η φτυσμένη της υπόθεσης, εκτός εάν συνοδεύει κάποιο παιχνίδι (πρόσεξέ με και δώσε βάση: συνοδεύει, όχι συνοδεύεται από).
[Έμαθα ότι είναι πολύ in το σκούτερ με λαμπάδα!]
Για τα παπούτσια, δεν το συζητώ καν! Ο συμβολισμός δε, μου μοιάζει τόσο άτοπος όσο εκείνος του ρυζιού στους γάμους!
[Παπούτσια και ρούχα, πάντως, ουδέποτε χαροποίησαν κάποιο παιδάκι. Το παιδάκι, θέλει παιχνίδι.]

♦ ♦ ♦

Κάπου εδώ, να σου πω ότι για το σημερινό κείμενο με κέντρισε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα αρχές Απρίλη, την ημέρα που, επιστρέφοντας από εξετάσεις, πέρασα από το σούπερ μάρκετ για λίγα γρήγορα ψώνια.

Διάλογος, απελπισμένης νονάς με την ταμία:

— «Πότε θα φέρετε τα σοκολατένια αυγά με τις ομάδες;»
— «Εντός των ημερών.»
— «Ξέρετε πόσο κάνουν; Έχω ένα σωρό βαφτιστήρια, τι να τους πρωτοπάρω;» [Ένα το κρατούμενο]
— «Μπορείτε, συμβολικά, το (…)» (Η ταμίας αναφέρει τη γνωστή μάρκα με την «έκπληξη»).
— «Α, πα, πα! Αυτά, είναι καρκινογόνα! Έχει βουίξει το ίντερνετ!», απαντά η… «συνειδητοποιημένη» –αλλά, διαρκώς απελπισμένη– νονά, η οποία, χαμπάρι δεν έχει πάρει ότι, με το που έσκασε (προ 3ετίας – 4ετίας) η «είδηση», επίσης βούιξε το διαδίκτυο ότι επρόκειτο για hoax. [Δύο τα κρατούμενα]

Είπα, μέρες που είναι, να μην γκρινιάξω. Όμως, πρώτα βγαίνει η ψυχή κι ύστερα το χούι!

Καταρχήν, δεν αναλαμβάνουμε ρόλους στους οποίους δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε, ειδικά όταν στο εργάκι μας, πρωταγωνιστούν άλλοι –τα βαφτιστήρια, εν προκειμένω. Κρίμα δεν είναι να τους το χαλάσει η δική μας ανεπάρκεια;
Η βάφτιση, τόσο ως μυστήριο όσο και ως προς τους δεσμούς και τις υποχρεώσεις που δημιουργεί, έχει πολύ μεγαλύτερο βάρος από την επιλογή των βαφτιστικών, το τελετουργικό και την ταμπέλα νονά / νονός.

Μην μου βαφτίζεις, λοιπόν…

από υποχρέωση ή επειδή δεν μπορούσες να πεις όχι για να μην πικράνεις την κολλητή ή επειδή πάντρεψες το ζευγάρι και πρέπει η κουμπαριά να πάει πακέτο και με το πρώτο παιδάκι!
αν δεν έχεις το χρόνο ν’ ασχοληθείς με το παιδί. Να βρίσκεσαι κοντά του συχνά, να δημιουργήσετε μια σχέση αγάπης, σεβασμού, εκτίμησης και βαθιάς εμπιστοσύνης.
αν δεν έχεις ούτε το χρόνο αλλά ούτε και την οικονομική δυνατότητα. Ασφαλώς, η ουσιαστική σχέση μεταξύ νονού–βαφτιστηριού είναι σημαντικότερη από τα ακριβά δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα, από την άλλη, όμως, αν πρόκειται να περάσεις μερόνυχτα αγρύπνιας για να στριμώξεις «κι αυτό το έξοδο», άσ’ το! Μπορείς, ξέρεις, να ‘σαι κοντά σε ένα παιδί που αγαπάς, χωρίς να το ‘χεις βαφτίσει! Κι ας φτάνει η τσέπη σου, μόνο για «το πράσινο φύλλο», που λέμε.
ωσάν να ήσουν ο –γνωστός τοις πάσι– Επίτιμος! Κάνε κράτει! Δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα με ένα, τι σε κάνει να πιστεύεις πως όσα περισσότερα βαφτιστήρια έχεις, επιτελείς κοινωνικό έργο;

