Μολύβι και Χαρτί

Ο Σάντα παραστράτησε!

Σοκ και δέος! Ο Σάντα παραστράτησε!

Αφορμή για το σημερινό κείμενο, στάθηκε το άρθρο της Μαρίνας «Xmas δελτίο ειδήσεων». Φιλαλήθης ως είναι, δεν μπόρεσε να κρατήσει κρυφή τη συνταρακτική είδηση που έφτασε στην Αίθουσα Σύνταξης του ιστο–καναλιού: «Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή».

Από πλευράς μου, έκανα την αποκοτιά κι αποκάλυψα στο σχόλιό μου ότι γνώριζα πολλά για την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω. Ανύποπτη η μικρή Μαρίνα, ανύποπτη/ος κι εσύ, έλα όμως που από ‘κείνη την ώρα έσπασαν τα τηλέφωνα από τα ξωτικά που, επ’ ευκαιρία της απεργίας που εξήγγειλαν, αφορμή γύρευαν κι αφορμή βρήκαν να στήσουν τον Σάντα στα πέντε μέτρα, καταγγέλλοντας τον εργοδότη τους και για διαφθορά!

— «Βγάλ’ τα στη φόρα! Ήρθε η στιγμή να μάθει ο κόσμος το πραγματικό πρόσωπο του δυνάστη!»
— «Παιδιά, να λογικευτούμε. Το ότι ο Σάντα ξενοπηδάεικοιτάζει, είναι άσχετο με τις συνθήκες εργασίας σας και τα δικαιώματά σας…»
— «…Που έχουν καταστρατηγηθεί και τα οποία μας ροκανίζει μέχρι τελευταίο ψίχουλο, σαν τους κουραμπιέδες που του αφήνουν οι αθώοι πολίτες του κόσμου για–να–βάλει–μια–μπουκιά–στο–στόμα–του–που–’χει–ο–καημένος–ταξίδι, μα όλο το χαμαλίκι το τραβάμε εμείς! Τ΄αγγέλου του (και του ξωτικού του) νερό δεν δίνει, ο γύφτος!
»Συν τοις άλλοις, προμοτάρει με χίλια την Coca-Cola…»
— «Α, όλα κι όλα! Δεν πίνω Coca-Cola! Ούτε γουλιά!»
— «Α, να γεια σου! Λοιπόν, θ’ αποκαλύψεις τι ξέρεις για την κρυφή ζωή του; Ίσως, μπροστά στη γενική κατακραυγή…»
— «Εντάξει. Αλλά “η γενική κατακραυγή” θα κοπάσει με τα πρώτα δώρα… να το ξέρετε. Ο κόσμος έχει μάθει να χαίρεται μόλις του πετάξουν μερικά ψίχουλα από το ψωμί που, λίγο πριν, του βούτηξαν απ’ τα χέρια.»
«Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω…», άρχισαν να τραγουδούν ἐν χορῷ τα ξωτικά κι έφυγαν τρέχοντας να πουν τα νέα στους ταράνδους.

Συνέχεια →

Δελτίον Θυέλλης… επί προσωπικού

Δελτίον Θυέλλης... επί προσωπικού

Τι σού είναι η ζωή… Τι είναι ο άνθρωπος… Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του… Είμαστε δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε, βρε!
Κάπως έτσι –παρεμπιπτόντως, εσείς, όλοι καλά; Στο σπίτι, καλά; Πάντα καλά, πάντα καλά!– φτάσαμε, αισίως, στην έκτη μέρα του τελευταίου μήνα του εθνοσωτηρίου έτους 2017, που πέρασε κι αυτό σαν νερό.
Μας κάνει, όμως, χειμώνα από χθες. Ε; (Άσχετο!)

Συνέχεια →

Ενός λεπτού σιγή

enos-leptou-sigi

Ο Ορέστης από το Βόλο κι η Μαρία από τη Σπάρτη, έμειναν στην Αθήνα και μαζί της μεγάλωσαν κι αυτοί. Στο Παγκράτι η Μαρία. Στα Πετράλωνα ο Ορέστης.

Είδαν την πόλη ν’ αλλάζει, τους ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν σαν τρένα σε σταθμούς φορτωμένους.

Τα πρώτα χρόνια ήταν όλοι εκεί –κι ο Σταμάτης κι η Μυρτώ κι ο Βασίλης κι ο Λεωνίδας, κι η Άση… Περπατούσαν με τα χέρια δεμένα σφιχτά και τα κεφάλια σκυφτά μ’ ενοχή, επειδή το ξέρανε πως κάτω από τις σόλες τους, εκεί που η άσφαλτος γίνεται ένα με το χρόνο, ήταν χυμένο το αίμα των αλλωνών… Στα πλάγια τους, λοιπόν, άφηναν κενό, σα να τους περίμεναν —κι ας ήξεραν πως δε θα ‘ρθουν ο Θανάσης, η Έφη, ο Λουκάς, η Δήμητρα…

Συνέχεια →

Όλη η Ελλάδα, ένα γήπεδο…

oli-i-ellada-ena-gipedo

Είναι ένας αγώνας που κρατάει χρόνια –σαν την κολόνια του άσματος, αλλά στο πιο βάρβαρο, στο πιο μπρουτάλ και τελικώς δηλαδή… ουδεμία σχέσις! Μοιάζει με το ποδόσφαιρο αλλά, εδώ, παίζουν πολλές ομάδες! Επίσης, δεν υπάρχει πάγκος με αναπληρωματικούς, ενώ παίζουν ακόμη κι οι οπαδοί!

Οι ομάδες φοράνε φανέλες πράσινες, μπλε, κόκκινες, ροζ (δεν πρόκειται για στυλιστική άποψη, είναι κόκκινες που ξέβαψαν…), πορτοκαλί και μαύρες. Διαιτητές δεν υπάρχουν. Ενίοτε, όσοι φορούν μαύρες φανέλες, το παίζουν ρυθμιστές. Μερικές φορές, κάποιοι αλλάζουν φανέλες, έτσι, αυθαίρετα· κι αλλάζουν, με τον τρόπο αυτό, τις δυναμικές.

Μισοαδειανές οι κερκίδες.
Πάνω, ψηλά –εκεί που δε φτάνουν οι κραυγές– κάποιοι παρακολουθούν τον αγώνα χωρίς να τους ενδιαφέρει και ιδιαίτερα· μόνον όταν αλλάζουν ρούχο οι παίχτες, υπάρχει μια μικρή αναστάτωση. Τότε, φέρνουν τα κιάλια στα μάτια τους, τα κρατούν μέχρι να ολοκληρωθούν οι αλλαγές κι έπειτα συνεχίζουν ανέμελοι, τρώγοντας ακριβά εδέσματα, πίνοντας σπάνια ποτά, τραβώντας γραμμές κι επιδεικνύοντας τα κοσμήματα, τα ρολόγια, τα αξεσουάρ τους, το περιεχόμενο του πορτοφολιού τους, τους χάρτες κυριαρχίας τους.

Πού και πού, οι παίχτες στον αγωνιστικό χώρο, γυρνούν το βλέμμα τους προς τις ψηλές κερκίδες και χαίρονται που, τόσο σημαντικοί άνθρωποι τους παρακολουθούν, που είναι εδώ γι’ αυτούς, που τους εμψυχώνουν. Τι κι αν δε φτάνουν οι επευφημίες μέχρι το γήπεδο; Είναι που ‘χει φασαρία, είναι που εκείνοι κάθονται ψηλά… Γαμώ το κωλογήπεδο!

Συνέχεια →