Μολύβι και Χαρτί

Χαρά στον κύρη…

xara-ston-kyri

…που ‘χει γιο, στη μάνα θυγατέρα
Ζήτω, ο γαμπρός αετός κι η νύφη περιστέρα!
[Κλικάρουμε εδώ για ν’αρχίσουν τα τραγούδια κι οι χοροί!]

Κι άντε…
— «Να μας ζήσουν τα παιδιά, συμπέθερε!»
— «Να ζήσουν…»
— «Να μας ζήσουν τα παιδιά, συμπεθέρα!»
…Είπε η άλλη συμπεθέρα, η… αετομάνα, η, σχεδόν, συνομήλικη με τη νύφη (τη θυγατέρα της συμπεθέρας–αποδέκτριας των ευχών), την «περιστέρα» του νυφιάτικου άσματος!

Συνέχεια →

Το σουφλέ της τεμπέλας

Μετά την «επαναστατική» συνταγή για κοτόπουλο, η τεμπέλα ξαναχτυπά με –light– σουφλέ ζυμαρικών, άρα κάτι που δεν είναι σουφλέ!

Αρχικά, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους (ούτως ή άλλως η συνταγή είναι μια σταλιά, ο αριθμός των φωτογραφιών αντιστρόφως ανάλογος της πολυπλοκότητάς της και η παρασκευή του συγκεκριμένου φαγητού απαιτεί λιγότερο χρόνο από μια ομελέτα. Περίπου. Για τη γράφουσα, τουλάχιστον, η οποία παίζει να είναι ο μοναδικός άνθρωπος στην υφήλιο που έχει καταπιαστεί με ομελέτα και το τελικό αποτέλεσμα θυμίζει σκυλοτροφή. Αν, λοιπόν, ποτέ σου δώσω συνταγή για ομελέτα, να ξέρεις ότι θα ‘χει επιτευχθεί το θαύμα κι ίσως για μία και μοναδική φορά!)

Συνέχεια →

Το κοτόπουλο της τεμπέλας

Αύγουστος μπήκε (επιτέλους! …Κι από Αύγουστο χειμώνα), κάποιος κόσμος διακοπεύει, κάποιος άλλος κόσμος μένει εντός και το παλεύει με τις ενδοαστικές επιλογές, «η λύση είναι μία, πάμε παραλία» άδει ηδυπαθώς, μέσω ραδιοφώνου, η αοιδός Φρουτιέρα, στο Nammos ακόμη μετρούν τα 10χίλιαρα που εισέπραξαν από την κοινή εμφάνιση Ramazzotti − Ρέμου (κάνε καμιά βόλτα κι από τη σελίδα μας στο facebook να ενημερώνεσαι για κάτι τέτοια κελεπούρια!) και το παρόν ιστολόγιο, σε σύμπραξη με τη γράφουσα, θα αλαφρύνουμε –κι άλλο!– το όποιο «ύφος» μας και θα σου μάθουμε να μαγειρεύεις, εύκολα και γρήγορα, κοτοπουλάκι υγιεινό και νόστιμο. (Κι όμως, όσο απίστευτο κι αν μοιάζει, μπήκε η πρώτη τελεία του κειμένου!)

Η γράφουσα, δεν σου έχει ξεδιπλώσει όλες τις πτυχές και τα ταλέντα της (ένα εξ αυτών, η νοικοκυροσύνη της!), για να μην τρομάξεις και την κάμεις μ’ ελαφρά, αγαπητή αναγνώστρια (κι αγαπητέ αναγνώστη, αν υπάρχεις ως είδος!) Θα τα μάθεις σύν τῷ χρόνῳ, δεν είναι της παρούσης.

Συνέχεια →

Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’

astro_lambro_den_me_odigei-part-b

[Μη σε πιάνει φούρια! Διάβασε το Α’ Μέρος, εδώ.]

Το ιερατείο, βρισκόταν χωμένο σε μια από τις σικ περιοχές της Αθήνας, πίσω από ψυχρούς μαντρότοιχους και χαρούμενες πρασινάδες! Μπαίνοντας, πίστεψα προς στιγμήν ότι ο χώρος είχε βγει από φωτογράφιση του Maison et Décoration. Λευκός, λιτός, απέριττοςॱ μινιμαλιστικός, με αντίστοιχη επίπλωση και… πολλά ψάρια!

— «Λουκία, γιατί έχει τόσα ενυδρεία, αυτός;»
— «Τα ψάρια είναι καλό φενγκ−σούι!»
— «Τα ψάρια είναι λαχτάρα!», απτόητη εγώ.

«Mister Din will be with you, soon!» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή με, ακαθόριστης προέλευσης, ασιατική προφορά.
— «Μην την ρωτήσεις αν είναι Κινέζα, ρεζίλι θα γίνουμε!», μου ψιθύρισε η Λουκία, τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να ρωτήσω αυτό ακριβώς, τη συμπαθή δεσποινίδα!

Συνέχεια →