♦ ♦ ♦

Θυμάμαι, πόση σημασία έδιναν παλιά, οι νονοί, στα δώρα του βαφτιστηριού αλλά και το πώς το παιδί περίμενε με λαχτάρα, τις μέρες της Πασχαλιάς.
Θυμάμαι τη λαμπάδα, κρεμασμένη προσεχτικά από το φιτίλι της, για να μη σπάσει αλλά και να μην τσαλακωθούν οι μεταξένιες της κορδέλεςॱ τα ολοκαίνουργια λουστρίνια μου, πλάι στον αρκούδο μου («να μου τα προσέχει!») που στην αγκαλιά του κρατούσε ένα αυγό τεράστιο, σοκολατένιο, τυλιγμένο σε διάφανο σελοφάν για να φαίνονται τα λουλουδάτα, από ζαχαρόπαστα, πλουμίδια του!
Κάθε βράδυ, μέχρι την Ανάσταση, τα κοιτούσα και τα μάτια μου έκλειναν, καθώς με νανούριζε γλυκά, η μυρωδιά της σοκολάτας…

ΥΓ. Διάβασα, αυτές τις μέρες, τα σχετικά –και πολύ ενδιαφέροντα– με νονούς και… αυγά :
› Στο Γυναίκα Είμαι: Ας γελάσουμε – 5+1 τύποι Νονών το Πάσχα!
› Στο e-periodiko mas: To σοκολατένιο πασχαλινό αυγό έχει διατροφική αξία
› Στο ιστολόγιο της Μαρίνας Μόσχα: Χωρίζουμε σαν φίλοι, μένουμε πάντα νονοί; Χαλάει η φιλία και η κουμπαριά;

13 σκέψεις σχετικά με το “Νονές – νονοί, εν δράσει!

  1. Θεωρώ τραυματική την εμπειρία της βάπτισης και σε κάθε βάπτιση που αναγκαστικά «πρέπει» να παρευρεθώ γιατί είναι της οικογένειας, σφίγγεται η καρδιά μου και κάνω διάφορα πρακτικά «κολπάκια» για να αποσπάσω την προσοχή του μωρού με διάφορα παιχνιδάκια, καμιά φορά πιάνει, άλλοτε όχι, πάντως προσπαθώ!
    Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι που η βάπτιση όπως πλέον ο γάμος και η κηδεία, είναι πολιτική διαδικασία… μέχρι τότε, κουράγιο!
    Όσο για τις λαμπάδες, παπούτσια, είναι η χαρά του εμπορίου που πως και πως περιμένουν να δουλέψουν!
    Δεν είχα την «τύχη» να μου χαρίσει λαμπάδα ο νονός μου που ζούσε στη Γαλλία μια και βαπτίστηκα στη Γαλλία, ούτε δέχτηκα να βαπτίσω κάποιο μωρό, πάντα ξεγλιστρώντας ευγενικά!

    ΑΦιλάκια Αναστασία μου και εύχομαι αυτές τις μέρες να τις περάσεις όπως το λέει η καρδιά σου!

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Στεφανία μου,
      Μετά τη βάπτιση της κόρης μου, που ήταν στ’ αλήθεια σοκαριστική εμπειρία, δεν έχω πατήσει το πόδι μου σε βάπτιση άλλου παιδιού (κι ας με παρεξηγήσουν!)
      Είμαι της ίδιας άποψης μ’ εσένα, ότι, δηλαδή, θα περάσει πολύς καιρός μέχρις ότου καθιερωθεί ευρέως η ονοματοδοσία. Βλέπεις, εκτός από την άγνοια (πολλοί, πιστεύουν ότι το παιδί βαπτίζεται για να πάρει όνομα!), είναι κι εκείνη η στείρα θρησκοληψία [που, καμία σχέση δεν έχει με την αγνή πίστη αλλά μόνο με τον, σχεδόν, ιδεοληπτικό δογματισμό] και η οποία, δυστυχώς, εν έτει 2019, παρότι γραφική μειονότητα απαντάται και σε πολύ νεαρές ηλικίες…

      Είχε μια γλυκιά αθωότητα, παλαιότερα, το τελετουργικό! Η λαμπάδα, αγορασμένη από κηροπλαστείο (εκεί, μόνο, τις έβρισκε, κανείς). Τα παπούτσια και το δώρο, παρέα με το βαφτιστήρι. Το αυγό ή ο κούνελος, από καλής ποιότητας σοκολάτα, πάντα από ζαχαροπλαστείο (και όχι με ομάδες, από το σούπερ μάρκετ!)

