Μολύβι και Χαρτί

Ενός λεπτού σιγή

enos-leptou-sigi

Ο Ορέστης από το Βόλο κι η Μαρία από τη Σπάρτη, έμειναν στην Αθήνα και μαζί της μεγάλωσαν κι αυτοί. Στο Παγκράτι η Μαρία. Στα Πετράλωνα ο Ορέστης.

Είδαν την πόλη ν’ αλλάζει, τους ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν σαν τρένα σε σταθμούς φορτωμένους.

Τα πρώτα χρόνια ήταν όλοι εκεί –κι ο Σταμάτης κι η Μυρτώ κι ο Βασίλης κι ο Λεωνίδας, κι η Άση… Περπατούσαν με τα χέρια δεμένα σφιχτά και τα κεφάλια σκυφτά μ’ ενοχή, επειδή το ξέρανε πως κάτω από τις σόλες τους, εκεί που η άσφαλτος γίνεται ένα με το χρόνο, ήταν χυμένο το αίμα των αλλωνών… Στα πλάγια τους, λοιπόν, άφηναν κενό, σα να τους περίμεναν —κι ας ήξεραν πως δε θα ‘ρθουν ο Θανάσης, η Έφη, ο Λουκάς, η Δήμητρα…

Συνέχεια →

Επίκαιρη [;] «κονσέρβα»

at_vs

«Μα δεν τελειώνουν / οι αγάπες οι μεγάλες δεν τελειώνουν / πονάνε, υποφέρουνε, ματώνουν / κι αρχίζουν πάλι απ’ την αρχή»… αυτά είναι δράματα, αγαπητή κι αγαπητέ! Το περίμενες εσύ, ν’ αναγκαστεί να ζητήσει διαζύγιο από το στεφάνι της, η Βασιλικούλα από το Ζέλι Φθιώτιδος; Εκεί την έφτασε η «άτιμη κενωνία που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους κατεβάζει στα Τάρταρα» (sic), κύριε Πετροχείλο μου!

«Καταδικάστηκα άδικα δύο φορές από την Δικαιοσύνη, μόνον και μόνον επειδή φέρω το όνομα του συζύγου μου «Τζοχατζοπούλου». Από τα βάθη της ψυχής μου σπαράζω αλλά ο ιστός της οικογένειας μου έχει πλέον διαρραγεί και ως εκ τούτου έχω την ηθική υποχρέωση απέναντι στο μοναδικό παιδί μας να προχωρήσω στη λύση του γάμου μας με τον άνδρα τον οποίο λάτρεψα, λατρεύω, σέβομαι και θα σέβομαι, θαύμασα και θα θαυμάζω.
» Αυτό μου το επιβάλλει η διαφύλαξη της ψυχής του ανηλίκου παιδιού μου αλλά και γενικότερα της οικογενειακής ισορροπίας, όση αυτή που έχει απομείνει.
» Υψώνω το ανάστημά μου απέναντι στην ωμότητα, την αδικοπραξία του συστήματος, που στυγνά και ολόψυχα μας εκτέλεσε. Η ποινή εκτελέστηκε».
[Πηγή]

Και το ύψωσε η Βασιλικούλα το ένα–κάτι ανάστημά της και πρόδωσε την αγάπη τους, καθετί που ‘χαν μες στην καρδιά, και τον πίκρανε τον φαντάρο, τον φαντάρο Απόστολο–Αποστολάκη–Άκη κι εκείνος ο ασπασμός της φωτογραφίας είχε τη γεύση του φιλιού του Ιούδα που φιλούσε υπέροχα, ο άθλιος!

Φυσικά, σκοπό δεν το ‘χω ν’ αναλωθώ στο διαζύγιο του ζεύγους. Αλλά θυμήθηκα πως στο μακρινό παρελθόν, είχα γράψει κάτι κι είπα να το σερβίρω (κάποιες κονσέρβες έχουν πολύ μακρά ημερομηνία λήξεως…)

Συνέχεια →

Δελτίον Θυέλλης #7

Special Edition!

Η αρχική σκέψη γι’ αυτό το «Δελτίον Θυέλλης», ήταν –κάνοντας την… Κινέζα– να παραλείψω τον αριθμό #7, μια που μετά την τρίτη ή τέταρτη απόπειρα να το γράψω δεν φάνηκε να στεριώνει. Τα «νέα» (πες το κι έτσι) μπαγιάτιζαν και το περιεχόμενο γινόταν ανεπίκαιρο. Έλα, όμως, που είμαι πείσμων άνθρωπος!
Α, ναι! Οι Κινέζοι, παραλείπουν το 4 (ενίοτε και το 14), ο οποίος θεωρείται μάλλον συφοριασμένος αριθμός, επειδή προφέρεται όπως ο θάνατος (,  ή sĭwáng, 死亡 στα Kινεζικά).

Δεν θα επεκταθώ, θα το χάσουμε –πάλι– το τρένο κι έχω συγκεντρώσει αρκετά θεματάκια.

Συνέχεια →

Δελτίον Θυέλλης #6

Deltion_Thyellis_cvr

Άσε με κι είμαι να σκάσω! Δεν μου έφτανε που καθυστέρησα να ξεκινήσω το 6º Δελτίο Θυέλλης (και θα υποστείς και τον κατιμά, κάτι περσινά ξινά σταφύλια), με μπλόκαρε στο τουίτερ κι η Καϊλή (την οποία δεν ακολουθούσα καν!) Όχι, πες μου! Είναι ή δεν είναι πλήγμα για την αυτοπεποίθησή μου, αυτό; Να σε μπλοκάρει άλλη μία σημαντική προσωπικότης (η πρώτη και καλύτερη ήτο ο κύριος Μπάμπης, ξεύρετε… Ο οποίος κύριος Μπάμπης τυγχάνει πολύ γραμματιζούμενος −άριστος γαρ− και μου προσφέρει απλόχερα άφθονο υλικό, της μπλοκαρισμένης!)

Κάτι σε ποτ−πουρί το «δελτίον», καθότι αν αναλύσουμε καταλεπτώς το συγκεντρωμένο stuff (πού πήγε το μυαλό σου;!) θα κλείσουμε με ευχές διά το νέον έτος.

Συνέχεια →