      Να περάσετε κι εσείς, όμορφα και γλυκά αυτές τις μέρες!΅
      Σ΄ευχαριστώ που πέρασες!
      Φιλάκια πολλά! ❤

      Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Νομιζω ήμουν η καλύτερη νονά του κόσμου !!! Πρώτα από όλα μας είχε συνηθίσει τόσο πολύ η μικρή που ούτε που κατάλαβε στη βάφτιση τη έγινε. (δεν είχε επιλογή ο παπάς θα τον τσάκιζα χαχαχαχα )
    Από κει και πέρα ξεκίνησε μια τόσο μοναδική σχέση μας… και όσο για την λαμπάδα είχαμε την δική μας και εκεί μοναδική σχέση … Μια φορά έγινα νονά άλλη δεν ήθελα, αλλά όταν υπέγραψα εκείνο το χαρτί μετά την βάφτιση πως σε περίπτωση που πάθουν οι γονείς της κάτι είμαι υπεύθυνη εγώ ως κηδεμόνας … ήταν δέσιμο ζωής…αχ…
    Να γίνεις νονά … μεγάλωσες, εκπαιδεύτηκες από νονά για νονά … το έχεις … 🙂
    Αυτάααα 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Να, κάτι τέτοιο εννοούσα λέγοντας ότι η βάπτιση έχει ειδικό βάρος, είναι κάτι πολύ βαθύτερο από το τελετουργικό και τις ταμπέλες!
      Ανήκεις δε, στις ελάχιστες εξαιρέσεις!

      Ναι, πολύ δεσμευτικό (και, άρα, θα έπρεπε να αφορά αποκλειστικά, συνειδητοποιημένα και υπεύθυνα άτομα!) το ότι η σχέση αυτή, τοποθετεί τον/την νονό/ά, αμέσως μετά τους γονείς.

      Σ΄ευχαριστώ που πέρασες!
      🌻🌼🌷

      Μου αρέσει!

  3. Άλλες εποχές εκείνες Νατάσα μου, άλλες οι σημερινές.
    Νιώθω και εγώ τύψεις και θα το πω ανοιχτά γιατί έχω και εγώ ένα βαφτιστήρι και δυστυχώς, στη ζωή του δεν ανταποκρίθηκα όπως έπρεπε. Συνεπώς γιατί το έκανα. Είναι και αυτό ένα ερώτημα.
    Υπάρχει σήμερα και ένα «δήθεν» πίσω από όλο αυτό αλλά το κυριότερο τα «δώρα» που οι νονοί/νονές παίρνουν στα βαφτιστήρια είναι να σε στέλνουν …αδιάβαστο.

    Να σου ευχηθώ καλή μου Καλή Ανάσταση με υγεία και πολύ φως στη ζωή σου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Άλλες, πράγματι, Γιάννη μου.
      Και δεν θέλω ούτε να μπω ούτε όμως και να βάλω κανέναν στο νοσταλγικό τριπάκι όπου, συνήθως, ό,τι συνηθιζόταν παλαιότερα, εξιδανικεύεται.

      Το γιατί, κάποιος, δεν ανταποκρίνεται πάντα σε ρόλους που ανέλαβε κάποια χρονική στιγμή στη ζωή του, είναι θέμα μεγάλο. Αν, για παράδειγμα, ένα παιδί είναι μικρό και το κάνουν νονό/ά, δεν έπεται ότι, μεγαλώνοντας, θα πρέπει να επωμιστεί καλά και σώνει ένα ρόλο για τον οποίο άλλοι αποφάσισαν…

      Συμφωνώ με τη δηθενιά στο όλο θέμα. Ως επί το πλείστον, παραμερίζεται η ουσία και οι κουμπαριές εξυπηρετούν οποιουσδήποτε άλλους λόγους!

      Πολλές ευχές κι από εμένα, Γιάννη μου!
      Καλή Ανάσταση! 🌼🌻🌷

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Πολύ ωραία – ως συνήθως – τα λες. Θέλω μόνο να συμπληρώσω, άσχετα από την καθαρά υποκειμενική μου γνώμη, ότι οι νονοί, και πέρα από το πόσο «κοντά» μεγαλώνουν με το παιδί, λογαριάζονται και πνευματικοί του γονείς. Ξεκινάει, δηλαδή, ως μία σχέση πνευματική. Ακούγεται παλιομοδίτικο κι αστείο, αλλά μόνο αν τα Jumbo υπήρχαν πολύ κάποτε και χορηγούσαν το θεσμό, θα μπορούσε να γίνει κατανοητό με τον τρόπο που γίνεται αντιληπτός σήμερα ο ρόλος..
    Ως συνήθως. Με τα χρόνια και την επέλαση της ευκολίας, της κατανάλωσης, της απονοηματοδότησης, η ουσία χάνεται και (από)μένει η ελκυστική συσκευασία. Το αλευρομουτζούρωμα, το σούβλισμα, τα πυροτεχνήματα, τα δώρα του αη Βασίλη, το .. νηστίσιμο τσιμπούσι(!) της καθαροδευτέρας, η, όπως λες, συνοδευτική του δώρου λαμπάδα.
    Θα έλεγα ένα «δε βαριέσαι», θα επισύναπτα ένα παλιό τραγουδάκι του Κηλαηδόνη όπου «δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα» κλπ, αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος για να το κάνω. Δεν είναι πως κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Είναι και που δε βλέπεις τρόπο να το αναστήσεις, μέρες που ‘ναι..

    Τέλος πάντων, πολύ το σοβάρεψα – τι μου συμβαίνει;!

    Πολλά φιλιά

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μπα, καθόλου αστείο και παλιομοδίτικο.
      Γι’ αυτό και με ενόχλησε τόσο η ελαφρότητα της νονάς, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Γι’ αυτό μίλησα περί ανεπάρκειας, Πώς και πόσο να γαλουχήσει πνευματικά ένα παιδί, ένα άτομο χωρίς κρίση; (Διότι, όσο αμάσητο κατάπιε το hoax, άλλο τόσο καταπίνει και τα fake news, άλλο τόσο σαπίζει μπροστά από μια τοξική τηλεόραση).

      Είναι πολυεπίπεδη αυτή η σχέση και, δυστυχώς, ούτε καν την επιφάνεια δεν ξύνουν οι περισσότεροι…

      Άσε δε, που ούτε καν η ελκυστική συσκευασία μένει… Έχει χαθεί, πλέον ακόμη κι η καλαισθησία (όχι μόνο στα υλικά…)

      Πώς να μην το σοβαρέψεις;

      Φιλιά πολλά και ευχές, Διονύση μου!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Είμαι νονά της ανιψιάς μου και πραγματικά πιστεύω πως η επιλογή νονού χρειάζεται να γίνεται σε άτομα που γνωρίζουμε πως η σχέση αυτή θα κρατήσει για πάντα…
    Έχω ζήσει τους ανύπαρκτους δικούς μου νονούς και γνωρίζω τι σημαίνει…
    Καλή Ανάσταση σε όλους μας!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Συμφωνώ. Να είμαστε επιλεκτικοί, τόσο ως προς την εγγύτητα όσο και ως προς την προσωπικότητα της επιλογής μας. Άτομα με παιδεία και αξίες και, ταυτόχρονα, με σχέση που εγγυάται εφ’ όρου ζωής διάρκεια.

      Ανύπαρκτοι κι οι νονοί της κόρης μου, δύο χρονιές μετά τη βάφτιση, μια ωριαία, τυπική επίσκεψη και 2-3 χρόνια μετά, δώρο και λαμπάδα… δι’ αντιπροσώπου, στα πεταχτά!

      Καλή Ανάσταση! 🌻🌼🌷

      Μου αρέσει!

  6. Είμαι ήδη νονά και θα ξαναγίνω σύντομα, γιατί ετοιμάζουμε βαφτίσια.(Κι έχω χαρά μεγάλη)
    Και τα δυο είναι παιδιά μου.
    Δεν έχω αντιμετωπίσει τη μεγάλη, ούτε και την μικρή τώρα, ποτέ σαν υποχρέωση.
    Προσπαθώ να είμαι δίπλα τους, όσο μπορώ.
    Μάλιστα η μεγάλη μου, είναι μακριά και δεν την βλέπω τόσο και μου λείπει πολύ. Προσπαθώ λοιπόν και με το ίντερνετ και με το τηλέφωνο να διατηρώ επαφή, γιατί από κοντά την βλέπω μια φορά τον χρόνο. Όμως και σε άσχετες περιπτώσεις, όταν πχ στέλνω δώρο για γενέθλια ή γιορτή σε κάποιον στην οικογένεια, φροντίζω να στέλνω κάτι και για το παιδάκι, προσέχοντας δε να συμπεριλάβω και κάρτα που να λέει ότι η νονά σε σκέφτεται και γι αυτό σου στέλνει ένα μικρό δωράκι να χαμογελάσεις, γιατί δεν θέλω να με δει κι ως χορηγό. Επίσης, κάθε σχολική χρονιά, της στέλνω σχολικά (περίεργα) για να της ευχηθώ «καλή σχολική χρονιά». Δεν με ενδιαφέρει δηλαδή να μείνω στα τυπικά (Χριστούγεννα-Πάσχα-Γιορτή-Γενέθλια).
    Επίσης, έχω σαν χούι, πάντα κάνω και ρούχα και παιχνίδι (και λαμπάδα [το Πάσχα*] διαλέγω χειροποίητη για να μου αρέσει και επίσης κουλούρια και αυγά, φτιάχνω μόνη μου, για το «καλό» του παιδιού, γιατί όπως προείπα τα βαφτιστήρια δεν είναι υποχρέωση και χαίρονται να ασχολείσαι).
    Τα ίδια με το καλό θα κάνω (κι έκανα ήδη το Πάσχα) στην μικρή μου- η οποία όμως, είναι στην Αθήνα και την βλέπω όλη την ώρα και έχουμε μια αξιοζήλευτη σχέση γιατί με λατρεύει κι όλο κουρνιάζει πάνω μου και κάνει σαν τρελή για μένα (κι εγώ γι’ αυτήν).
    Θέλω να πω με λίγα λόγια, πως όταν αναλαμβάνεις να βαφτίσεις ένα παιδί, αναλαμβάνεις να το καθοδηγείς. Να του μιλάς, να του εξηγείς, να του δείχνεις πως το σκέφτεσαι, να το κάνεις να νιώθει ξεχωριστό.
    Ωραίο θέμα μας άνοιξες πάλι Αναστασία μου!
    Συγνώμη βέβαια, που έγραψα σεντόνι χαχα
    Καλή βδομάδα να έχουμε 🙂

    Μου αρέσει!

  7. Υπέρ της ονοματοδοσίας είμαι κι εγώ. Αν είχα κάνει παιδί, θα είχα αποφύγει το
    πανηγύρι της βάφτισης! Η καλύτερή μου φίλη αναζητεί νονούς για το δεύτερο παιδάκι της. Δεν έχω εκδηλώσει ενδιαφέρον, ούτε πρόκειται. Προτιμώ να είμαι κοντά στο παιδί που αγαπώ χωρίς να ακολουθώ εθιμοτυπίες!
    Νονά στην ουσία υπήρξα και για τα δύο λατρεμένα ανίψια μου. Δηλαδή, ήμουν αυτό που ήταν για σένα η δική σου νονά. Κι εξακολουθώ… κι ας έχει αποκτήσει το πρώτο του παιδάκι ήδη ο μεγάλος ανιψιός….

    Πραγματικά μισώ τη διαδικασία της βάφτισης, εγώ που σπάνια θα πω μισώ!
    Είναι βάναυση ταλαιπωρία και σε μια ηλικία που το παιδί δεν καταλαβαίνει ΤΙΠΟΤΑ.
    Αν θελήσει να βαφτιστεί, να το κάνω μόνο του. Στα 32-33 ! Όπως ο Χριστός!
    Αυτά!
    Φιλιά!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.